Tym razem inżynierowie z Wei Techa wprowadzili bardzo znamienną modyfikacje – zrezygnowano ze złotego cylindra, który ukazywał się po odciągnięciu suwadła, szpecąc wręcz replikę. Jednakże ten akt zdrowego rozsądku jest także aktem hipokryzji ze strony producenta.
Dlaczego? Gdy WE wchodziło na rynek z pierwszymi replikami z układem zamkniętym, to zarzekało się, że stosuje „złotą tuleje”, bo to rozwiązanie lepsze i spadek walorów estetycznych rekompensuje się  stabilniejszą pracą układu i dłuższą żywotnością części. Wedle tego więc, nowy SCAR jest gorszy od poprzedniego, bo strzela gorzej szybciej się psuje. Pytanie, czy rzeczywiście tak jest, czy jednak WE uznało, że miedzy układem otwartym a zamkniętym nie ma większych różnic.
Bez względu na to, zabawnym jest, iż producent wprowadza do swoich replik system, który wcześniej sam krytykował.

Sprawca całego zamieszania – system zamka otwartego:

Zewnętrznie SCAR prezentuje się świetnie, w mojej opinii produkt ten pod tym względem trzyma poziom analogicznej repliki elektrycznej z VFC.
Mimo, iż oglądałem replikę w kolorze czarnym, to widziałem też odmianę w tanie.
O ile czarne jest czarne i nie ma tutaj różnic miedzy producentami, to w wersji piaskowej są, i to ogromne.
Wg mnie replika WE kolorystycznie jest bliska z oryginałem, który miałem okazje zobaczyć swego czasu na targach MSPO.

SCAR WE z kolbą rozłożoną oraz złożoną na bok:

Broń ta została zaprojektowana dla strzelców zarówno prawo jak i leworęcznych.
Posiada obustronne: selektor ognia, zwalniacz magazynka, regulacje przeziernika, a rączka naciągu zamka ma możliwość łatwego przełożenia na drugą stronę korpusu.
Kolba regulowana jest w dwóch płaszczyznach – na długość oraz szerokość, oraz składana na bok.

Elementy funkcjonalne, zwraca uwagę obustronna możliwość regulacji horyzontalnej i wertykalnej przeziernika:

Gazowy SCAR posiada oznaczenia zgodnie z oryginałem.
Brakuje jedynie nazwy producenta – „FNH Belgium”.
Z ciekawostek warto wspomnieć, że częściowe rozłożenie do czyszczenia odbywa się bez użycia żadnych narzędzi.
Jeśli natomiast chcemy, np. wymienić lufę, to jedyne narzędzie jakie jest nam potrzebne – klucz typu torx, jest ukryte na końcu rury gazowej (podobnie jak w AEGu VFC).

Widoczne oznaczenia oraz częściowo rozłożony układ zamka suwadła oraz sprężyny powrotnej:

Przechodząc do opisu mechanizmów, trzeba stwierdzić, ze jak w każdej długiej replice gazowej WE, działają one bez zarzutu (przynajmniej od nowości).
Bardzo płynna praca bez zacięć i oporów, ale także bez luzów.
Wszystko sprawia wrażenie idealnie spasowanego, co jest trudniejsze do osiągnięcia przy systemie open bolt, który przynajmniej teoretycznie jest mniej stabilny. W wersji z zamkniętym zamkiem pojawiał się jednak problem ze zbyt dobrym spasowaniem.
Układ był niezwykle szczelny i posiadał naprawdę sporo uszczelek w zamku, przez co niestety, przy niskich temperaturach (czyli np. bo intensywnym strzelaniu serią), w wyniku zmiany twardości i objętości uszczelek, oraz szybką utratą smaru replika zaczynała się ciąć. Być może przy open bolcie taka sytuacja nie będzie miała miejsca.

Elementy układu wewnętrznego:

Strzelanie z tego SCARa to sama przyjemność.
Kopnięcie na green gasie jest silnie akcentowane, przy serii replika miło lata w rękach utrudniając precyzyjne celowanie. Stabilność układu potwierdza się chociażby przez to, ze szybkostrzelność jest stała przez większą część magazynka, a sam gaz nie ucieka bokami.

SCAR WE to jedna z najtańszych, markowych, długich replik GBB.
Ciężko mi zrozumieć skąd tak niska cena, gdyż nie ustępuje ona niczym droższym odpowiednikom. W mojej opinii lepiej odwzorowywuje oryginał niż M’ki z WE. W dodatku sam SCAR to bardzo poręczna i ergonomiczna konstrukcja, o wiele przystępniejsza chociażby przy składaniu się do strzału od serii M4/M16. SCAR WE jest świetny, by od niego zacząć swoja przygodę z GBB, chociaż muszę zaznaczyć, że wg mnie GBB to zabawki tylko dla bardziej doświadczonych technicznie airsoftowców, ew. dla ludzi, którzy obcowali więcej z bronią palną niż z replikami.
Zapewne prędzej czy później zajdzie konieczność wymiany niektórych podzespołów, co jest normą w większości GBB, ale rynek customowych części do gaziaków się powiększa i można już kupić zamienniki o wiele lepszej jakości od oryginałów (jak chociażby te produkcji Ra-techa).

Kontynuując wątek pierwszej gazowej repliki GHK, czyli wspomnianego wyżej krótkiego Kałasznikowa warto przypomnieć jak cudowną repliką był.
Konstruktorzy starali się zachować bardzo wiernie wszelkie elementy i cechy oryginału.
Zadbali nawet o to, by replika posiadała odpowiednie luzy i niedoróbki (wszystko w imię legendarnej odporności na zabrudzenie).
W gaziaku jednak przez te wszystkie dziury i szczeliny wesoło uchodził gaz podczas strzelania tworząc bardzo ładny efekt imitujący gazy wylotowe, powodując nadprogramowe zużycie środka napędzającego, oraz powodując bardzo szybkie zamrożenie zaworów.
W efekcie strzelając dłuższą serią, po pierwszych paru strzałach ROF zmieniał się co chwilę a replika siała kompozytem to szybciej, to wolniej.
Był to jednak dość rzadki przypadek, bo najczęściej po prostu dochodziło do syfonu i nie istniało w przypadku tej repliki pojecie „dłuższej serii”.

Jak widać, początki były trudne, ale inżynierowie GHK się nie zrazili i opracowywali kolejne repliki.
Szczerze mówiąc nie miałem z nimi zbyt wiele do czynienia, natomiast jestem użytkownikiem magazynków na CO2 do serii M4/M16 systemu Magna od GHK i muszę stwierdzić, że są bardzo dobre, zarówno od strony wizualnej jak i działania.
Dlatego też z nadzieją, ale i lekkim dystansem podszedłem do naszego dzisiejszego bohatera.

Jeszcze przed otwarciem pudełka czeka nas miłe zaskoczenie – GHK przy tej replice współpracowało z LCT:

AKM by GHK

Pierwsze, co rzuca się w oczy to napis na pudełku, który mówi nam, że replika powstała w kooperacji z LCT Airsoft – firmy znanej z bardzo dobrej jakości replik AK.
Po otwarciu tegoż pudełka jest na czym zawiesić oko. AKM prezentuje się wyśmienicie.
Stal barwiona na odpowiedni kolor, elementy drewniane wyglądają dokładnie tak jak powinny. Po wzięciu do ręki radości ciąg dalszy; sprawia ją chociażby cienki chwyt pistoletowy, czy ciężka praca selektora ognia – jak w oryginale.
Za wygląd ogólnie bardzo wysokie noty, nie jest co prawda tak piękny jak moje 4-letnie AKSU z VFC (pełen obiektywizm zachowany ), ale w tyle zostawia chociażby najnowsze repliki Cymy.

AKM by GHK

Elementy drewniane…

AKM by GHK

..i metalowe:

AKM by GHK

AKM by GHK

O ile, jak już wspominałem, selektor chodzi z wzorowym oporem i osoby przyzwyczajone do AEGów zaczną się zastanawiać, czy aby na pewno coś nie jest zepsute i stawia opór, to praca suwadła, przy jego ręcznym odciągnięciu jest… przeciętna.
Już chyba kiedyś wspominałem, że na tym punkcie jestem wręcz zboczony, a na pewno bardzo wyczulony i w tym punkcie GHK mnie zawiodło.
Sprężyna powrotna jest relatywnie słaba, tak samo ta od młotka kurkowego, którego napinanie jest słabo wyczuwalne przy przeładowaniu, a sama droga suwadła jest krótsza niż w oryginale.
Rozumiem jednak, że to wszystko miało służyć lepszym właściwościom podczas strzelania, ale o tym potem.

Selektor chodzi z należytym oporem:

AKM by GHK

Droga suwadła kończy się w tym miejscu:

AKM by GHK

Teraz parę słów o jednym z wielu aspektów, które w AEGu są albo udręką, w ostateczności są po prostu nudne, a w GBB potrafią być fascynujące.
Mowa o rozkładaniu repliki. AKM z GHK rozbiera się w sposób bardzo zbliżony do oryginału, niemalże identyczny, więc większość obywateli RP nie powinno mieć z tym problemu J. Podczas tych czynności zauważamy kolejne dwa podobieństwa do oryginału:  pierwsza wyraża się w haśle „nic na siłę, wszystko młotkiem”.
Po prostu wiele elementów zewnętrznych wchodzi na swoje miejsce dopiero gdy się w nie, mówiąc kolokwialnie, solidnie przywali, np. okładziny przedniego chwytu czy pokrywa komory zamkowej. Piszę o częściach zewnętrznych, bo wewnątrz wszystko chodzi łatwo i precyzyjnie, tak jak jest to wymagane dla systemu GBB.
Drugie podobieństwo to występujące szczeliny i kiepskie spasowanie części.
Nic jednak nie lata, nie ma raczej zauważalnych luzów, częściej występuje sytuacja, gdzie jakaś część nie dochodzi do końca do miejsca, gdzie powinna się znajdować, ale siedzi pewnie „w pół drogi”.

AKM GHK po częściowym rozłożeniu:

AKM by GHK

Prowadnica sprężyny powrotnej – w oryginale dwuczęściowa, w replice w połowie jej długości występuje dziwny spaw:

AKM by GHK

Po rozłożeniu i złożeniu nadszedł czas, by w końcu oddać parę strzałów.
Niestety mimo szczerych chęci nie udało mi się załadować kulek przy użyciu dołączonego speedloadera ze specjalną przejściówką, więc ładowałem kulki ręcznie. Magazynek mieści ich 40, mieści tez oczywiście zbiornik z gazem.
Zawór wejściowy znajduje się zaraz poniżej wyjściowego, przez co zminimalizowane jest ryzyko jego zanieczyszczenia, jak w przypadku magów z zaworami wejściowymi na spodzie. Podpinamy maga, odbezpieczamy, przeładowujemy i naciskamy spust…

Przykłady niedoskonałego spasowania elementów, legendarna cecha oryginału:

AKM by GHK

Miłe, twarde kopnięcie, bardzo miły dla ucha dźwięk, w pełni rekompensujący złe wrażenia, po ręcznym przeładowaniu.
Po paru strzałach przełączam selektor na ogień ciągły. Puszczam dłuższą serie – zero nieszczelności, gaz nie ucieka bokiem, ROF jest stabilny, a blow-back robi świetną robotę. Oczywiście nie sposób porównać odrzutu i podrzutu z bronią palną (co da się zrobić w przypadku gazowych M’ek niektórych firm), ale odskakujące suwadło bardzo umila strzelanie.
Replika GHK jest wyposażona w rozwiązanie, dzięki któremu po wystrzeleniu ostatniej kulki nie da się oddać strzału, nawet suchego, w celu zwolnienia kurka, spust jest po prostu odcinany od reszty mechanizmu.

Magazynek z rozsądnie umiejscowionym zaworem wlotowym:

AKM by GHK

Airsoftowa część zespołu suwadła i zamka:

AKM by GHK

GHK poczyniła milowy krok w konstrukcji gazowych AK od czasu ich AKS-74U.
Najnowszy AKM jest świetnie wykonany zewnętrznie i wyeliminowania w nim główne problemy występujące w pierwszych replikach tego producenta, jeśli chodzi o pracę mechanizmu wewnętrznego. Ciężko jest określić jak będzie z awaryjnością  w dłuższej perspektywie czasowej, ale pamiętać należy, że długie repliki gazowe są dalece bardziej awaryjne od AEGów.
Jak na razie mogę z czystym sumieniem przyznać tej replice miano najładniejszego, airsoftowego AKMa, ładniejszy jest chyba już tylko dekowany.

Poniżej link do newsa oraz zdjęcia.

http://www.airsoft-news.eu/comment.php?comment.news.4449

Pierwsza obserwacja jaką należy poczynić to taka, iż są to repliki sezonowe. W temperaturach poniżej parunastu stopni Celsjusza nie zastąpią nam one AEGa.
Strzelać będą, ale o wiele gorzej, więc nie ma zabawy.  Ani GG ani CO2 sobie nie poradzą, jedynym rozwiązaniem może być HP, ale pod GBB jeszcze takich rozwiązań nie opracowano (tym bardziej bez użycia zewnętrznego źródła zasilania). Tak wiec kupując GBB kupujesz replikę na wiosnę i lato.

Druga kwestia to koszty eksploatacji.
Przede wszystkim to gaz. Warto poszukać tańszej alternatywy niż GG, np. zasilanie propanem z dużych butli, napełnianych powtórnie.
Jeśli uda nam się opracować sensowny system pozyskiwania taniego gazu z możliwością dozowania go do naszej repliki, to koszta zasilania naszego GBB staja się minimalne.
Jednakże na poczet tych kosztów należy doliczyć także magazynki, gdyż nie ma tu kompromisów. Magi są drogie, więc prosiłoby się, przynajmniej na początku o hi-capa.
Hi-capów niestety do GBB nie ma, a nawet jakby były, to nie miały by realnej racji bytu, gdyż to w magazynku mamy zbiornik z gazem, więc po pierwsze nim skończyłyby się kulki, to skończyłby się gaz, poza tym im dłużej strzelamy z jednego magazynka, tym bardziej układ się chłodzi, wiec wzrasta ryzyko syfonu oraz zmniejsza się ciśnienie gazu -> moc repliki.
Co więcej magazynki takie są o wiele delikatniejsze od tych AEGowych. Nie polecam nimi rzucać o ziemie, uderzać o hełm itp. w razie zacięcia.
Co za tym idzie, przez bardziej skomplikowaną konstrukcje od magów do AEGów są o wiele bardziej podatne na awarie, głównie rozszczelnienia.
Wniosek z tego taki, że kupując GBB musisz się liczyć z większymi kosztami obsługi takiej repliki, niż w przypadku AEGa.

Trzecia kwestia jaką chciałbym poruszyć to awaryjność.
Czy jest większa niż w AEGach? Zwykle jest wtedy, gdy ktoś nie potrafi się replikami tego typu posługiwać. Wymagają one staranniejszej i częstszej konserwacji.
Wszelkie elementy odpowiadające za szczelność układu trzeba regularnie smarować, wszystkie ruchome elementy układu czyścić z piasku i kurzu. Śmiem twierdzić, że GBB nie mają poważnych awarii częściej niż AEGi, ale wymiana części jest już zwykle o wiele droższa niż w AEGu, bo jeden element potrafi kosztować np. 500 zł (w AEGu jak się uprzeć, to jedynym pojedynczym elementem, który tyle kosztuje jest korpus, ale żadna z części wewnętrznych).
Na szczęście w wielu przypadkach do replik GBB pasują tańsze zamienniki… z broni palnej. Tak wiec kupując GBB musimy się liczyć z wysokimi kosztami napraw, a do tego też z mniejsza dostępnością części, przy czym nadmienić należy, iż do systemu Magna (najpopularniejszego) bez problemu dostaniemy większość części i to w paru wersjach, do AWSS firmy WE części praktycznie nie ma.

Powstaje więc pytanie. Po co w ogóle kupować GBB? Czy jest coś co za tym przemawia? Oczywiście, ze jest.
Jedna rzecz, której AEG nie da, choćby nie wiem jak się starał i był przerabiany – realizm. Realizm konstrukcji, obsługi, konserwacji i działania.
Dla fanów realizmu czyszczenie GBB to czysta przyjemność. Nawet zacięcie, które można usunąć w sposób analogiczny do oryginału to kupa frajdy.
Nie mówiąc już oczywiście od o ruchu suwadła, które powoduje „kopnięcie” w ramię, czy wymianie magazynka, które musi być przeprowadzone tak jak w broni palnej, gdzie np. w rodzinie M’ek bolt catcha nie wystarczy jakkolwiek wcisnąć jak w PTW, bo to tylko styk elektryczny, ale czasami trzeba włożyć odpowiednia ilość siły, by zwolnić suwadło.
Tak samo wyważenie o wiele lepiej odpowiada rzeczywistości, gdyż np. w większości przypadków lufy GBB (zewnętrzne) są stalowe, a nie wykonane z jakichś lekkich stopów. Różnicę naprawdę czuć.

Poza tym, jak już wspomniałem, do GBB pasuje wiele części z realnych odpowiedników, zarówno wewnętrznych (np. cocking handle, sprężyny powrotne) jak i zewnętrznych (kolby, chwyty, zestawy szyn i szereg innych elementów).
Plusem jest właśnie to, ze często są tańsze niż airsoftowe odpowiedniki, a do tego oczywiście wytrzymalsze lub lepiej wykonane.

Tak wiec kupując GBB musimy mieć świadomość, że to dodatkowa replika, na pewne okresy w roku, która będzie od nas wymagać dużo naszej dbałości, pracy przy konserwacji, oraz naszych pieniędzy. Odwdzięczy się natomiast przy każdym strzale, z którego czerpać będziemy kupę radości.

Mimo, iż mamy skrajnie niesprzyjającą porę do wykorzystania replik gazowych w działaniu, to na forach nie milkną w żadnym razie dyskusje na ich temat. Generalny wniosek, jaki z nich płynie jest jeden – repliki GBB wymagają o wiele staranniejszej i obszerniejszej konserwacji niż AEGi, a ponadto są od nich bardziej awaryjne. W dodatku oczywiście ich działanie uzależnione jest od warunków atmosferycznych, głównie temperatury.
Jeśli wiec nawet repliki za 3000 zł nie są wolne od awarii, to jak się to ma z chińskimi odpowiednikami, które u nas można znaleźć w cenie 450-600 zł? Nie ma co owijać w bawełnę – ma się tragicznie. O ile Chińczycy nauczyli się robić naprawdę dobre AEGi, to gaziaki im najzwyczajniej w świecie nie wyszły, przynajmniej długie. Były przypadki, że repliki AGM, już przy wystrzeleniu paru pierwszych magazynków, w temperaturze pokojowej prostu się rozpadały. W replice mojego znajomego, uszkodzeniu uległo równolegle parę części, a jest to człowiek bardzo dobrze obeznany z technicznymi aspektami airsoftu. W przypadku replik JG, jakość stoi już na wyższym poziomie, ale i te repliki są dotykane rozlicznymi problemami. Co jest powodem takiego stanu rzeczy?

Po pierwsze w zwykłym AEGu, tłok, nawet aluminiowy, z głowicą itp. waży parędziesiąt gram. Samo suwadło w replice gazowej waży około 200g, paręnaście razy więcej, poza tym pokonuje o wiele dłuższą drogę, niż wspomniany już tłok. Tak wiec wiele elementów we wnętrzu karabinka GBB jest narażonych na przeciążenia przekraczające te, występujące w AEGu. Dlatego też priorytetem są elementy wykonane z materiałów odpornych na pęknięcia. ZnAl, z którego wykonuje się chociażby suwadła w tych replikach, do takowych nie należy.

Po drugie, jak już wspomniałem, skopiowanie akurat systemu Magna niesie za sobą negatywne konsekwencje, gdyż system ten został opracowany, by jak najbardziej przypominać budową ten, z broni palnej. W WE chociażby kosztem realizmu zastosowano rozwiązania, które usprawniają jego działanie w airsofcie, np. dysza i cylinder zamontowany na stałe, połączony stabilnie z lufą. W przypadku Magny dysza i cylinder są elementem suwadła, przez co przy każdym strzale ruszają się, a przy końcu cyklu dysza musi dokładnie trafić w początek komory HU. Jeśli tego nie zrobi to po pierwsze układ będzie nieszczelny przy danym strzale (mniejsza moc), a po drugie dojdzie do uszkodzenia albo komory HU, albo dyszy, tudzież całego czoła „zamka”. Oczywiście od jednego takiego przypadku raczej wiele się nie stanie, ale przy dziesiątkach takich błędów w cyklu, coś w końcu po prostu przestanie pracować poprawnie. Dlatego podstawą poprawnego działania systemu Magna jest bardzo wysoka jakość wykonania i spasowania elementów, nie może być mowy o najmniejszych luzach, bo powodują one nieprawidłowe działanie. Oczywiście w przypadku jakichkolwiek nadlewek, replika może w ogóle nie chcieć oddać strzału, zablokować się bądź zasyfonować. Gdyby Chińczycy skopiowali mechanizm WE czy Tanio Koba, to mieliby większy margines błędu, gdyż wiele elementów układu gazowego jest tam zestawiona na stałe, nie jest ruchoma, przez co zapewnia większą stabilność pracy.

Czy wobec tego chińskie repliki GBB są do niczego i nie warto ich kupować? W żadnym wypadku nie, gdyż maja one bardzo jedno, dobre zastosowanie i przewagę w tym nad drogimi replikami. Niestety, system Magna ma ta przypadłość, że nawet drogie repliki WOC mają swoje słabe punkty, np. coc king handle, czy to nieszczęsne suwadło. Najlepiej jest te elementy wymienić jak najszybciej, a często są one bardzo drogie. Chińskie GBB są wiec świetną bazą do przeróbek i wstawiania do nich z miejsca o wiele lepszych części. Dzięki temu, za cenę WOC możemy stworzyć replikę na o wiele lepszych podzespołach. Po drugie jest to świetne rozwiązanie dla rekonstruktorów, którzy często nie potrzebują sprawnych replik, a jedynie takich, które jak najwierniej będą oddawać palne odpowiedniki. Wtedy kupując taki produkt, rekonstruktor zainwestuje tylko w modyfikacje zewnętrzne, co będzie o tyle korzystniejsze, iż do gazowych replik, w zależności od systemu, pasuje wiele elementów od oryginalnej broni.

Nie ma co się łudzić, za paręset złotych nie dostaniemy dobrej, gazowej repliki długiej. Jakiej konfiguracji byśmy nie użyli, to wydamy na nią grubo ponad 1000 zł, jeśli chcemy by działa (najtańsze markowe GBB to SCAR WE za około 1050 zł). Jeśli chcemy replikę dobrą do airsoftu i gotową do strzelana bez wymiany podzespołów, a do tego relatywnie niezawodną to wybierzemy WE lub KJW, jeśli zależy nam natomiast na realizmie, pójdziemy w stronę systemu Magna i tutaj staniemy przed wyborem, czy kupić replikę WOC, w której i tak pewne elementy są dość nietrwałe, czy wydać 1000$ na naprawdę dobrą replikę Inokatsu czy Inokatsu/Ra-Tech, a może kupić tanią, chińską replikę i za różnicę w cenie, przerobić ja po swojemu, zewnętrznie i wewnętrznie. Pochłonie to przede wszystkim na pewno nasz czas i nieco pracy, ale efekty mogą być bardzo dobre i za mniejsze pieniądze niż WOC, możemy mieć lepszego, customowego gaziaka.