Jeśli kogoś tekst zainteresuje, bądź jeśli znudzi się w połowie, to odsyłam do materiału filmowego zamieszczonego na końcu .

Wszystko zaczęło się w sobotę rano od odprawy. W bocznej uliczce, w przyziemiu i garażu jednorodzinnego domu, na jednym z osiedli Zielonej Góry. Parę czteroosobowych sekcji, niespełna 20 osób słuchało i notowało informacje padające w niewielkim pomieszczeniu zaadaptowanym na salę odpraw. Przez rzutnik, wyświetlane były na ścianie zdjęcia, nazwiska, mapy. Wiadomo było jedynie tyle, że dzisiejszej nocy zostanie dokonana spora transakcja narkotykowa, gdzieś w okolicach Zielonej Góry. Nie mieliśmy nic, poza naszym informatorem, który powinien cos wiedzieć, ale gdzieś nam zniknął. Trzeba było więc urządzić mała obławę w centrum miasta…

Tak rozpoczął się kolejny MilSim CQB – impreza unikalna w skali kraju. Chociaż uczestników jest niewielu, to jej przygotowanie i skala zadań organizacyjnych przewyższa niektóre dużo większe przedsięwzięcia. Sama nazwa jest nieco myląca, ale utarła się już w naszym środowisku, wiec jej używamy. O ile bez wątpienia  jest to MilSim, to już człon „CQB” można rozumieć bardzo szeroko, a i tak nie oddaje on całego spektrum działań. O co więc w takiej imprezie chodzi i co w niej fajnego?

Przede wszystkim można powiedzieć, ze tego typu event to połączenie fabularnej gry miejskiej z praktycznym wykorzystaniem technik pracy agenturalnej oraz typowego CQB. Przy czym sama fabuła i postawione zadania są tylko środkiem do realizacji celu. Cel nie jest natomiast tożsamy z celami scenariusza – chodzi o to, by wszystkie zadania, procedury i działania podejmować i przeprowadzać jak najdokładniej i zgodnie z prawidłami sztuki. Nie ma tez co ukrywać, ze chodzi o dobrą zabawę, ale zabawę, dzięki której powstaje jakaś wartość dodana.

Tak więc gdy pierwszym zadaniem było znalezienie na mieście informatora, należało założyć obserwacje na paru punktach, w których zwykle się pojawiał. Po lokalizacji śledzić go aż do dogodnego miejsca, by móc go zatrzymać. Wszystko oczywiście nie wyróżniając się z tłumu ludzi wokół. Po udanym przejęciu informatora ruszyliśmy w miejsce, gdzie będzie można z niego wydobyć informacje. Tutaj trochę trzeba było zagrać, wczuć się, odegrać rolę negocjacyjną – wszystko to pozwalało jeszcze bardziej „wkręcić” się w klimat. Nie wgłębiając się w metody wyciągania informacji, ostatecznie dostaliśmy parę adresów . Trzeba je było sprawdzić, w miarę możliwości przeszukać wskazane lokale. Jednym z nich było mieszkanie w 10-piętrowym bloku na osiedlu z wielkiej płyty…

W tym momencie zastanawiacie się pewnie jak to możliwe – banda parunastu chłopa lata po mieście udając gliniarzy – tajniaków, nakręcając się wzajemnie na to. Gdy emocje rosną niewiele brakuje, by coś poszło nie tak, by doszło do pomyłki, albo by kogoś poniosły nerwy. Przede wszystkim jednak jak to możliwe, że ci ludzie wchodzą do bloków i chcą przeszukiwać mieszkania. A co się stanie, jeśli pomylą piętra i zapukają do złych drzwi? Jeśli będą pewni, ze otworzy im postać fabularna, to wiedzą, ze mogą ją zglebować, skuć i przeszukać mieszkanie. Ale co, jeśli zrobią to samo z przypadkową osobą w wyniku pomyłki mieszkania?

Organizator zabezpiecza się przed takimi wypadkami na parę sposobów. Przede wszystkim ludzie, którzy biorą udział w takim przedsięwzięciu musza być sprawdzeni – po prostu org musi ich znać i wiedzieć, ze może im zaufać. Po drugie w ramach zasad gry, ustala się określone procedury, które powinny minimalizować ryzyko zaistnienia takiej sytuacji. Po trzecie cała impreza jest oczywiście zgłaszana na policji, są przedstawiane pewne szczegóły planowanej gry, by móc brać poprawke na ewentualne zgłoszenia mieszkańców.  W końcu po czwarte i najważniejsze – ustanawia się fabularne zabezpieczenie. W tym przypadku była to osoba prokuratora. Pani prokurator jeździła z nami wszędzie i mogliśmy podejmować działania jedynie za jej zgodą. Tak więc na wszystko musieliśmy mieć papier, nakaz itp. Zwykle sposób potwierdzania tego, ze chcemy wejść przez właściwe drzwi wykluczał pomyłkę. Tak więc teoretycznie powinno być szybko, łatwo i przyjemnie…

Wchodząc do obcej klatki schodowej człowiek ma wrażenie, że wszyscy się na niego patrzą. Nawet jak korytarz jest pusty, to ma się wrażenie, że wszyscy stoją przy drzwiach, wyglądają przez wizjery, nasłuchują. Chyba się po prostu trzeba do tego przyzwyczaić i z tym oswoić. Z moją dwójką byliśmy parą, która jako pierwsza miała rozpoznać siódme piętro – to tam znajdować się miało mieszkanie, które mieliśmy przeszukać. Mieliśmy do tego mieszkania klucze znalezione w poprzednim przeszukiwanym miejscu. By zdobyć nakaz musieliśmy potwierdzić, że dane klucze pasują do danego zamka/drzwi/lokalu. Czy ta prokurator to idiotka?! Jak my mamy to zrobić? To przecież irracjonalne. Pół biedy, jak nikogo w mieszkaniu nie będzie – możemy podejść pod  drzwi i je po prostu otworzyć. Ale jeśli ktoś będzie w środku i usłyszy szczęk zamka? Albo co gorsza- jeśli trafimy do złego mieszkania i ktoś weźmie nas za pospolitych włamywaczy? Fabuła miesza się w takim momencie ze zdrowym rozsądkiem i ze świadomością tego, że nasza gra toczy się równolegle z normalnym otoczeniem, które nie ma pojęcia co robimy – adrenalina rośnie.

W końcu wpadamy na bezpieczny sposób przeprowadzenia tej operacji. Jesteśmy przygotowani na takie sytuacje. Jeden z naszych ludzi ma strój pracownika jednej z firm kurierskich  – przygotował sobie nawet na ten MilSim atrapę przesyłki. Fortel ma być bardzo prosty. Nasz kurier dzwoni do drzwi, dostarcza paczkę i mówi, ze znalazł w drzwiach klucze i czy są to klucze do tego mieszkania? Jak powiedział, tak zrobił. Osoba, która otworzyła drzwi potwierdziła, że to klucze od tego domu – mówi, ze pewnie syn zostawił. Mamy już pewność, zdobywamy nakaz, montujemy ekipę do wejścia i… pani prokurator blokuje akcje. Musimy czekać 2h – ma przyjechać TV i nakręcić materiał z działań operacyjnych. Wszyscy są wkurzeni, przez kolejne 2h trzeba będzie obserwować mieszkanie i nie wzbudzać podejrzeń…

Szybko okazuje się, że najbardziej oczywiste miejsce do obserwacji, czyli klatka schodowa przy siódmym piętrze jest miejscem z goła beznadziejnym. 2 osoby stojące na pustym korytarzu dłuższy czas, w naturalny sposób skupiają uwagę przechodzących mieszkańców. W końcu, po dwóch godzinach jest zielone światło na akcje. W całym budynku jest 12 operatorów. Docierając na 7. piętro zakładają kominiarki. My jako obserwacja, przekazujemy im wszelkie informacje, usuwamy się do piwnicy zabezpieczając możliwą drogę ucieczki do drugiej klatki. Dwójka z naszej sekcji już tam, dołączamy do nich, wymieniamy spostrzeżenia, czekamy, po radiu słyszymy tylko komunikaty mówiące o tym, że parędziesiąt metrów ponad nami zaraz się zacznie, akcje będziemy mogli zobaczyć niestety dopiero na materiałach operacyjnych…

Z powyższego opisu wyłania parę kolejnych cech Milsima CQB, przynajmniej w tym wydaniu, które my realizujemy. Przede wszystkim nie ma nacisku na akcje i na to, by wszyscy bawili się dobrze w takim samym stopniu. Jest podział zadań, każda sekcja realizuje swoje zadanie, czy jest ono nudne czy atrakcyjne. Nie ma też pewności, że przy kolejnym, role się odwrócą i np. zamiast obserwacji dostaną się do grupy, która wchodzi.

My tym razem, przez 2h chodziliśmy na palcach i szeptaliśmy, gdy inni odpoczywali w samochodach czekając na akcje. Po czym, gdy miał nastąpić najciekawszy moment tego zadania, zeszliśmy do piwnicy, by nawet tego nie widzieć, nie mówiąc już o uczestnictwie. I to jest właśnie w tym wszystkim najlepsze. To jest tak naprawdę prawdziwy realizm działań, który nie zasadza się tylko na dynamicznych akcjach, to pozwala wczuć się w klimat działań agenturalnych.

Powyższy opis dotyczył tylko jednego z zadań, które realizowaliśmy tamtego dnia. Nie ma sensu opisywać wszystkich i zdradzać całościowej fabuły. Cały dzień tropienia, przeszukiwania i zatrzymań prowadził nas powoli do miejsca, w którym miała zostać dokonana transakcja narkotykowa. Padło na wioskę 16 km od Zielonej Góry. Było już ciemno. 3 samochody udały się już w pobliże celu. Nasz samochód  miał za zadanie obserwować jeden z domów, w którym przebywali podejrzani. Gdy z niego wyjechali, ruszyliśmy za nimi. Liczyliśmy, że docierając na miejsce ostatecznie potwierdzą, w którym domu zostanie dokonana wymiana. Śledzenie pojazdu, to kolejna ciekawa i niełatwa umiejętność. Wynik podążania za samochodem podejrzanych – pozytywny. Udało się potwierdzić, do którego domu przyjechali.  Nie był to jakiś opuszczony dom na uboczu. Nie stał może bezpośrednio przy ulicy, ale nieopodal znajdowały się inne. Zaczęły się przygotowania do akcji…

Cały ciężki sprzęt wyważeniowy i większość masek p-gaz pozostał w naszej bazie, gdzie odbywała się odprawa. Nie było już czasu się po niego wybrać. Musieliśmy wchodzić z tym, co mieliśmy w samochodach. Podczas gdy my śledziliśmy samochód, reszta sekcji ustalała plan razem z dowódcą całości. Po naszym przybyciu poznaliśmy plan i nasze miejsce w nim.

Końcówka, to po prostu szturm na obiekt. Strzelania nie było za dużo, ale walka była trudna. Po wszystkim okazało się, ze OpFor dysponował tylko jednym pistoletem, reszta dostała więc zadanie walki wręcz i realizowała je zażarcie. Co prawda, nawet w ramach symulacji, nie chodziło o lanie się po mordach czy kopanie, ale wszelkie inne formy ataku były właściwie dozwolone .

Po paru minutach, cały dom był już wstępnie wyczyszczony, ale mieliśmy 2 ranne osoby. Zrzuciłem apteczkę plecakową i przystąpiłem do opatrywania ran postrzałowych. Był to jednak dopiero początek roboty. Po pierwsze zatrzymani cały czas stawiali opór, nie dawali się skuć, a gdy już mieli skrępowane ręce, to dalej walczyli jak tylko umieli – ostatecznie pomagał worek na głowie. Po drugie jednak, poza zatrzymaniem całej grupy, potrzebowaliśmy tez znaleźć 30 kg narkotyków, które miały być przedmiotem transakcji, a które były poukrywane w domu oraz na obejściu, w szopach itp. Zaczęło się żmudne przeszukiwanie. W dwójkach każdy drobiazgowo przeglądał przydzielony mu obszar. Po parunastu minutach udało się znaleźć cały towar. W międzyczasie zajmowałem się opatrywaniem drobnych ran powstałych w wyniku walki z zatrzymanymi.

Późnym wieczorem było już po wszystkim. Można było zrzucić sprzęt, rozkuć OpFor i podać sobie ręce – byli wymagającym przeciwnikiem, ale o to przecież chodzi. Jednego z nich rozpoznajemy z kumplem – spotkaliśmy go w bloku, który obserwowaliśmy, jechaliśmy razem windą…

Niektórzy z Was Myślą sobie teraz pewnie, że to nie do końca zdrowe, by w realizmie symulacji wychodzić poza strzelanie do siebie z replik. Że walka wręcz to już ostra przesada, bo nie dość, ze naraża na szwank nasze zdrowie, to równie dobrze mogą ucierpieć repliki – i cierpią. Podczas tego szturmu kolbę straciła jedna M’ka, podczas treningu ekipa parę tygodni później – jedno z naszych MP5. Dlaczego wiec to robimy? W toku szkolenia CQB zakłada się często, że napotkane osoby będą podporządkowywać się komendom wydawanym przez operatorów. Że wycelowana w nich lufa będzie wystarczającym argumentem. Często tak jednak nie jest i wszystkie znane procedury biorą w łeb. Warto wiec nauczyć się działać i w takich sytuacjach. Podczas treningów i szkoleń napotykaliśmy już osoby dość mocno odporne na ból lub z ponadprzeciętną siła, które potrafiły wyjść z uścisków i dźwigni, których my zwykle złamać nie potrafiliśmy.

Całość, tak jak już pisałem, jest oczywiście tylko dobrą zabawą, ale po co bawić się tylko w połowie i udawać, ze pewne sytuacje nie wystąpią? Z tego miejsca chciałem podziękować głównemu organizatorowi – Black Hawkowi, który ogarnął tak spore i wielowątkowe przedsięwzięcie a przede wszystkim nie bał się podjąć trudu jego organizacji i przeprowadzenia.

Na koniec chciałbym Was zaprosić do obejrzenia krótkiego materiału filmowego z tego MilSima.

Opisywany dzisiaj produkt sprzedawany jest pod marką Action Sport Games. Jak wiemy jednak, ta duńska firma jedynie re-branduje bardzo szeroki wachlarz produktów (najczęściej wzbogacając produkt o licencyjne oznaczenia) – od tanich chińczyków po AEGi najwyższej klasy. W przypadku niektórych produktów na stronie ASG znajdziemy informacje, kto jest producentem produktu pierwotnego, w przypadku niektórych nie. Nie wiem, dlaczego tak, ale jak zwykle, jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o kobiety… czy jakoś tak.

W każdym razie w przypadku naszego dzisiejszego bohatera nie dowiemy się ze strony duńskiej firmy, jaką replikę kupujemy. Znajdziemy ja natomiast na stronie G&P, bo Defender jest właśnie dzieckiem tajwańskiego producenta. Ogólnie seria M’ek LMT jest robiona przez dwóch wytwórców – KWA i G&P. Wg mnie te drugie prezentują się lepiej, modele są ciekawsze, mają ładniejsze oznaczenia i w 100% standardowe GB (nie wiem jak obecnie w KWA, kiedyś dysza i komora HU były niestandardowe).

Replika obwieszona akcesoriami (oczywiście nie są w zestawie ):

Co więc otrzymujemy w komplecie? Poza repliką jest to chwyt przedni, pionowy, krótki, okładziny na szyny oraz uchwyty na pas (sztuk -2), które możemy dowolnie umieszczać w paru punktach repliki, ale o tym potem. Teraz chciałbym się zająć dwoma poprzednimi akcesoriami. Okładziny na szyny, to właściwie „dziurawe” drabinki, które nakładamy na szyny – wizualnie bardzo mi się podobają, ale z praktycznego punktu widzenia niewiele spełniają ze swojej funkcji. Po ich nałożeniu dłoń dalej jest w stanie dotknąć szyny bez problemu, wiec ani przed nagrzaniem metalu, ani przed jego niską temperaturą nas to nie ochroni. Powiecie, ze to pierdoła i gdybanie nad sytuacjami abstrakcyjnymi, jednak tej zimy, gdy używałem repliki przy -20paru stopniach, po paru h marszu zaczynałem bardzo mocno żałować, że ma ona jakiekolwiek metalowe elementy. Dodatkowo same nakładki na szyny założyć jest dość trudno i trzeba się z tym nasiłować, aczkolwiek efekt wizualny, szczególnie w wersji tan jest bardzo ładny.

Drugi element – przedni chwyt pionowy także nie jest pozbawiony wad. Po pierwsze naprawdę nie wiem co autor miał na myśli wyposażając go w  dwie podwójne blokady, w efekcie musimy jednocześnie przesunąć w dół 4 elementy (a raczej 2 elementy z dwóch stron), by w ogóle przesunąć chwyt – trochę karkołomne zadanie. Po drugie chwyt u swego szczytu (tam, gdzie ma montaż na szyny) jest na tyle szeroki, że niemożliwe jest zamontowanie na jego wysokości akcesoriów z montażem typu QD – w testowanym egzemplarzu próbowałem z montażem Surefire M93 – nie ma takiej możliwości, miejsca jest za mało. Wniosek? Chwyt mniej uniwersalny od starego i klasycznego vertical gripa z KACa, którego jestem fanem i użytkownikiem.

Jedynym akcesorium bardziej praktycznym niż lanserskim są przepinane uchwyty do pasa. 2 uchwyty możemy zamontować w 7 miejscach na replice, co daje nam bardzo wiele kombinacji montażu zawieszeń 1,2 i 3-pkt. Możemy je zamocować na wysokości muszki (3 miejsca), przy łączeniu body z modułem szyn (2 miejsca) i na kolbie (2 miejsca).  Doskonały patent, aczkolwiek inicjacyjne wprowadzenie uchwytu do otworu było w niektórych przypadkach dość trudne, aczkolwiek stawiam, że z czasem się to wyrobi i będzie chodzić jak trzeba, jak w życiu…

Co jeszcze z zewnątrz wyróżnia tą replikę od reszty? Cały moduł szyn jest zintegrowany z body, górna szyna ciągnie się od muszki do przeziernika – to bardzo stabilna konstrukcja. Same przyrządy celownicze są demontowalne, aczkolwiek aż prosiłoby się w replice tego typu o składane.

 Kolba (w oryginale robiona zresztą przez LMT) mieści w sobie baterie.

Trochę miejsca chciałbym poświęcić oznaczeniom, gdyż trochę ich jest i są naprawdę świetnej jakości. Głębokie tłoczenia, jako element odlewu na korpusie, nad gniazdem magazynka. Oznaczenia spotkamy też na zespole muszki oraz przeziernika.  Nad oknem wylotu łusek dla odmiany laserowa grawerka. Generalnie typowa robota G&P – cieszy oko i bardzo podnosi walory estetyczne.

Czas zagłębić się do wnętrza. Rozkładanie wygląda jak w większości AEGów serii M4/M16 i następuje przez wybicie pina oraz rozsuniecie obu połówek body. Piny w tej replice posiadają wbudowane ograniczniki (jak w oryginale), przez co na pewno ich nie zgubimy.

ASG oferuje repliki LMT od dwóch producentów – KWA oraz G&P. Te pierwsze maja niestandardowy kształt dyszy i komory HU, przez co nie są w 100% kompatybilne ze standardem Marui. Te drugie (w tym opisywany model), są z nim w pełni kompatybilne. Komora Hu standardowa- metalowa, oraz (co się rzadko zdarza) metalowa dysza.

Wewnątrz samego gearboxa znajdziemy typowe dla G&P podzespoły. Mogą spokojnie współpracować ze sprężyną M120, ew. M130, ale gdy chcemy przeprowadzić mocniejszy up-grade to niestety musimy liczyć się z wymianą większości części GB. To co otrzymujemy w stocku, to na pewno bardzo wysoka kultura pracy układu. Przy oddawaniu strzału słyszymy i czujemy coś, co jest nieporównywalne z chińskimi konstrukcjami. Generowana prędkość wylotowa oscyluje wokół 390 fps.

Cóż wiec mogę napisać w podsumowaniu? Kupując LMT od G&P otrzymujemy poprawnie wykonany produkt, do którego trudno mieć większe zastrzeżenia. Jest bardzo solidny, jakość wykonania stoi na wysokim poziomie, a do tego sam model, w mojej subiektywnej opinii jest atrakcyjny i posiada praktyczne rozwiązania (jak przepinane mocowania pasa). To jednak dalej zwykła M’ka, tylko w nieco innym opakowaniu. Według mnie, przy obecnej konkurencji technologicznej to już chyba trochę za mało.  Replika taka będzie wybierana albo przez fanów marki, albo przez osoby, które szukają pewnej M’ki bez tzw. wodotrysków. Większość osób jednak, zmęczoną już klasycznymi rozwiązaniami systemu Tokio Marui będzie szukała replik, które oferują cos nowego – coś innego, np. układy electric blow-back czy Recoil Shock, wykonanie z innych materiałów (aluminium/stal) czy wnętrze przygotowane do bardzo silnych up-grade’ów. G&P stoi w miejscu, przez co tak naprawdę traci pozycję, licząc jednak chyba, że sama marka dalej będzie wystarczającym napędem machiny sprzedaży.

Zacznijmy od dinozaurów w branży. Spore stoisko miał BHI, właściwie wystawili cały swój katalog na regały i wieszaki. Mnie jednak interesował głównie ich sprzęt wyrażeniowy, gdyż na co dzień nie można tego oglądać czy dotknąć. Ja miałem okazje używać tylko jednej konfiguracji.

Zdecydowanie mniejszą ekspozycje miał Eagle Ind. Poza starymi i dobrze znanymi produktami, było też cos bardziej egzotycznego, jak np. kamizelka pilota z wbudowaną uprzężą.

Poza tym zrobiłem zdjęcie plecaka, który chyba najchętniej jest kopiowany przez dziesiątki firm, głównie chińskich. Macie okazje zobaczyć pierwowzór A-III packa od Ealge’a .

Mnie osobiście zainteresowało jedno stoisko, gdzie wystawiały się świetnie znane marki, których produkty reprezentują najwyższą światową jakość w swoich branżach. Mowa o plecakach Mystery Ranch oraz odzieży Arcteryxa.

Na stoisku Iżmaszu zobaczyć można było cywilne wersje SWD, czyli Tigry:

Ciekawostką była nowość GSG:  STG-44 bocznego zapłonu. Broń prezentowała się świetnie wizualnie naprawdę ciszyła oko.

Z innych modeli na nabój .22lr zainteresowało mnie coś co przypominało SCARa i M’kę. Szczególnie w tym drugim przypadku widać, że zupełnie inny system wciśnięto w znaną obudowę. Rzucało się w oczy przede wszystkim brak rączki przeładowania w tylnej części korpusu, znajdowała się za to z boku. Tak wiec otrzymujemy coś co wygląda zewnętrznie jak M’ka, ale bez jej funkcjonalności – bez sensu.

Z uwagi to, co mi się bardzo podobało, to pięknie odwzorowane PPSH-41 oraz Thompson. Szczególne wrażenie robiły oznaczenia Thompsona.

Na stoisku KRISS był oczywiście… KRISS. Można go było porównać z nową repliką tej broni od KWA. Wszyscy, którzy mogli to zrobić, mówią, że różnic właściwie nie widać i nie czuć. Tymczasem, poniżej zdjęcia wersji palnej:

Ciekawostka z tego samego stoiska – „radioaktywny” Sig. Osobliwa naklejka jest oczywiście wynikiem zastosowania trytowych przyrządów celowniczych:

Porzucając na chwilę bron palną, przejdźmy znowu do sprzętu taktycznego. Na rynku plastykowych/kompozytowych/polimerowych itp. kabur do broni od dawna nie widać było niczego nowego. Poza kopiowaniem paru patentów na wyciąganie czy zabezpieczenie pistoletu w kaburze, nie wymyślono wiele nowego. Kopiowano więc wyciąganie na przycisk, jak w SERPA z BHI, SLS jak w Safarilandzie oraz metodę „na siłę i sposób” jak w Fobusie. Ja natomiast zauważyłem coś nowego. Patent włoskiej firmy King Cobra Holsters. Broni dobywamy poprzez pionowe wciśnięcie do dołu przycisku znajdującego się po wewnętrznej stronie kabury, przy nodze. Wydaje się to być dość intuicyjne rozwiązanie. Dodatkowo posiadamy możliwość zablokowania tego przycisku, w celu zwiększenia bezpieczeństwa przenoszenia jednostki krótkiej.

Na stoisku Maxpedition w oczy rzuciły mi się wyroby tej firmy w mocno cywilnych kolorach, szczególnie różowe:

Na targach spotkać też można było naszą rodzimą firmę z Wrocławia – MacTronic, zajmującą się oświetleniem taktycznym. Poza własnymi produktami, zajmuje się ona także dystrybucją marki Streamlight, o której w dalszej części artykułu.

Kontynuując wątek polski – natknąć się można było na stoisko Fabryki Broni. Mikroskopijne w stosunku do tego, które można zobaczyć na MSPO. Na stosiku więcej replik Beryli, niż normalnego Beryla. Ogólnie dosłownie parę modeli.  Ciekawostki były dwie – cywilna wersja Alexa oraz chromowany Vis, który zapowiadał wznowienie produkcji tego legendarnego modelu.

Na stoisku Oberland Arms głównie M’ki. Natomiast trzeba przyznać, ze w większości to bardzo ładne M’ki.

Dużą uwagę przykuwał austriacki karabin snajperski firmy Unique Alpine – TPG-3 A4.

Na jednej z hal, zupełnie przez przypadek znalazłem 2 smaczki – prawdziwe arcydzieła, stojące sobie od tak w jednej z wielu gablot, pośród wielu innych produktów – to dwa Browningi HP – srebrny i złoty, oba upamiętniające okrągłe rocznice. Coś pięknego.

U Glocka główna atrakcją były prezentowane modele 4. Generacji:

Natomiast na jednym z pistoletów S&W, znalazłem bardzo ciekawy napis. Ja wiem, że USA ogarnięte jest od dłuższego czasu manią pisania nawet najgłupszych ostrzeżeń na produktach, ale przecież to także naród, który jest z bronią świetnie obeznany. Ale czy na pewno?

Na koniec broni palnej – parę migawek HK USP. Tak po prostu, bo lubię tą broń .

Wracając (już po raz ostatni) do sprzętu taktycznego. Firma IMI Defense nie zaprezentowała może wizualnie nic specjalnie nowego. Natomiast w rozmowie z jej przedstawicielem dowiedziałem się co nowego planuje wprowadzić. Przede wszystkim mogłem zobaczyć gumowe okładziny do Colta 1911- bardzo estetyczne i zapewniające pewny chwyt. Ponadto dowiedziałem się, że IMI planuje wypuszczenie (w końcu) kabur do broni z latarką. Stopniowo będą one w najbliższych miesiącach wprowadzane, dedykowane oczywiście do konkretnych modeli.

Wspomniany już Streamlight prezentował, obok dobrze znanych już modeli, latarkę TLR-1 HP, czyli High Power. 200 lumenów, jakie osiąga to ani dużo, ani mało w sumie, natomiast nadal zachowuje ona kompaktowe rozmiary serii TLR.

Główny konkurent Streamlighta – Surefire wszedł nie tak dawno w nowy segment – hi-endowych latarek czołowych. poza tym prezentował swoja stałą ofertę latarek ręcznych oraz oświetlenia taktycznego.

Na sam koniec – ciekawostka. Rower z dodatkowym napędem elektrycznym w wersji dla policji .

Tyle moich wrażeń i obserwacji z tegorocznych targów IWA. Do oglądania było naprawdę sporo, ja zaprezentowałem i tak chyba mniejszą część tego, co tam było.  Jedyny jednak sposób, by zobaczyć wszystko, to pojawić się w Norymberdze, do czego zapraszam w 2013 roku, na jubileuszowe, 40. już targi.

Chciałbym ocenić sprawę możliwie najbardziej obiektywnie dlatego postaram się nakreślić problem z punktu widzenia każdej ze stron.

Wyobraź sobie, mój drogi czytelniku, który jako airsoftowiec lub militarysta pewnie pałasz bezgraniczną miłością do panów e kominiarkach z MP5`kami w dłoniach, że idziesz sobie ulicą, 300 metrów dalej jest jakaś bójka; podjeżdża  radiowóz, ale zgarniają nie uczestników bójki, a Ciebie. Spędzasz na komisariacie dobę odpowiadając na setki pytań i próbując się wytłumaczyć. Nie masz z sytuacją nic wspólnego, ale tracisz czas i siły przez czyjąś pomyłkę. Sytuacja jest totalnie abstrakcyjna, bo takie pomyłki policji są raczej niespotykane. Nie zmienia to jednak faktu, że poziom irytacji sięgnąłby  wyżyn.  A to przecież tylko prosta sprawa, której nawet porównać nie można do faktu bycia pomylonym z groźnym przestępcą. Po co o tym mówię? A po to, żeby pokazać przez co przeszli Ci ludzie. Wbrew pozorom, przerwanie wieczornego oglądania M jak miłość sześciostrzałowym flashem, nie jest świetną zabawą.

No ale trudno, zawiodło rozpoznanie. Media podają, że informacja ze wskazanym mieszkaniem padła od dozorcy. Możliwe, że policjanci hołdują prostym zasadom i zamiast robić szczegółowe rozpoznanie postanowili po prostu zapytać ciecia na recepcji. Nieco to smutne, bo pokazuje co najmniej nieprofesjonalne zachowanie policjantów, którego efektem tym razem jest kilka potłuczonych płytek i wybity ząb właścicielki feralnego mieszkania. Innym razem efekt może być dużo gorszy. Mówiąc bardzo tendencyjnie: w kontekście nadchodzącego Euro i zagrożeń z tą imprezą związanych takie zachowanie policji powinno być powodem do niepokoju.

złamany ząb poszkodowanej
źródło: tvn24.pl

Gdyby wszystko skończyło się na pomyłce, sprawa nie byłaby tak dobrym mięsem dla mediów. Mówiąc kolokwialnie zabawa zaczęła się dopiero  w mieszkaniu. Pierwsza kwestia jaka budzi kontrowersje to, fakt, że funkcjonariusze rzekomo nie przedstawili się bądź też zrobili to zbyt cicho, przez co domownicy pomyśleli, że to napad. Broń, kominiarki; na pewno chcą ukraść telewizor! Zastanawiam się jak można nie usłyszeć głośnego „OTWIERAĆ, POLICJA”. Antyterroryści mają taki fajny zwyczaj, że ( stosując słownictwo iście poligonowe) „drą ryja”. Hasło „POLICJA” pada przed każdym wejściem do pomieszczenia; jest jak amen w pacierzu; oni krzyczą „otwierać, policja!” nawet jak czekają na otwarcie drzwi w komunikacji miejskiej. Mówienie zatem, że nie słyszeli, żeby  ktokolwiek się przedstawił, jest jakąś bajką wyssaną z palca, mającą na celu usprawiedliwienie totalnie głupiego pomysłu barykadowania drzwi przed policją, na którą, jak się okazuje w późniejszym działaniu, podziałało to jak płachta na byka.

Domownicy mówią w wywiadzie dla TVN24 o niezwykłej agresji ze strony operatorów. Krzyki, 6 granatów, kopanie, uderzanie głową o podłogę, wyzwiska etc. Oczywiście o ile narzekanie na krzyki, flasze czy wyzwiska mogę spokojnie obśmiać, bo są niejako częścią tej procedury, to faktu wybitego zęba nie mogę  i nie chcę wytłumaczyć.

Jej mąż był kopany ? Wykręcono mu ręcę? Obydwoje mają jakieś zadrapania? No niestety, takie są i mają być efekty pracy ATeków. Oni nie zatrzymują pijanych kierowców, którzy jedyne zagrożenie jaki potrafią stworzyć to wymiociny na butach policjanta. Tych facetów wysyła się do najpoważniejszych akcji, czyli takich, gdzie podejrzany może być uzbrojony, a co za tym idzie może zabić. W takim przypadku nie ma miejsca na wymianę uprzejmości. Antyterroryści mają być agresywni, pewni siebie i zdecydowani, tak żeby podejrzany nie miał szans na jakąkolwiek reakcję.

Niestety muszą też myśleć, a działanie które powoduje pękanie zębów u bezbronnej domowniczki, z myśleniem wspólnego ma niestety niewiele. Kobieta opowiada, że jej głową kilkakrotnie uderzono o podłogę; niestety nie ma żadnych podstaw, żeby mówić, że to kłamstwo. Trenuję sporty walki i z doświadczenia wiem, że zęby nie pękają ot tak. Uważam, że akurat ten element należy  sprawdzić z należytą szczegółowością, bo co może być gorszego w działaniu policji niż nadużywanie uprawnień. Prawo obowiązuje wszystkich! Również policję! I nawet jeżeli byłaby to groźna podejrzana, to do momentu wydania wyroku jest ona tylko podejrzaną, która ma takie samo prawo do ochrony własnego życia i zdrowia jak każdy z nas.

Powstaje pytanie, czy jest się czego obawiać? Mimo wszystko uważam, że nie. Tak jak napisałem, wszystko musi zostać bardzo szczegółowo przeanalizowane tak, aby wynieść z tego cenne doświadczenia i wnioski co do przyszłego działania. Niemniej jednak sprawa ma charakter incydentalny i po mimo usilnych starań mediów robienie z antyterrorystów zła najwyższej rangi jest totalnie bezzasadne.

Zatrzymanie starszego mężczyzny przez funkcjonariuszy policji
Proszę zwrócić uwagę na datę dodatnia filmu. Rzeczywiście „świeża” sprawa.
źródło: http://www.youtube.com/user/drakson1976

Przewinęło się we wpisie kilka razy słowo „media”. Mimo, że w źródłach powołałem się na TVN24, nie chce czepiać się konkretnych stacji. Prawda jest bowiem taka, że praktycznie każda stacja starała się zrobić z tego faktu tragedię narodową numer jeden. Obszerne wywiady z poszkodowanymi, zbliżenia na otarcia na dłoniach, ujęcia potłuczonego sedesu; patos i powaga co najmniej jak przy wprowadzaniu stanu wojennego.  Mało tego, dla potwierdzenia słabej jakości działania policji i dużej częstotliwości takich wpadek przedstawiono filmik, rzekomo nagrany „w ostatnim czasie” , na którym widać, jak źli funkcjonariusze wyciągają przez zamknięte drzwi jakiegoś biednego i schorowanego dziadka. Cała sprawa to jednak mały „klops”, gdyż   ten filmik krąży w sieci już od ładnych kilku lat.

Niestety panowie w ładnych garniturach prowadzący Fakty, Wydarzenia, Wiadomości czy inny program informacyjny nie potrafią pojąć, że policjanci to też ludzie, też się mylą, mają do tego prawo, tak samo jak lekarze, górnicy czy dziennikarze. Problem polega na tym, że pomyłka dziennikarza będzie najwyżej zabawnym hitem youtube pokroju „Rurku, dlaczego ten stół jest taki upier**lony?”;  wpadka antyterrorystów do tak zabawnych już nie należy. Poza tym, Durczoka za jego wpadkę nikt przed sądem nie postawi.
A co Wy myślicie o tej sprawie, drodzy czytelnicy?

źródło: tvn24.pl

Zacznę, nie tylko, że tak wypada, bo to Blog Gunfire, od właśnie tego stoiska. Zacznę od niego także dlatego, że wiele osób podkreślało, iż rzeczywiście jest ciekawe, rzuca się w oczy dzięki swoim barwom i maksymalnie wykorzystuje swą niewielką powierzchnie. U gunfire znaleźć można było głównie produkty markowe, wiele nowości, jak np. M200 od Beta Projekt, Masa AKM od Magpul PTS, czy M4A1 Bolt z zupełnie nowym systemem EBB.

Na stoisku Umarexa uwagę przekłuwał Walther WA 2000. chociaż bez optyki, to i tak prezentował się nieźle

Dla fanów HK, na pewno ciekawym widokiem było HK 417

Na stoisku Spartan Imports zaprezentowano prototyp SIGa 516, czyli szwajcarskiej wariacji na temat M4A1.

Innym ciekawym modelem z tej rodziny był Sig Sauer DMR:

Co osobiście przykuło moją uwagę, to SCAR WE, posiadający pełne oznaczenia FN Herstal, zgodne z obecnie produkowaną wersją:

Zdjęcie oznaczeń wersji palnej:

Spartan Imports zaprezentowało też pełną gamę produktów Magpul PTS, w tym repliki Masady:

Cybergun, obok wielu ciekawych replik, przywiózł na targi także inne ciekawostki, m.in.:

Makietę swojej nowej areny do airsoftu:

„Energy” drinki:

I etui do Iphone’a z miotaczem gazu pieprzowego:

Redwolf postawił u siebie na repliki w stylu vintage. Przede wszystkim byłęm pod wrażeniem serii replik drugowojennych ze stylizowanym na używane i zużyte – drewnem oraz elementami metalowymi. Prawdziwe dzieło sztuki. Zresztą – sami zobaczcie.

Za studium przypadku niech posłuży M1 Carbine z Marushina:

Udało mi się też zdobyć do zdjęć sławnego już Colta 1911 Inokatsu, z limitowanej edycji 100 szt. Przewidywana cena, to ponad 1000$. Wykonany ze stali, Colt robi rzeczywiscie fenomenalne wrażenie. Jest przepiękny i zdecydowanie jest to najlepiej wykonana replika Colta jaką miałem w ręce. Co ciekawe, sprzedawana jest bez magazynka, a spowodowane jest to zapewne tym, że na chwilę obecna nie pasują do niego magazynki od klasycznego Colta, a jedynie magazynki z zamontowanym magwellem. Wynika to zapewne z tego, zę replika zasilana jest z kapsuł CO2.

Wiele ciekawych produktów przywiózł ze sobą Real Sword. Główną atrakcją był zaawansowany prototyp gazowego SWD. Robił naprawdę dobre wrażenie, jakość wykonania godna marki RS.

Suwadło to naprawdę ciężki kawał metalu, jednakże w mojej opinii chodziło zbyt ciężko i nie był to wynik zastosowania mocnej spręzyny powrotnej, bo samoczynnie wracało równie ciężko.

Cała konstrukcja sprawiała wrażenie prostej, topornej i bardzo wytrzymałej, coś na kształt replik classic airsoft.

Poza SWD, Real Sword zaskoczył mnie czym innym. Osobiście zainteresowałem się serią gazowych M’ek, z ładnymi oznaczeniami Colta. Dowiedziałem się jednak od znajomych, ze to nie pierwszy rok, gdy Real Sword prezentuje te modele, a w produkcji i sprzedaży dalej ich nie ma. Oficjalna wersja jest taka, iż są to w pełni działające prototypy, a jedynie finalizacja kwestii patentowych opóźnia wprowadzenie na rynek.

Jednakże po bliższych oględzinach stwierdziłem, że na 3 repliki, 2 miały magazynki od AEGa, jedna miała magazynek GBB systemu Magna, w żadnej nie działał bolt catch (był nieruchomym monolitem), a w niektórych nie działał także w ogóle spust.

Wniosek z tego wieć taki, ze na razie jest to prawdopodobnie wstrzymany projekt, a na targach prezentuje się jedynie półfunkcjioonalne makiety. A szkoda, bo system gazowy nie przypomina mi ani tego znanego z WA, ani tego z WE.

Parę innych migawek z Real Sworda, w tym szczególnie ciekawa, snajperska wersja Type 97:

Na stosinku ICSa znaleźć można było replikę M1 Garand, a właściwie dopiero jej plastyczny model. Widać było, że jeszcze bardzo daleka droga do finalnego produktu.

Poza tym ICS starał się przypomnieć o tym, ze to tak naprawdę jego konstrukcja, w 2004 roku była pierwszym (przed Systemą PTW) na rynku airsoftowym dwudzielnym gearboxem, o czym często się zapomina.

Poza tym ICS prezentował swoje niszowe serie – Galile oraz SIGi:

Ciekawostka na stoisku SRC obok replik…

Były także schematy replik w formie rozłożonych modeli:

Ja dopatrzyłem się jeszcze jednej „ciekawostki”:

Krótka odskocznia od zdjęć replik. W 3 dzień targów, zorganizowane zostało coś na kształt konferencji prasowej poświeconej airsoftowi. Jest to o tyle ciekawe, ze to pierwsza tego typu inicjatywa, by na tak potężnej imprezie przeprowadzić blok poświecony naszemu hobby. Pomysłodawcami i organizatorami były portale – Popular Airsoft oraz NL Airsoft.

 Podczas trwania spotkania swoje prezentacje przeprowadził m.in. King Arms z CAA Tactical (oficjalnie potwierdzono współprace tych dwóch firm), Airsoft Systems oraz, w ramach polskiego akcentu – Gunfire.

Na koniec coś, z czego nie wiem czy się śmiać, czy nad tym płakać. Rzecz tak komiczna jak żałosna. Otóż na stoisku Crossmana znalazła się całą seria replik, złączona wspólnym symbolem USMC. Z tego co zrozumiałem, oznaczenia Korpusu znalazły się na replikach na mocy licencji udzielonej przez US Marines. Nie wiem co za idiota wydał na to zgodę, efekt jest jednak taki, że tanie, chińskie zabawki, w dodatku udające modele zupełnie niezwiazane z Korpusem Piechoty Morskiej, są firmowane symbolami formacji, która w niesamowity wręcz sposób dba o swoją symbolikę i insygnia. Ironia losu?

To tyle jeśli chodzi o airsoftową część IWA, w kolejnej części relacji – broń palna oraz oporządzenie i inny sprzęt.

Termin edycji 2012 został wyznaczony na sobotę, 14.01. Przygotowania do imprezy rozpoczęły się jednak dobrych parę miesięcy wcześniej. W tym roku zdecydowano się skorzystać ze wsparcia i doświadczenia firmy Selenge, która zajmuje się organizacją obozów survivalowych czy militarnych dla młodzieży, jak również współorganizuje imprezy na orientacje (jak np. Przygodowy Rajd na Orientacje „Tropiciel”). Dzięki temu  odciążeni zostali nieco pracownicy Gunfire, na których zwykle spadał główny ciężar organizacyjny.

Gdy znaleziony został partner do współpracy, ustalono termin (14.01) i miejsce – Sobótka i Masyw Ślęży – obszar świetnie znane wszystkim mieszkańcom Wrocławia;  samotne wypiętrzenie po środku otaczającej go równiny jest częstym celem weekendowych wycieczek. Dwie poprzednie edycje odbywały się w lasach na terenie gminy Wisznia Mała, niedaleko siedzimy GFu w Krynicznie (która byłą bazą biegu), dlatego górski charakter terenu był swoistym novum.

W związku ze zmianą lokalizacji koniecznie było znalezienie nowej bazy biegu – padło na Gimnazjum w Sobótce – nowoczesna i oryginalna architektonicznie szkoła to duma miasta, a jednocześnie świetny punkt wypadowy na szlaki. Kolejnym elementem było uzyskanie niezbędnych pozwoleń od nadleśnictwa, a także poinformowanie władz miejskich, czy policji o planowanym wydarzeniu. Następny etap to wytyczanie i planowanie trasy – „wycieczki” w Masyw Ślęży i wyznaczanie miejsc na punkty kontrolne, wymyślanie zadań na punkty, obsadzanie osób za punkty odpowiedzialnych.

Pobudka i szybkie śniadanie przed przybyciem uczestników

Równolegle odbywa się praca na miejscu – w siedzibie Gunfire – opracowywany jest regulamin i zasady, rozpoczyna się promocje wydarzenia w sieci i nie tylko, tworzony jest system zapisów i dystrybucji „biletów” na imprezę, wybierane są nagrody. Jednym słowem masa roboty przez wiele dni, by w tym jednym dniu wszystko poszło zgodnie z planem, było zapięte na ostatni guzik i by uczestnicy nie żałowali, ze przejechali wiele kilometrów.

Zawsze największą niewiadomą takich imprez są sami uczestnicy – czy zapisze się wystarczająca liczba osób? Czy osoby, które się zapiszą przyjadą? Tego nie możemy być pewni nigdy, aż do zakończenia rejestracji w dniu biegu. Jako, że w poprzednich latach wiele zapisanych osób nie pojawiło się na samej imprezie, to w tym roku podjęta została decyzja o wprowadzeniu dodatkowego mobilizatora – wpisowego oraz pakietu startowego. Wpisowe wynosiło 20 zł, natomiast wartość otrzymywanego pakietu startowego była dużo wyższa. Zawierał on ubezpieczenie NNW, ciepły posiłek po powrocie z trasy, smycz i czapeczkę Gunfire, pamiątkową naszywkę GF Point 2012, oraz paczkę kulek Gunfire Rockets. Pakiet można było odebrać tylko osobiście, 14.01 w Sobótce. Tak więc wpisowe miało na celu głównie ograniczenie ilości osób, które zapisywały się, a nie przyjeżdżały na bieg.

Obsługa kącika audio-video

W tym roku limit uczestników ustalono na 150 osób i pod taki limit czyniono wszelkie przygotowania. Zgłoszenia osiągnęły maksymalny poziom na parę dni przed imprezą – po raz pierwszy w historii GF Pointa, co było dobrym znakiem. Teraz tylko pozostawało liczyć na to, że osoby zapisane zdecydują się przybyć w sobotni poranek do Sobótki.

Dla obsługi każdy GF Point zaczyna się dzień wcześniej – wtedy spotykamy się w bazie rajdu, głównie dlatego, by nie dojeżdżać ponad 30 km bladym świtem w sobotę. Tym razem wynikało to też z tego faktu, że warunki pogodowe pogarszały się – spadała temperatura, zaczynał padać śnieg, wiał wiatr. Przez to też wzrasta nasz niepokój, czy niektórzy przez warunki drogowe nie zdecydują się pozostać w domach…

Kącik z replikami

W piątek wieczorem odbywa się główna odprawa obsługi – trwa tym razem 2h, jeszcze raz powtarzamy sobie cały plan kolejnego dnia, z najdrobniejszymi szczegółami. Rozkład godzinowy jest bardzo napięty i nie możemy sobie pozwolić na jakiekolwiek uchybienia, jeśli chcemy wyrobić się w czasie. Rano walczymy o to, by zdążyć ze wszystkimi kwestiami do godziny startu, a po południu, by szybko i sprawnie przeprowadzić końcową ceremonię, gdyż uczestnicy są już zmęczeni, chcą jak najszybciej odpocząć w domu, a niektórych dzieli od niego paręset kilometrów. Każdy chyba czuje to napięcie i dreszcz emocji i dla każdego głównym celem jest wykonać swoje zadanie jak najlepiej, by przyczynić się do powodzenia całej imprezy.

Moją rolą, jak co roku, jest prowadzenie całej imprezy w bazie rajdu.

W końcu kładziemy się koło północy spać. Snu mamy przed sobą niecałe 5h, gdyż pobudka zaplanowana jest na godzinę 5:00. W nocy pogoda jeszcze się pogarsza, czasami nie widać w ogóle nic za oknem, szaleje tam zamieć śnieżna – wzrastają obawy o przyjazd uczestników.

Obsługa strzelnicy

Gdy budziki rozdzwaniają się na krótko przed 5:00, część szybko wywleka się ze śpiworów, część natomiast nawet nie otwiera oczu. Na tych opornych dobrze działa syrena z megafonu, który będzie jednym z moich głównych narzędzi pracy tego dnia. Co ciekawe okazuje się, ze w szkole nie ma światła – będzie od 6:00. Poranna toaleta przebiega wiec przy latarce, potem szybkie śniadanie, pakowanie i kolejna odprawa – tym razem krótka, niecałe 30 min – służy powtórzeniu najważniejszych rzeczy i rozwianiu ewentualnych wątpliwości, które zrodziły się przez noc w głowie.

O 7:00 zaczynamy rejestracje, a pierwsze ekipy wychodzą w już w teren, by obstawić punkty. Część osób da się podwieźć, ale niektórzy maja długą drogę pieszo, np. na szczyt Ślęży. Zaczynają przybywać pierwsi uczestnicy, ale do 7:30 nie ma ich wielu. Myślimy, że spełni się najgorszy scenariusz i ludzie nie przyjadą, bądź mocno się spóźnią, a przesuniecie godziny startu przesuwa cały harmonogram imprezy. Na szczęście około 8:00 do punktów rejestracyjnych zaczynają tworzyć się kolejki – kamień z serca.

Tłumaczenie zasad na Killing House

8:40 – zaczynamy odprawę przedstartową dla uczestników – dotarło 115 osób – to dobry wynik, na tyle liczyliśmy – największa niewiadoma jest już wiadoma, a tak spora liczba uczestników tylko motywuje dodatkowo do działania. Odprawa kończy się parę min przed 9:00. Ufff, udało się – zaczynamy zgodnie z planem.

Punkt 9:00 startuje kategoria professional, 15 min później kategoria basic. Mogłoby się wydawać, że teraz parę godzin wolnego, do czasu przybycia pierwszych ludzi z trasy – jednakże tak nie jest. Czas na lans, czyli fotki i objazd trasy – na podstawie czegoś w końcu relacje trzeba napisać . Jako ekipa WMASG, ruszam w teren z Regdornem i Capuccio. Zobaczymy tyle, ile zdążymy nim będę potrzebny w bazie po powrocie pierwszych uczestników z trasy.

Pogoda jest całkiem dobra – nie pada, nie wieje, czasami nawet z za chmur delikatnie przeciska się słońce. Odwiedzamy killing house, most linowy nad kamieniołomem, strzelnice, pole minowe. Po drodze mijamy na drodze mijamy biegnących uczestników. Na jednym z punktów dostajemy informacje, że niektórzy nie grają do końca fair – łapią stopa i podjeżdżają nim parusetmetrowe odcinki trasy. Niedługo nam czekać na potwierdzenie tej informacji, parę minut później, gdy jedziemy do kolejnego punktu jeden z biegnących zatrzymuje samochód, który jedzie przed nami – sytuacja jest kuriozalna, bo w środku jest… ekipa organizacyjna GF Point. Niestety, brak zapisu w regulaminie zabraniającego wprost takich praktyk uniemożliwia wyciągniecie formalnych konsekwencji od uczestnika; mimo iż na odprawie było mówione, iż jest niemile widziane, bo gramy fair.

Lans musi być – obiektyw podążał za uczestnikami po trasie biegu

3 godziny mijają bardzo szybko i trzeba wracać do gimnazjum, by zająć się uczestnikami kończącymi bieg. W bazie rajdu na bieżąco informuje przez megafon gdzie można dostać posiłek w ramach pakietu startowego (tradycyjnie już to grochówka), ile czasu pozostało do zamknięcia mety i do ogłoszenia wyników; kierowałem też do innych atrakcji, które miały wypełniać wolny czas, tj. do kącika multimedialnego, gdzie wyświetlano filmy wojenne i świeże zdjęcia z tegorocznej trasy, oraz do kącika z replikami, gdzie obok nagród obu kategorii można było pooglądać i wziąć do ręki najnowsze repliki, które dotarły do Gunfire.

Staram się „na gorąco” rozmawiać ze znajomymi, którzy brali udział w imprezie. Pytam jak się czują, jak się podobało, jak oceniają trasę. Takie pierwsze informacje zwrotne dają pewien wstępny pogląd na to, jak w danym roku udała się impreza pod względem organizacyjnym i jaki miała poziom trudności. Jestem zadowolony, bo wszyscy wypowiadają się pozytywnie – podobało się, ale większość podkreśla też, ze nie spodziewali się tak trudnego terenu – Ślęża chociaż wielka, wygląda z daleka dość łagodnie.

Podliczanie wyników. Widać ścisły nadzór

Podczas chwili wolnego sam podchodzę do stanowiska cateringu i pobieram porcję grochówki z bułką. Podczas jedzenia powtarzam sobie w głowie wszystko, co mnie jeszcze czeka, czyli głównie prowadzenie ceremonii rozdania nagród i zamkniecie imprezy. Przed jej rozpoczęciem wszystko jeszcze trzeba dograć – głównie z ludźmi. Upewnić się, czy każdy wywiązał się ze swoich obowiązków, czy każdy wie, co podczas tej części imprezy ma robić itp. Nie może dojść do żadnej pomyłki, bo głupio by było wręczyć np. replikę z kategorii Professional dla kategorii Basic i na odwrót.

Pomimo , że oficjalnych wyników jeszcze nie ma, tak samo jak nie ma właściwie przecieków co do nich, to niektórzy już są prawie pewni tego, ze chociaż staną na podium – wiedzą, że przybiegli jako jedni z pierwszych i mieli minimalna ilość punktów karnych, a ich przewaga czasowa w stosunku do innych jest spora. Przychodzą oni do kącika z replikami oglądać nagrody, by w razie czego wiedzieć co wybrać .

W końcu przychodzi czas na ceremonię kończąca imprezę. Czuję ulgę – w tym roku nie wpłynęły żadne poważne skargi i zastrzeżenia co do konfliktów na punktach, niezgodności z regulaminem itp. Są za to uwagi co do samego regulaminu i propozycje jego zmian, uściślenia i rozbudowania, oraz drobne uwagi organizacyjne, które zawsze są motywatorami do dalszego działania i organizacji jeszcze lepszej edycji za rok.

Samo rozdanie nagród, losowanie nagrody niespodzianki i zakończenie imprezy przebiega bezproblemowo. Wszyscy – zarówno uczestnicy jak i cała obsługa jest zmęczona, ale zadowolona. Obie grupy wykonały dzisiaj dobrą pracę . Dochodzi godzina 17, czas zacząć się zbierać. Opuszczamy Sobótkę po ponad 24h spędzonych w niej. Kończymy GF Pointa, po paru miesiącach pracy nad nim, ale myśląc o następnym. Już w fazie planowania tegorocznej edycji, część pomysłów zostawiliśmy na edycje kolejną. Na pewno wiec będziemy chcieli Was czymś zaskoczyć. Dużo jest jeszcze zresztą do zrobienia, bo GF Point, to impreza pionierska w skali Polski – nikt jeszcze nie organizował biegu na orientacje, który całościowo ma charakter airsoftowy. Potencjał jest więc wielki i mam nadzieję, że z roku na rok impreza będzie się rozrastać i polepszać pod każdym względem.

]]> http://blog.gunfire.pl/2012/03/24/gf-point-okiem-organizatora/feed/ 2 http://blog.gunfire.pl/2012/03/15/wlodzimierz-nn/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=wlodzimierz-nn http://blog.gunfire.pl/2012/03/15/wlodzimierz-nn/#comments Thu, 15 Mar 2012 10:38:18 +0000 Piotr "Wroobel" Wróblewski http://blog.gunfire.pl/?p=3763 Kilka tygodni temu opinie publiczną obiegła informacja  o odnalezieniu w górach człowieka o nieznanej tożsamości. Ze względu na brak jakiegokolwiek kontaktu z poszkodowanym lekarze nie mogli ustalić, kim jest, skąd pochodzi czy nawet jak się nazywa. Dopiero po kilku dniach okazało się, że jest to były podoficer określany w mediach jako Włodzimierz N. Dziś, kiedy kurz po zamieszaniu związanym z tą sprawą już opadł, chciałbym wyrazić swoje zdanie w tej kwestii.

Kim jest nasz rozsławiony Włodzimierz N? Pamiętam, że jeszcze na początku całej sprawy, obiła mi się o uszy jakaś nie do końca potwierdzona teoria, że znaleziony w górach człowiek jest „specjalsem”. Cóż, nie chciało mi się w to wierzyć, zwłaszcza, że ostatnio moda na polskie Wojska Specjalne jest tak duża, że praktycznie każdy ma jakiegoś znajomego, GROMowca czy człowieka z Lublińca. Mimo, iż nie wierzyłem w tę teorię, a raczej bajkę, dopuszczałem taką możliwość. Przez myśl przeszło mi wtedy tylko „jak wielki syf musi być w resorcie, skoro dzieją się takie cuda nawet ze specjalsami”.

Włodzimierz N okazał się jednak byłym podoficerem PSYOPS. Był miedzy innymi na misji w Iraku, gdzie według jego kolegów i przełożonych nie mógł być ofiarą stresu bojowego. Jego zadania polegały głównie na pracy „za biurkiem”. Według relacji już wtedy zachowywał się dziwnie, przejawiał skłonności do samotnego trybu życia, nie miał planów na przyszłość, był bardzo mocno zaintrygowany kulturą Indian. Niektórzy mówili, że potrafił na kilka minut się „zwiesić”, zamyślić. Cóż, zero powodów do niepokoju…

Wrócił do kraju i okazało się, że facet, który całe dotychczasowe życie poświęcił armii dostał kategorię E. Niezdolny do służby wojskowej, renta i do domu. Zastanawiam jak ja czułbym się w jego sytuacji.

Wojsko się wypięło? I tak i nie. Włodzimierz N. dostał propozycję pracy na resorcie obrony, ale na cywilnym stanowisku. Odmówił, obrażony na wojsko zrezygnował z renty. Nie odebrał nawet Gwiazdy Iraku. Zerwał kontakt z wojskiem. Cóż, po raz kolejny zero powodów do niepokoju…

Jeżeli spojrzymy na tę historię przez pryzmat systemu naszej armii, systemu jako całości powiązanych ze sobą i współpracujących elementów, to mamy naprawdę duże powody do niepokoju  o stan tego systemu.

Włodzimierz N. w szpitalu w Zakopanem
źródło: www.tvn24.pl

Niczego nie ujmując naszemu bohaterowi z gór, musimy jasno powiedzieć, że miał on problemy psychiczne. Problemy niezależne od służby w Wojsku Polskim. Nie ma w tym nic złego. Ludzie chorują, chodzą do psychologów, lecza się. Taka jest codzienność. Zastanawia mnie jednak fakt, jak człowiek z tak niestabilną psychiką przeszedł rekrutację, jak zdał testy psychologiczne? Mówiąc prościej, kto go do cholery przyjął do armii?  Ten facet, z całym szacunkiem dla niego, po prostu nie powinien znaleźć się w tych wyjątkowych okolicznościach, jakim bez wątpienia w kwestii obciążeń psychicznych jest armia.

No dobrze, znalazł się już tej armii. Każdy system jest tak słaby jak jego najsłabsze ogniwo i jak widać proces selekcji Włodzimierza N. trafił akurat na to słabe ogniwo. Stało się. Nie do pojęcia jest jednak dla mnie fakt, że dorosły facet, który już na misji przejawia dość dziwne zachowania, wraca z niej, rezygnuje z renty, nie odbiera nawet zasłużonej Gwiazdy Iraku i pozostaje poza wszelką kontrolą Wojska Polskiego. Po prostu nikt się nim nie interesuje. Zrezygnował z renty, nie ma się co nim interesować, bo jeszcze zmieni zdanie i trzeba będzie mu te kilka marnych złotych co miesiąc wypłacić. Tak ja to widzę.

I teraz wychodzi minister Siemoniak i opowiada teorie, że opieka zdrowotna leży teraz w obowiązku MONu, że Włodzimierz N. nie zostanie teraz sam. To ja się pytam dlaczego wcześniej został sam? Uważam ministra Siemoniaka za naprawdę sprawnego polityka, którego działalność pokazuje, że mądry przywódcza otacza się mądrymi ludźmi i im nie przeszkadza. Nie zmienia to jednak faktu, że reakcja jest spóźniona. Jestem wielkim fantem zasady, że lepiej zapobiegać  niż leczyć.

Źródło: 

http://wyborcza.pl/1,76842,11209715,Tajemnice_Wlodzimierza_N_.html ( stan na 06.03.2012)

www.tvn24.pl

HK Toys and Games Fair to spore jak na europejskie standardy i przeciętne jak na tutejsze standardy targi szeroko pojętych zabawek. W tym roku na ponad 57000 m² wystawiało się prawie 2000 firm. Targi odwiedziło niespełna 36000 odwiedzających. Pośród wielu stoisk można było znaleźć paru producentów airsoftowych.

Duże wrażenie rozmachem swojego stoiska, a raczej obecnością w wielu miejscach targów robił APS.

To, co można było zobaczyć w ich punkcie wystawowym:

Oraz to, co znajdowało się w innych miejscach:

Nie mogło oczywiście zabraknąć miłych pań, zgodnie z obowiązującą modą – w Multicamie:

Ciekawostką był wodny moździerz airsoftowy:

Drugim znalezionym producentem airsoftowym był Well. Główną część wystawy stanowiły karabiny snajperskie, ale  w tle wisiała także reszta asortymentu:

]]> http://blog.gunfire.pl/2012/03/05/hk-toys-and-games-fair-2012/feed/ 0 http://blog.gunfire.pl/2012/02/23/eagle-industries-deployment-bag/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=eagle-industries-deployment-bag http://blog.gunfire.pl/2012/02/23/eagle-industries-deployment-bag/#comments Thu, 23 Feb 2012 15:14:22 +0000 Piotr „Black Hawk” Lorenc http://blog.gunfire.pl/?p=3581 Pewnego razu, pakując się na wyjazd na Borne Sulinowo przygotowałem sobie dość sporą górkę sprzętu, którą miałem ze sobą zabrać a nie chciałem luzem wrzucać do samochodu, żeby nie było takiej sytuacji, w której otworzyłbym bagażnik, a wszystko co się w nim znajduje, wypadłoby na ulicę.  Problem pojawił się w tym, że nie miałem na tyle dużej torby, w którą mógłbym wszystko spakować. Po tym wyjeździe zacząłem szukać czegoś co pomieściłoby wszystko, dało się zamknąć, przenieść i no i wytrzymało to wszystko. Poszukałem trochę w sieci i znalazłem torbę transportową Eagle Industries, którą chciałbym Wam dzisiaj przedstawić.

Zamówiłem, poczekałem, doszła.

Otwieram paczkę a w środku torba transportowa o wymiarach 85 cm x 30 cm x 56 cm. Sporawa. Zrobiona z topornej cordury. Ja zamówiłem kolor khaki, dostępne są jeszcze czarny i ranger green. Po otwarciu torby otrzymujemy powierzchnię 112 cm x 85 cm. W środku torba posiada szerokie taśmy PALS w celu doczepienia ładownic. W środku znajduje się również przegroda, która spełnia również rolę dużej wewnętrznej kieszeni wyłożonej gąbką. Gąbkę to można bez problemów wyciągnąć. Ponadto, przegroda ta może zostać zamontowana do jednej ze ścian torby. To sprawia, że po zapakowaniu torby i jej ponownym otwarciu można swobodnie dostać się do wybranej części sprzętu i uniknąć jego wypadnięcia.

Torba ta posiada również 3 kieszenie na boku torby, wszystkie zamykane są jednym zamkiem ale są  porządnie odgrodzone. Na tej samej stronie znajduje się zamykana na Velcro kieszeń, w którą można wsadzić np. kartkę z adresem właściciela torby.

W poprzek torby idą dwa szerokie pasy, które tworzą rączkę, za którą można torbę transportować. Pasy te wzmacniają całą konstrukcję torby i utrzymują wszystko na miejscu.

Dodatkowo, torba ta posiada schowane pasy, które się łączy i tak tworzy szelki. W przypadku kiedy sama torba jest za ciężka do noszenia można z niej zrobić plecak. Całkiem dobra sprawa.

Generalnie rzecz biorąc do torby można spakować naprawdę wiele, kamizelkę, mundury broń i tonę innego sprzętu. Kolejnym pozytywem jest cena, bo za dużo mniejsze torby można zapłacić i kilkaset złotych to ta z przesyłką z USA może zostać nabyta za 100-200 zł w zależności od stanu.  Biorąc pod uwagę jej funkcjonalność, producenta i trwałość to nieduży koszt. Naprawdę.

Ponadto, torba ta może służyć choćby jako podkładka pod liny itd.

Podsumowując, bardzo dobra inwestycja dla tych, którzy chcą porządnej torby, która zmieści i zniesie wszystko. Naprawdę polecam.