Części kompatybilne:

-        magazynek

-        tłok

-        zębatka na silniku

-        wszystkie zębatki w GB

-        dysza standardowa, plastikowa

-        antireversal

-        koszyk silnika

-        prowadnica sprężyny

-        wszelkie drobne sprężynki w GB

Części niekompatybilne:

-        listwa dosyłacza

-        głowica cylindra

-        cylinder

-        głowica tłoka

-        przerywacz

Części, które nie są wymienione w spisie nie zostały przetestowane pod kątem kompatybilności.

Zaczynamy od tego, co najbliższe jest airsoftowcom, czyli broń strzelecka. Szwajcarski Sig Sauer zaprezentował swój klon karabinka rodziny M4/M16. Coraz mniej jest na świecie firm, które w swojej ofercie konstrukcji tego typu nie mają. Ja czekam tylko, aż ujrzymy M’kę z Tuły…

Głównym produktem eksportowym Siga jest jednak broń krótka, dlatego zaprezentował on szeroka gamę swoich produktów. Uwagę przykuwały osobliwe wersje kolorystyczne, jak np. 2022 ze szkieletem i zamkiem w kolorze czerwonym oraz dark earth.

Heckler&Koch nie pokazał chyba nic zaskakującego, czyli rodzinę G36, HK416 i HK417. Dodatkowo od paru lat wystawia swoje produkty jedynie w gablotach, wiec nie ma przyjemności z obcowania z nimi. Poza gablotą znaleźć można było m.in. granatnik automatyczny GMG.

Wielka radość sprawiła mi też obecność stoiska IMI, gdzie w końcu mogłem wziąć do ręki palną wersję karabinka TAR-21, czyli Tavora. Ta bezkolbowa konstrukcja znalazła uznanie w dużej części świata, głównie w Azji, oraz oczywiście w rodzimym jej Izraelu. Jak w przypadku paru innych modeli broni z tworzywa i oryginalny Tavor sprawiał wrażenie gorzej wykonanego od… repliki (w tym przypadku Aresa). Wynika to głównie z odmiennych procesów technologicznych i tego, ze producenci replik starają się, by ich replika wyglądała jak najlepiej, producenci palnych wersji niekoniecznie obierają na to priorytet.

Bardzo różnorodną ofertę można było znaleźć na stoisku firmy Cenzin, która jest polskim dystrybutorem takich marek jak FN Herstal. Chociaż od paru lat ekspozycja pozostaje właściwie nieznacznie zmieniona, to zawsze przyciąga oczy fanów broni strzeleckiej, gdyż można tam znaleźć wiele znanych modeli. Z tych mniej znanych, jest chociażby Minimi na kaliber 7,62mm. Zrobiłem też parę zdjęć detali, takich jak oznaczenia, spawy czy kolor i faktura lakieru, czy wygląd i umiejscowienie pinów, byście mogli je porównać ze swoimi replikami Minimi. Różnica jest… znaczna .

Pod lupę wziąłem też SCARa, szczególnie wartościowe są zdjęcia wersji piaskowej, które raz na zawsze powinny zamknąć usta tym, którzy uważają, ze SCAR wcale nie jest złoty.

Na stoisku Cenzinu można było także oglądać sławnego corner shota:

Poza bronią strzelecką wartymi uwagi były m.in. propozycje przemysłu lotniczego. Wyroby PZL Świdnik prezentowane były (w skali ) w ramach stoiska Augusta Westland (obok ich innych śmigłowców), które to konsorcjum posiada większościowy pakiet akcji polskiej fabryki.

Airbus na swoim stanowisku prezentował modele dwóch samolotów. Jeden to A400M, czyli samolot transportowy, który dopiero jest wprowadzany na rynek. Drugi to paruletnia, lecz już bardzo popularna konstrukcja A330MRTT, który jest wielofunkcyjną platformą, wykorzystywana głownie w wersji latającej cysterny.

Ciekawą ekspozycje przygotowały Indie, gdzie można było zobaczyć głownie modele sprzętu wykorzystywanego przez indyjską armie, które są wytworem indyjskiego przemysłu zbrojeniowego, był to np. śmigłowiec HAL Dhruv czy czołg podstawowy Arjun

Na koniec szwedzka konstrukcja dokładnie tej samej klasy, co polski Anders prezentowany w poprzednim wpisie. To chyba najbardziej znany pojazd tej klasy w Europie – CV90.

Kompleks targowy w Kielcach został w ostatnich latach rozbudowany, jak głoszą tablice informacyjne, przy wsparciu środków z UE i jest to obecnie naprawdę spory zespół wystawowy. Na MSPO wszystkie przestrzenie wewnętrzne były wypełnione, tak wiec jest to naprawdę spora impreza. Dla fanów militariów to ciekawe wydarzenie dające możliwość przyjrzenia się z bliska najnowocześniejszemu sprzętowi. Wystawcy są jednak nastawieni na obsługę i agitacje przedstawicieli sił zbrojnych czy służb, a nie indywidualnych klientów, lecz w wielu przypadkach wystawcy z chęcią odpowiadają na pytania czy szeroko opisują swoją ofertę. Jeśli ktoś wiec ma okazje pojawić się na MSPO w Kielcach, to warto to zrobić, szczególnie gdy ma się możliwość zdobycia zaproszeń, gdyż bilety do najtańszych nie należą.

Na początku obiecanych słów parę o premierowej replice Beryla od Aresa. W hali grupy Bumar ustawione zostało stanowisko ze strzelnicą airsoftową, gdzie można było zapoznać się z nowym produktem. Do pooglądania poza strzelnicą były jedynie pomalowane repliki, przez co za dużo nie dało się ocenić, gdyż ciężko określić chociażby jakość materiałów, gdy są one pokryte sporą warstwą krylonu czy innego camopainta. Otrzymałem tez informacje, ze by zobaczyć wersje niepomalowaną, muszę poczekać by wejść na strzelnicę. Z uwagi na niewielka ilość czasu oraz długą kolejkę oczekujących, by postrzelać z Beryla musiałem zadowolić się jedynie wersją w kamuflażu.

Na targi dotarła pierwsza wersja prototypu, można więc ją nazwać późną alfą lub wczesną betą. Miała jak na razie bezpiecznik sprzężony z selektorem ognia i strzelała tylko w trybie full-auto. W finalnej wersji bezpiecznik ma być niezależny, a selektor sterowany układem elektronicznym (głównie dlatego, by replika oddawała 3-strzałowe serie). Jest to rozwiązanie podobne do tego znanego z SG550 i SG551 Tokio Marui, gdzie można było elektronicznie sterować długością serii od 2 do 8 kulek. Do dopracowania pozostaje także kolba, gdzie blokada w pozycji złożonej była bardzo słaba.

To co na pewno cieszy, to wierność odwzorowania oryginału wizualnie. Już w tak wczesnej wersji widać takie drobiazgi, jak chociażby przycisk pokrywy komory zamkowej z dodatkową blokadą, co występuje w Berylach, a nie jest znane z żadnych innych replik. Pytaniem natomiast pozostaje dla mnie wierność w kwestii wyważenia. Parę metrów od ekspozycji repliki znajdowały się palne wersje wz.96, więc ten aspekt można było porównać. W obecnej wersji prototypu produkt Aresa ma lekką lufę wraz z układem gazowym itp., przez co kiepsko oddaje wyważenie oryginału.

Tak więc czekamy na finalną wersje, gdzie różne niedociągnięcia zostaną poprawione, by móc przetestować pierwszą replikę polskiego kbk.

Pozostając w temacie Beryla, na stanowisku Fabryki Broni można było zobaczyć jego wersje na amunicje bocznego zapłonu .22lr:

Oczywiście standardowo, wz.96 prezentowany był także w  różnych odmianach, z dodatkowym wyposażeniem:

Prezentowano także prototypową konstrukcje, a raczej model SKW-300, czyli samopowtarzalnego karabinu wyborowego na kaliber .338 Lapua:

Uwagę przyciągał także model 3. generacji prototypu MSBSa, który jest chyba najgłośniejszym polskim projektem broni strzeleckiej ostatnich lat. Prezentowana była wersja w układzie klasycznym oraz bezkolbowym. Ta pierwsza rodzi bardzo wyraźne skojarzenia z kbk projektu Masada/ ACR:

Ciekawostką na stanowisku Bumaru były izraelskie 5,56mm kbk maszynowe Negev, które być może będą wytwarzane licencyjnie w Polsce i do zakupu których przekonywane jest WP:

Zobaczyć można było także wariacje na temat rodziny PK/PKM, np. UKM 2000 P, z gustownie umieszonym logo producenta :

Do broni palnej jeszcze wrócimy, ale tymczasem słów parę o innych wyrobach rodzinnej zbrojeniówki, także z hali Bumaru. Uwagę przyciągała ciekawa modyfikacja czołgu T-72/PT-91 oznaczona jako Czołg Misyjny PT-72U. Wyposażona została w system tzw. siatek, na których mają wybuchać głowice pocisków przeciwpancernych przed kontaktem z pancerzem. Siatki zamontowane zostały w tylnej części pojazdu, w miejscach, których nie osłania pancerz reaktywny. Dodatkowym uzbrojeniem czołgu jest zdalnie sterowany WKM 12,7mm zamontowany na wieży. Dodatkowo n pancerzu zamontowano kamery, dzięki którym załoga może obserwować martwe pola wokół pojazdu.

Warto też wspomnieć o, pojawiającym się w Kielcach już po raz drugi, Andersie, czyli polskiej Wielozadaniowej Platformie Bojowej, która w zależności od potrzeb może być wykorzystywana w różnorakie wieże, m.in. z armatą czołgową, z działkiem 30mm itp. Na komercyjnym rynku pojazd ma stanowić konkurencje dla takich konstrukcji jak szwedzki CV90.

Na zewnętrznej ekspozycji był dumnie prezentowany wytwarzany w Mielcu, przez PZL, którego właścicielem jest obecnie Sikorsky, śmigłowiec S-70 BlackHawk. Szczelnie odgrodzony od gapiów stał w towarzystwie pracowników ochrony, co było dość zabawne, bo 3 lata temu problemu można było wejść do przedziału pasażerskiego wystawianego NH-90, który jest od BlackHawka konstrukcją dużo nowszą.

Wracając znowu do hali Bumaru, uwagę zwracał model – manekin polskiego żołnierza zawierający elementy programu polskiego żołnierza przyszłości Tytan, który w pełnej wersji ma być oparty o zintegrowany system oporządzeniowo – informatyczny Ułan 21.

Tym sposobem dotarliśmy do końca pierwszej części relacji, w której starałem się przedstawić polskie produkty, nowości czy nowinki, bądź chociaż te w Polsce wytwarzane. W następnej części prezentacja wystawców innych części świata, nie tylko Europy, ale też takich państw jak Izrael czy Indie.

W dniach 24-26 czerwca w Bystrzycy Kłodzkiej i okolicach odbył się MilSim Kocioł Bałkański organizowany przez 22. SAS z Wrocławia, pod dowództwem Lucka, który cała imprezę ogarniał.
W imprezie brało udział ponad 80 uczestników + zaplecze logistyczne (załogi pojazdów itp.).
Scenariusz oparty na realnych wydarzeniach wojny na Bałkanach w I połowie lat ’90 ubiegłego wieku zakładał 3 strony konfliktu – Chorwatów, Serbów oraz wojska ONZ. Dodatkowo epizodycznie pojawiały się inne strony jak ludność cywilna czy przemytnicy. Razem ze swoim teamem byliśmy (jako kontyngent amerykański) po stronie błękitnych hełmów, czym nie byliśmy zachwyceni.
Naszym żywiołem na MilSimach jest ciągłe działanie w terenie, permanentne pozostawanie poza bazą i z dala od głównych sił. Słysząc więc , że tym razem mamy siedzieć w bazie jako siły pokojowe ciężko było o entuzjazm, tym bardziej, iż wiemy, że pasywna obrona wcale nie jest łatwiejsza od zadań rozpoznawczych.

Baza ONZ znajdowała się na trawiastym lotnisku w obrębie miasta Bystrzyca Kłodzka.
Była ona oddalona o parę km od terenu najintensywniejszej działalności wojsk zwaśnionych stron, od pasma Krowiarek, nad które wyraźnie wybija się niedaleka Czarna Góra.
Sama baza składała się z paru namiotów, nielicznych umocnień, wieży obserwacyjnej itp. Jako element ochrony bazy wykorzystywane były pojazdy, jak np. BRDM. Sercem campu było HQ znajdujące się w największym namiocie. Wewnątrz stworzono coś na kształt prawdziwego sztabu, z zapleczem analityków i techników.
Poza papierowymi mapami topograficznymi i sztabowymi, wykorzystywano również technologie informacyjne. Na rzutniku wyświetlano zdjęcia satelitarne, jako uzupełnienie standardowych form odwzorowania terenu.

Czarne chmury nad bazą:

Dodatkowo wprowadzono elementy mające z jednej strony podnieść klimat, a z drugiej realizm.
Wykorzystano dość prostą graficznie komputerową grę strategiczną, dzięki której symulowano ataki lotnicze w czasie rzeczywistym.
Na ekranie komputera można było obserwować jak samoloty przemieszczają się z włoskiej bazy Aviano nad Bałkany, jak wykonują misje i jaki jest jej efekt. Symulacje te smakowicie uzupełniały puszczane obrazy wideo (realne, z okresu wojny w b. Jugosławii) z samolotów czy rakiet NATO biorących udział w operacji na której oparty był scenariusz. Te wirtualne działania nie były oderwane od MilSimowej rzeczywistości, ale miały realne przełożenie na toczącą się rozgrywkę.
W jaki sposób? O tym w dalszej części wpisu, ale zacznijmy od początku…

Przyjeżdżając na miejsce zastaliśmy… gołe pole.
Baza miała dopiero powstać, lecz nie mieliśmy co liczyć na SeeBees, musieliśmy to zrobić sami.
Naszym pierwszym przeciwnikiem okazała się pogoda, gdyż nagle na horyzoncie pojawiły się czarne chmury, a niedługo potem zaczęły zasnuwać już niemal całe niebo. Zaczęła się walka z czasem, by postawić rozkładane namioty przed spadnięciem pierwszych kropel deszczu, a już na pewno przed sporą burzą, która nadciągała.
Na szczęście cała nawałnica ominęła nas dosłownie o setki metrów, camp dosięgło jedynie chwilowe oberwanie chmury, jednak co gorsza całkiem długo targał nami silny wiatr.
Niejako w nagrodę po tym wszystkim niebo przybrało piękny kolor i pojawiła się tęcza… o czym ja mówię, trwa wojna.

Piękne okoliczności przyrody (czyt. BRDM i .50 cal)  po burzy

Baza była gotowa na krótko przed zapadnięciem zmroku.
Ustalono grafik wart, wysłano pierwsze jednostki w teren.
Pod bazę zapuściło się dwóch pijanych ludzi. Zostali oni proceduralnie zatrzymani i przeszukani.
Nie stwierdzając żadnego zagrożenia z ich strony kazano im oddalić się od bazy. Jednakże niedługo później okazało się, że nasi goście wcale pijani nie byli, że to oficerowie serbskiego wywiadu. W międzyczasie od patrolu w terenie doszła informacja, że paru żołnierzy ONZ zostało wziętych do niewoli. HQ bardzo szybko podejmuje decyzje o wysłaniu QRFu, by zlokalizować serbskich wywiadowców, którzy prawdopodobnie dalej pozostają w naszych okolicach . Akcja kończy się powodzeniem, błękitne hełmy aresztują dwójkę Serbów, którzy wcześniej podchodzili pod bazę.
Mamy kartę przetargową w walce o naszych ludzi – jeńców. Jednakże do rana już nic więcej się nie wydarzy. O 0300 kończę swoją wartę i idę spać, planowo 4 godziny, ale nie liczę, że plan uda się wykonać w 100%.

Jeśli nie byłby to tekst pisany, a film, to teraz powinno nastąpić powtórzenie sceny rozpoczynającej dzieło, by wszystko ułożyło się w spójną całość.
Jednakże ja nie będę kopiował tutaj pierwszego akapitu, mam nadzieję, ze jeszcze coś z niego pamiętacie i przejdę od razu do tego, co wydarzyło się po odebraniu transmisji radiowych o stratach.

Konwój wrócił do bazy bez 9 osób, co stanowiło praktycznie połowę jego stanu.
Nie powrócili dowódcy, nie udało odzyskać się naszych żołnierzy – jeńców, na szczęście przynajmniej serbscy jeńcy wrócili do bazy. Najgorsze było to, że wobec tej sytuacji przejmowałem formalnie obowiązki dowódcy bazy. Rozpoczęło się zbieranie informacji od członków patrolu, którzy przeżyli – nie widzieli wiele, stanowili głównie zabezpieczenie akcji wymiany, gdy zorientowali się w sytuacji wycofali swoje jednostki.
Nie wiedzieliśmy dalej, czy nasi żołnierze nie żyją, czy zostali wzięci do niewoli. Nagle na radiu słyszę, że do bazy zbliża się jakiś ranny mężczyzna, biegnę na bramę, przyglądam się z bezpiecznej odległości akcji jego zatrzymania i przeszukania – jest czysty i bezpieczny, mówi, że jest mieszkańcem Bystrzycy, że był atak moździerzowy na centrum, że wiele osób nie żyje, chce pomocy…

Sztab – miejsce koordynacji działań wielu rodzajów sił, w tym lotnictwa:

Przy obecnym stanie osobowym i braku uzupełnień nie jestem w stanie wysłać żadnych jednostek do miasta, by pomóc ludności cywilnej, nie wiem tez, czy to nie kolejna zasadzka. Zgodnie z prawdą historyczną bije od nas właściwa dla ONZ, w niektórych momentach, bierność. Dodatkowo kontakt ze mną podejmują siły chorwackie, ale nie występuje w tej konwersacji jako dowódca ONZ, ale jako  przedstawiciel USA.
Chcą pomocy, otrzymali deklaracje wymiernego wsparcia od naszych władz w D.C. … cholera, CIA znowu kręci jakieś krzywe operacje naszymi rękami.

Moje rozterki przerywa jednak kolejna transmisja radiowa. To wzięty do niewoli dowódca bazy, który rano wyjechał na wymianę jeńców. Twierdzi, ze uciekł i błąka się po górach, podaje swoja przybliżoną pozycje. Po radiowej weryfikacji do akcji rusza mój QRF. To ryzykowna akcja, bo jestem w stanie wysłać maksymalnie jeden pojazd, bez możliwego wsparcia, na teren kontrolowany przez Serbów.
Ci ostatni kontaktują się ze mną i żądają wydania swoich jeńców w zamian za… naszego dowódcę. To oczywisty blef, bo przecież przed chwilą po naszego CO wysłałem ludzi. Serbowie znowu chcą nas wykiwać, ale do tego nie dojdzie, czas uknuć intrygę, teraz inicjatywa jest po naszej stronie…

Żołnierze ONZ w skupieniu i z zaangażowaniem wypełniali swoje obozowe obowiązki:

Serbowie nie dają za wygraną, przy kolejnym kontakcie grożą atakiem moździerzowym na miasto, są wściekli, jeden z ich dowódców w furii przyznaje się do porannej rzezi naszych żołnierzy, wszyscy wzięci do niewoli nie żyją. Ja jednak muszę zachować zimną krew i realizować plan, który chwile wcześniej uknuliśmy z dowódcą wszystkich sił ONZ w regionie.
W zamian za wstrzymanie ataków na miasto, mam oddać dwóch jeńców za godzinę w umówionym miejscu.
Przystaje na to, ale wiem, ze kupuje jedynie czas, a nie spokój. Nie mam żadnej gwarancji zaprzestania ostrzału, mam godzinę, by zlokalizować te cholerne moździerze i je zniszczyć.
Baza lotnicza NATO w Aviano we Włoszech dostała już informacje o możliwej akcji, F-16 grzeją silniki, a za dowódcą Serbów zostaje wysłany list gończy, jest ścigany przez MTK dla byłej Jugosławii…

Kolejny kontakt to strona chorwacka. Chcą broni, mogę im ja zaoferować, poprzez kanały CIA, ale nie oddam niczego za darmo. W zamian za dostawę uzbrojenia chcę informacji o Serbach, które posiadają. Jak się okazuje, to bardzo dobre informacje, poza pozycją serbskiej bazy dostaje też lokalizację baterii moździerzy, więcej do szczęścia mi nie potrzeba.
Z Aviano podrywają się F-16, zostało 40 min do upływu  ultimatum Serbów, to czas w jakim musi odbyć się udany atak lotniczy, inaczej znowu zginą niewinni ludzie.

Checkpoint przy wjeździe do bazy:

Po ponad godzinie poszukiwań, QRF odnajduje zbiegłego z niewoli dowódcę naszej bazy, maja wracać jak najszybciej, bo cały teren intensywnie przeszukują serbskie patrole.
Docierają do naszych pozycji cali i zdrowi, przekazuje uratowanemu przełożonemu wszelkie informacje niezbędne, by mógł znowu przejąć dowodzenie. Nad cel nadlatują F-16 dosłownie parę minut przed końcem czasu, moździeże zostają ozniszczone, nic nie może już zagrozić pobliskiemu miastu.
Jednakże pojawia się kolejny problem, misja USAF wcale nie kończy się szczęśliwie. Jeden z F-16 zostaje strącony przez serbską obronę przeciwlotniczą, pilot się katapultuje, ale to ostatnie co widzi jego skrzydłowy, podaje tylko jego przybliżoną pozycje. Kolejny raz z bazy wyrusza QRF, we wzmocnionym składzie, z misją bardzo podobną do poprzedniej.

W tym czasie dostajemy informacje o rozbiciu sporego oddziału sił serbskich, które zostały już i tak osłabione przez nasz atak z powietrza.
Brak jednak było w tej grupie poszukiwanego dowódcy. W tym samym czasie QRF melduje o przechwyceniu sygnału z nadajnika ratunkowego zestrzelonego pilota. Niecałe 30 min później znajdują go, to cud, że nic mu się nie stało, gdy lądował w zalesionym i górzystym terenie.
Cały patrol wraca do bazy. Po porannej masakrze wszystko zaczyna się układać pomyślnie, chociaż to marne pocieszenie po stracie ludzi.

Uratowany pilot i ekipa ratunkowa, po dotarciu w bezpieczny rejon:

Na radiu odbieram transmisje od strony, która w tym konflikcie nam się jeszcze nie ujawniła. To przemytnicy, najemnicy.
Dostali ofertę przerzutu serbskiego dowódcy wraz z paroma ludźmi ochrony, na drugą stronę granicy. Przemytnicy wiedząc, jak to dla nas cenna postać chcą nam go sprzedać, mamy tylko założyć zasadzkę w umówionym miejscu i czasie oraz czekać. Nie możemy przecież jednak zapłacić najemnikom, przynajmniej oficjalnie nie możemy… W moim namiocie nadal leży kasa przekazana mi przez CIA dla wsparcia Chorwatów.
Ale Chorwaci nie chcieli kasy, tylko broń, tak więc mam 100 000 wolnych dolarów, chyba warto zaryzykować .
Cały plan układam w tajemnicy przed dowódcą bazy, dowie się o nim, gdy wszystko będzie gotowe. O tym, co się dzieje wiedzą tylko moi ludzie. Czasu jest mało a stawka wysoka.

W końcu przychodzi moment, by powiedzieć o sytuacji przełożonemu. Zgadza się on na akcje, jednak nie zna wszystkich jej szczegółów (przecież nie powiem mu, że mam w gotówce 100 000 dolców, by dać je najemnikom). Miejsce wybrane na zasadzkę przez przemytników jest świetne.
Wąska droga w głębokim wąwozie, po jednej stronie strumień, a po drugiej 4 nasze lufy, 2 jako strefa śmierci i 2 studzące zapędy tych, którzy chcieliby się  wycofać, lub przebić do przodu. Nie wiemy ilu dokładnie będzie ludzi do wyeliminowania, nie wiemy czy przemytnicy to właśnie na nas nie szykują zasadzki.
Czekamy 10, 20 minut, pół godziny, w końcu po trzech kwadransach słychać nadjeżdżający samochód. Zatrzymuje się na wysokości naszej linii, zaczynają wysiadać z niego przemytnicy, radiową ciszę przerywa jeden z nich i informuje mnie, że nie ma nikogo więcej poza nimi i dowódcą Serbów. Ochrona zbrodniarza zginęła z rąk najemników po tym, jak zaczęła coś podejrzewać.
Nie mieli zbyt wielkich szans, w walce został lekko ranny tylko jeden z przemytników.

Patrol MP na drodze do Bystrzycy Kłodzkiej:

Po wymianie Serba na kasę zbieramy się do drogi powrotnej.
Najemnicy oferują dalsze wsparcie w razie potrzeby, oczywiście za odpowiednie wynagrodzenie. Wracamy do bazy z celem naszej misji, powoli zapada zmrok, to był ciężki dzień. W bazie panuje jakieś dziwne rozprężenie, niektórzy nawet odpuścili sobie używanie ochrony wzroku. Czas wrócić do rzeczywistości, już po wszystkim.
Organizator zakończył MilSima.

Rozgrywka skończyła się dla mnie bez oddania ani jednego strzału, a mimo wszystko bawiłem się świetnie.
Dla odmiany od działań nieregularnych dobrze było pobawić się w liniowe jednostki sił pokojowych, ale zdecydowanie to nie jest to, co lubimy najbardziej .
Jak wspomniałem we wstępie, użycie komputerowego systemu symulacji nalotów , przekładało się na realne działania, jak np. strącenie F-16 na ekranie komputera powodowało konieczność ratowania pilota w rzeczywistości.

Warta w bazie:

Wiele elementów fabuły było luźno opartych na realnych wydarzeniach okresu wojny na Bałkanach, jak ostrzał moździerzowy miasta, wzięcie do niewoli  żołnierzy ONZ, czy strącenie F-16 i uratowanie jego pilota ( tzw. Incydent nad Mrkonjić Grad), co dodawało klimatu osobom, które choć trochę znały historie.
Ja sam byłem zadowolony z tego, że fabułę osadzono w prawdziwych realiach, a nie fantastycznych (wymyślając jakieś fikcyjne nazwy państw), bo chociaż z jednej strony wymyślenie zadań i ułożenie wstępne akcji wymaga więcej dokładności, to potem można się lepiej wkręcić będąc żołnierzem Serbskim czy ONZ-towskim, są filmy, książki, zdjęcia, które pokazują operacje, w których ma się brać udział.
Ważny w tym przypadku  jest także element edukacyjny, bo przynajmniej cześć osób uzupełni swoją wiedzę z zakresu historii najnowszej, a może zainspiruje ją to do zgłębienia tematu.

My tymczasem wracamy do domu, po kolejnym MilSimie, który udało się przeżyć krzewiąc pokój, a nie obijając kijem gruchy, jak mawiał klasyk .

]]> http://blog.gunfire.pl/2011/07/21/balkanska-misja/feed/ 2 http://blog.gunfire.pl/2011/06/24/kosiarka-just-arrived/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=kosiarka-just-arrived http://blog.gunfire.pl/2011/06/24/kosiarka-just-arrived/#comments Fri, 24 Jun 2011 06:34:39 +0000 Piotr "Procent" Łopaciński http://blog.gunfire.pl/?p=2911 Do Gunfire dotarł M134 firmy Echo1.
Miałem okazje brać udział w… rytuale otwarcia i składania tego potwora .
Replika znacznie cięższa od np. M240, robi spore wrażenie, chociaż sam wcale nie jestem jej fanem. Zapraszam do krótkiej fotorelacji z tego „wydarzenia”.
W skrzyni prócz repliki, nieco nieświeża już azjatycka prasa:

Replika w pierwszym stadium, jeszcze nie zmontowana. Brak lufy o pełnej długości, chwytu z elektrospustem itp.:

Silnik od „kosiarki”. Ta, którą kosisz ogródek pewnie ma podobny:

Biedniej natomiast na pewno twój sprzęt ogrodowy prezentuje się w środku. 6 sprężyn, każda do jednej lufy. Wszystko jak widać ze stali. Robi wrażenie.

Montaż luf, z pozoru prosta sprawa…

…jednakże wymagała zaangażowania aż 3 pracowników:

Na poniższym zdjęciu widoczny jest natomiast układ przetwarzający prąd, znajdujący się w osobnej skrzynce (jednej z dwóch, obok akumulatora, wymaganych do poprawnego działania repliki). Zwraca uwagę  bezpiecznik znajdujący się po lewej stronie. Podczas, gdy przeciętny bezpiecznik w AEGu wytrzymuje prąd 20 lub 25A, ten wytrzymuje 2x więcej – 50A.

Na zdjęciu widać finalizacje procesu składania repliki. Skrzynka o wdzięcznej nazwie „Werker”, to ołowiowy akumulator żelowy o napięciu 12v służący do napędzania repliki. W lewym dolnym rogu widoczny M134 z zamontowanymi lufami pełnej długości. Razem z zewnętrznym układem zasilania całość waży blisko 20 kg i wymaga solidnej ładownicy, a najlepiej plecaka, do komfortowego i w miarę bezpiecznego przenoszenia.

Oznaczenia znajdują się na pokrywie chroniącej „bebechy” repliki i sugerują, że została ona wykonana w Japonii:

Najciekawsze jednak, co możemy na minigunie przeczytać, to informacja umieszczona na stelażu chwytu. Głosi ona, iż strzelać można maksymalnie seriami po 5 sekund. Strzelani dłuższe niż 6 sekund zakończy się najprawdopodobniej spaleniem potężnego bezpiecznika. Miedzy seriami należy także robić 10 sekund przerwy.

Zwraca także uwagę nietypowa konstrukcja magazynka. Jest to magazynek pudełkowy, na 1700 kulek, wkładany od boku repliki (coś jak pudełkowe magazynki rodziny M4/M16 w M249). Wyposażony jest w pojedynczą sprężynę, która nie podaje pojedynczo kulek, ale wsypuje je przez spory otwór do komory, z której podawane są do luf.

Do repliki otrzymujemy także certyfikat zakupu podpisany ręcznie przez pracownika ECHO1:

Cóż więcej można o tej replice napisać?
To jeden z najbardziej ekstrawaganckich i hi-endowych produktów w całej historii airsoftu.
Budową mechaniczną nie przypomina w dużym stopniu znanych AEGów.
Jest ciężki, niewygodny i jako bron ręczna średnio widzę sens jego używania. Natomiast powinien się świetnie sprawdzić jako broń na pojazd.
Będzie zapewne ekstremalnie rzadkim widokiem biorąc pod uwagę jego cenę, wynoszącą paręnaście tysięcy zł .

Od pewnego czasu w stanie Kalifornia trwa akcja ratowania tamtejszego airsoftu przed obostrzeniami prawnymi, jakie mają być wprowadzone. Tzw. Cop Killer Bill (SB 798) zakłada, że wszystkie repliki broni sprzedawane na terenie Kalifornii mają być albo pomalowane w jaskrawe kolory, albo wykonane z przeźroczystych materiałów. Skądś to znamy? Ano historia jest niemal bliźniacza do Wielkiej Brytanii, gdzie z kolei walczono przeciw VCR bill.

W UK skończyło się to tak, że sprzedaż zwykłych replik nie została całkowicie zabroniona. By taką nabyć i legalnie posiadać wystarczy być zarejestrowanym w jednym z wybranej grupy stowarzyszeń zrzeszających airsoftowców. Można wtedy kupić replikę, oczywiście imiennie, na swoje nazwisko. Jak na razie w amerykańskim przypadku nie przewidziano w ogóle takiej możliwości.

Czemu w ogóle ma służyć taka regulacja w kraju, gdzie dostęp do broni jest powszechny i nie ma potrzeby wykorzystywania do napadów replik, gdyż można „bez problemu” robić to, z bronią palną. Ma to być rzekomo pomocne policji i innym służbom w odróżnieniu airsoft guns od real guns. Zwolennicy tej ustawy podają przykład 13-latka, który został postrzelony przez policje, gdy dobywał swojej repliki, a na dodatek było to wieczorem, w warunkach kiepskiego oświetlenia. Przeciwnicy takiej regulacji poddają w wątpliwość, czy gdyby chłopak ten wyciągał pistolet na wodę, to czy by to cokolwiek zmieniło.

Kolejnym argumentem przeciwników jest to, że w Kalifornii replikę airsoftową nabyć można mając co najmniej 18. lat, więc w podanym wyżej przykładzie nastolatek w ogóle nie powinien mieć do takiej repliki dostępu. Poza tym airsoftowcy zwracają uwagę na to, że w Ameryce już wcale rzadkością nie są prawdziwe pistolety czy karabiny pomalowane jak zabawki, chociażby na różowo. Tak więc paradoksalnie taki wymóg może utrudnić rozróżnianie. Jak w przypadku VCR Bill i protest przeciw SB 798 rozlewa się na cały świat. W wyrazie solidarności, można chociażby dołączyć do  fanów strony „No On California SB 798” na Facebooku. Ja mam szczerą nadzieję, że maniakom z za oceanu uda się wygrać walkę o ich ukochane hobby i tego im życzę.

Jedna ze stron protestu:

http://www.airsoftpost.com/flash/images/sb798.htm

Apel amerykańskich przedstawicieli branży airsoftowej:

http://www.youtube.com/watch?v=2s9z0iRf6jw&feature=player_embedded

Materiał CNN o broni palnej malowanej jak zabawki:

http://www.youtube.com/watch?v=o4gB4i4hAco&feature=player_embedded

Niedawno odbyła się w Stanach Zjednoczonych ceremonia wodowania i ochrzczenia nowego amerykańskiego niszczyciela o wdzięcznej nazwie U.S.S. Michael Murphy.  Dopełniono wszelkich formalności a o ceremonialne rozbicie butelki szampana poproszono matkę Michael’a Murphy.

Maureen Murphy życzyła „Wszystkiego najlepszego, dziecino” kiedy rozbijała butelkę o kadłub jednostki. Dzień tej ceremonii też nie został wybrany przypadkiem. 7 Maja to dzień urodzin Michael’a, w tym roku skończyłby on 35 lat.

Zapewne część z Was wie dlaczego tak się właśnie stało, dlaczego to matka jednego z komandosów elitarnej jednostki U.S. Navy SEALs rozbijała butelkę i dlatego to akurat jego imię nadano nowemu niszczycielowi amerykańskiej floty, zapewne tak. Jednak dla tych, którzy nie mają pojęcia kim był, ani czym zasłużył się Michael Murphy dla swojego kraju i swoich towarzyszy, zapraszam do lektury.

Michael Murphy był jednym z żołnierzy amerykańskich Fok biorących udział w operacji Red Wing w Afganistanie.  Operacji mającej na celu namierzenie i zlikwidowanie Ahmad’a Shah, jednego z dowódców talibów, która niestety nie zakończyła się powodzeniem. Prowincja Kunar była miejscem śmierci Murphy’ego, Axelson’a, Dietz’a, 16 żołnierzy Night Stalkers oraz około 93 afgańskich wojowników.

Murphy był dowódcą podczas tej felernej misji. Komandosi wpadli po tym jak przegłosowali pozostawienie przy życiu kilku afgańskich hodowców, którzy wydali ich pozycje wojownikom. Walka małego oddziału SEALs z talibami trwała kilka godzin. Podczas niej każdy z żołnierzy został wielokrotnie ranny i postrzelony. Trzeba przypomnieć, że 4 amerykańskich komandosów atakowało około 200 wściekłych wojowników . Ponadto, Foki były spychane w dół i musiały bronić się z niższych pozycji co dawało atakującym przewagę na samym wstępie.

Spychani w dół próbowali skontaktować się z dowództwem, jednak radia odmawiały posłuszeństwa. Dopiero Michael Murphy zdołał skontaktować się ze swoim dowódcą przy pomocy telefonu satelitarnego. Jak to wyglądało? Murphy wyszedł zza zasłony i udał się na środek polany i spokojnym głosem poprosił dowódcę o wsparcie. Podczas rozmowy został śmiertelnie ranny.

Komunikat został przyjęty, MH-46 wysłany wraz z żołnierzami oddziału Night Stalkers. Niestety ich misja również zakończyła się niepowodzeniem. Wszyscy zginęli kiedy pocisk RPG-7 wleciał przez otwartą rampę helikoptera.

O przebiegu całej historii zapewne nie dowiedzielibyście się, gdyby nie to, że jeden z komandosów przeżył. Marcus Luttrell, zdołał uciec napastnikom oraz uzyskał schronienie w jednej z wiosek w tamtym rejonie. Był ukrywany przez kilka dni oraz został objętym ochroną mieszkańców wioski. W końcu udało się namierzyć i wydostać Luttrell’a.

To również Marcus opowiedział historię Michael’a Murphy, który za swoje czyny został odznaczony Kongresowym Medalem Honoru, najwyższym odznaczeniem wojskowym Stanow Zjednoczonych.

Mam nadzieję, że tą krótką historią przybliżyłem Wam wielkość czynu Murphy’ego oraz to dlaczego nazwanie nowego niszczyciela jego imieniem jest dla amerykanów tak ważne.

Mosin wz. 1944

Na pierwszy rzut oka replika robi świetne wrażenie, na pierwszy dotyk dłonią, tym bardziej.
Jest odpowiednio ciężka i przyjemnie wyważona.
Masa to około 3,5 kg.
Same materiały, z których wykonany jest ten Mosin sprawiają świetne wrażenie, o wiele lepsze niż te właściwe większości replik, np. zamek sprawia wrażenie nad wyraz solidnego i masywnego. W ogóle całość wykonania stoi na bardzo wysokim poziomie, nic nie lata, nie ma żadnych luzów.
Jakość drewnianego łoża także nie budzi zastrzeżeń.
Ogólnie była to jedna z tych replik, która zrobiła na mnie ponadprzeciętne wrażenie wyglądem, tzn. nie tylko była dobrze wykonana, ale także po prostu odczuwało się radość z patrzenia czy zabawy nią.

Parę słów o detalach, których właściwie za wiele nie ma, jak w większości masowo produkowanych, prostych konstrukcji.
Coś na co zawsze zwracam uwagę czyli oznaczenia – świetnie wykonane, żadna precyzyjna laserowa grawerka, tylko odpowiednio „niedbałe”.
Poza oznaczeniami producenta uraczymy także na komorze godło „jedynego słusznego związku” . Poza tym bardzo ładnie prezentują się spawy na zamku, jak też właściwie wszystkie elementy konstrukcyjne tej repliki, łącznie z drewnianym łożem.
Dodatkowo razem z Mosinem otrzymujemy plastikowy bagnet z montażem, oraz pas nośny.

Teraz parę słów o technicznej stronie, która mimo wszystko w przypadku tej repliki nie jest rzeczą najważniejszą.
Przede wszystkim jest to replika sprężynowa, a szkoda, bo aż się prosi by była to gazówka.
Rozwija ona prędkość wylotową 320 fpsów, co nie jest żadnym specjalnym wynikiem.
Ciekawostką jest natomiast magazynek. Jak wiadomo jest stału, kulki ładuje się od jego spodniej części po odciągnięciu sprężyny magazynka za pomocą… czerwonego sznureczka z kuleczką. Zaiście osobliwy patent.

Kwestie techniczne jednak jak pisałem, są dla mnie kwestia drugorzędna, bo ta replika to wg mnie coś dla rekonstruktorów, pasjonatów bądź kolekcjonerów, a nie zabawka na weekendową strzelankę.
Możliwość oddawania z niej strzałów jest tylko skromnym dodatkiem do wyglądu i wykonania.

Wiadomo, że wewnątrz znajdziemy gearbox analogiczny do tego z RS, jednakże z własnymi poprawkami i ulepszeniami Cymy, który w stocku ma osiągać wartość w zakresie 120-135m/s (bardziej jeszcze nie sprecyzowano), co odpowiada zakresowi 400-440 fps.
Trzeba przyznać, ze będzie to bardzo interesująca propozycja biorąc pod uwagę to, że  do tej pory chińskie repliki SWD były co najmniej przeciętne, a biorąc pod uwagę to, że tą będzie robić Cyma (która jak na chińskie standardy ma bardzo dobrą jakość wykonania), oraz to, że bazą dla tej repliki była konstrukcja Real Sworda, to powinniśmy oczekiwać naprawdę ładnego efektu finalnego.
Szacowana cena: 1000-1100 zł, a fota poniżej:

SWD by CYMA

SWD by CYMA

Widziałem już wiele replik, które w pudełku były częściowo rozłożone, ostatnio np. M240, po to, by ich transport był łatwiejszy, po prostu by pudla były krótsze.
W przypadku Barreta nie ma o tym mowy, przez co wniesienie go do domu było nie lada wyzwaniem, by nie potrącić niczego zarówno na klatce schodowej, jak i co ważniejsze, w samym mieszkaniu. Czułem się co najmniej jakbym niósł drabinę.

Po otwarciu pudełka jest przed nami jeszcze sporo roboty.
Należy przykręcić dwójnóg, chwyt transportowy, zamontować lunetę na montaż, a całość na szynę. Jako, iż jest to wersja A3, to przez większość długości szczytu korpusu poprowadzona jest szyna montażowa, zgodna z MIL-STD-1913 (przynajmniej w teorii, ale o tym za chwilę).
Jednakże sama kolba repliki pochodzi z wersji A1, brak u niej (właściwej dla A3) regulowanej podpórki pionowej.

Dwójnóg mocujemy za pomocą dwóch dość sporych śrub, nie jest to więc operacja skomplikowana.
Chwyt transportowy przykręcamy za pomocą standardowego montażu na szynę.
Nie polecam jednak przenoszenia tej repliki za jego pomocą, gdyż śruba od montażu jest jednocześnie pinem blokującym chwyt przed wypadnięciem. Nacięcie w chwycie  nie jest dość pokaźne, więc ryzyko jego wyrobienia się po czasie oceniam na spore.
To dość irytujące, że producenci nie są w stanie w wielu replikach opracować pewnego chwytu transportowego, który przy ciężkich i dużych konstrukcjach bardzo ułatwia życie w polu.

Luneta, którą otrzymujemy w komplecie to porządny produkt (jak na chiński standard).
Światło 50mm, regulowane powiększenie 3-9x, podświetlany krzyż i klapki ochronne na sprężynkach (toporne, ale działają), to naprawdę więcej niż można było się spodziewać.
Do tego standardowy, wysoki montaż. Jak na razie wszystko cacy, ale tylko do czasu, gdy przykręcamy montaż na szynę.
Dokręcamy go mocno, by mieć pewność, że się nie obluzuje i… śruba nam się nie odkręci, ale przy odrobinie (nie)szczęścia cała luneta z montażem nam odpadnie, bo ma taki luz. Myślałem, ze może to kwestia wymiany pierścieni mocujących, ale dowiedziałem się, że sprawdzane były różne i na wszystkich występuje to samo.
Chwyt transportowy sieci za to bardzo pewnie, mimo iż montowany jest w analogiczny sposób.
To jednak zrozumiałe – montaż do chwytu jest integralną częścią zestawu z repliką, produkuje go Snow Wolf, a luneta jest dokładana opcjonalnie, jako produkt zewnętrzny.
Problem jest tym większy, ze luneta jest częścią korpusu, a nie autonomicznym elementem przykręcanym do body.
Co więc nam pozostaje? Ja na szybko dodałem pod montaż 2 gumowe podkładki i wszystko siedziało pewnie. Na pocieszenie mogę dodać, że egzemplarz, który dostałem pochodził z pierwszej serii paru replik, które dotarły do Gunfire. Producent zapewnia, ze kolejna partia będzie miała już poprawnie wykonaną, szerszą szynę.

Gdy w końcu udało się złożyć wszystkie elementy, widok całości robi wrażenie. To jest po prostu wielkie.
Natomiast w parze z wymiarami nie idzie waga, która wynosi 5,8 kg (bez lunety). Jest to ponad 2x mniej niż w wersji palnej. Wyczuwa się, ze ten Barret jest po prostu lekki. Czy to wada czy zaleta? Dla mnie wada, bo jak coś jest repliką, to powinno mieć zbliżone wymiary i wagę, by też mogło oddawać charakterystykę oryginału w szerszym zakresie.
Zaletą w stosunku co do tej wagi może być to, że osoby, którym Barret się podobał i chcą z niego korzystać nie muszą walczyć z przenoszeniem potwora o wadze 14 kg.
Tym bardziej, że zwiększenie wagi zapewne nie byłoby takie proste przy założeniu sensownego wyważenia, gdyż jako wiadomo najcięższym elementem jest lufa, przez co środek ciężkości broni przesuwa się na przód. W replice tak nie jest, bo lufa jest kawałkiem lekkiego alumium, a pewniej – ZnAlu.
Lufa stalowa zapewne znacząco podniosłaby cenę tej zabawki (oczywiście nie w wyniku proporcjonalnego podnoszenia ceny w stosunku do kosztów produkcji), a wiadomo, że cena (obecnie ok. 1500 zł), jest głównym atutem tej repliki.

Sama konstrukcja produktu Snow Wolf jest prosta do bólu, a zarazem wydaje się solidna (nawet niewymiarowa szyna opisana powyżej trzyma swą błędną szerokość idealnie na całej swojej długości ), co nie jest łatwe w przypadku tak wielkich replik.
Jedynie dwójnóg ma pewne luzy, co może być irytujące. Uwagę może przykuć chwyt pistoletowy od M’ki. Nic w nim dziwnego, bo analogiczny znajduje się w oryginale.
Od M’ki jest  także selektor ognia w replice. Na tym podobieństwa z serią M4/M16 powinny się kończyć. ale czy tak jest w rzeczy samej?

Dostęp do całego wnętrza konstrukcji (tj. miejsca na baterie, lufy, gearboxa itp.) uzyskujemy przez wyciągniecie dwóch pinów znajdujących się przy kolbie i rozłożeniu repliki na 2 wielkie części.
To, co ukazuje się naszym oczom może zszokować nie jedna osobę. W środku bowiem jest praktycznie pusto. ogromną przestrzeń zajmuje jedynie gearbox… v.2 i kable, a docelowo także bateria w miejscu, gdzie zmieścilibyśmy chyba cała elektrownie.
Znów przy tej okazji mogę rzucić jedynie porównanie do skutera, który wygląda jak ścigacz.
Mając tak potężna ilość miejsca, aż prosi się, by zmieścić tam jakiś pancerny szkielet GB, a otrzymujemy dwójeczkę, która niestety do najtrwalszych nie należy.
We wnętrzu GB znajdujemy części znane z replik chińskich innych producentów, całkiem przyjemny zestaw, nawet do up-grade’u, jednakże dalej nie licujący z zewnętrznym wizerunkiem M82.
Nikt nie mówi, ze GB ver.2 pękają jak zapałki w każdym wypadku, ale oczywistym dla mnie jest, że taka replika jak Barret powinna być co najmniej mocno, jeśli nie ekstremalnie stuningowana, by chociaż trochę kompensować niewygody związane z jej wymiarami. Jeszcze jedna ciekawostka jest to, że replika posiada tryb full-auto.

Na pocieszenie mamy dużą ilość miejsca na baterie i możemy tam zmieścić naprawdę spory pakiet, tym bardziej jeśli zamówimy akumulator o customowym kształcie, który jeszcze bardziej pozwoli wykorzystać dostępną przestrzeń.
Lufa wewnętrzna ma oczywiście długość odpowiadającą najdłuższej ustandaryzowanej lufie do AEGa – 650 mm, a i tak kończy się daleko przed końcem lufy zewnętrznej.
W każdym razie przynajmniej ten element jest godny karabinu snajperskiego. Komora HU to natomiast standardowa konstrukcja dla rodziny M4/M16, metalowa, jednoczęściowa, co jest zaletą ze względu na jej uniwersalność i powszechność.

Wartym uwagi elementem jest magazynek.
Negatywnie trzeba ocenić jego wymiary – jest krótszy od swojego oryginalnego odpowiednika, co jest dość niezrozumiałym zabiegiem.
Jest to hi-cap i mimo swoich sporych wymiarów mieści stosunkowo niewiele kulek – 150.
Nie można tego jednak chyba uznać za jakąkolwiek wadę, bo dla repliki o takim charakterze i przeznaczeniu, to i tak nierealistycznie dużo.
Konstrukcyjnie magazynek ten to wielka, metalowa skorupa w kształcie oryginału, a w środku… bebechy od krótkiego hi-capa do M4/M16. Jest to właściwie rozwiązanie zagadki niepoprawnej długości skorupy maga.
Jako, że wsadzono tam wnętrzności innego magazynka, bez przeróbek, a hi-capa jak wiemy podkręca się pokrętłem w spodniej stronie magazynka, to długość samego maga musiała być taka, by można było  go podkręcać. Mimo wszystko uznaje, ze mniejszym złem byłoby zabudowanie pokrętła, zrobienie skorupy w odpowiednich wymiarach, a podkręcanie rozwiązać przez boczny otwór na wysokości osi pokrętła, oraz co za tym idzie, przez nakręcanie magazynka kluczykiem.
Możemy tylko liczyć na to, że pojawia się low/real/mid-capy do tej repliki w skorupach o poprawnych wymiarach.

Biorąc pod uwagę wszystkie plusy i minusy repliki, które wymieniłem powyżej nasuwa mi się parę wniosków.
Po pierwsze niezbędne i konieczne jest poprawienie szerokości szyny, to  irytująca wada obniżająca użyteczność repliki jako całości.
Jeśli ponad to, zostaną wypuszczone wymiarowe magazynki do tej repliki, to będzie ona świetną bazą do budowy świetnej repliki Barreta.
Bazą, bo jej niska cena sprawia, że opłacalne jest jej kupno, w celu gruntownej przebudowy (przynajmniej w mojej opinii). Nawet kwestia poprawnego wyważenia i masy konstrukcji nie jest tak skomplikowana, gdyż nie powinno być problemu z dorobieniem najdłuższego elementu lufy, np. ze stali.
Także ilość miejsca w środku repliki pozwala na wmontowanie tam czegoś innego niż GB ver 2.
Idealnym dla tej repliki wg mnie byłby układ gazowy (zasilanie gazowe a nie elektryczne), gdyż daje on dużo wiesze możliwości osiągania bardzo wysokich prędkości wylotowych kulki. Barret na pewno jest repliką dla pasjonatów, dlatego myślę, ze kupując go, wiele osób zdecyduje się na przeprowadzenie poważniejszych modyfikacji, na które replika Snow Wolfa się dobrze nadaje.