W dniach 25-27 czerwca w Nowej Dębie odbyła się impreza z mocno militarnym charakterem.
Militariada 2010 na trzy dni zmieniła miasto w poligon wojskowy z licznymi atrakcjami dla „cywili”. Impreza została oficjalnie otwarta przez burmistrza Nowej Dęby Wiesława Ordona i wójta Suhowoli Romana Struga.
W piątek ok. godz. 19. Od razu po otwarciu rozpoczął się pokaz przygotowany przez Grupę Epsealon, w którym zaprezentowano ewakuacje VIPa i czyszczenie budynku z partyzantów. Piątek został zamknięty koncertem zespołu Strachy na lachy, który trwał do późnych godzin nocnych.

W Sobotę cała impreza rozkręciła się na dobre bo w programie było m. in.:

- strzelnice
- „Zrób sobie czołg” – konkurs na model czołgu z tektury
- dioramy grup rekonstrukcyjnych
- pokaz podkarpackich Airsoftowców pod wodzą Nowodębskiej Grupy Uderzeniowej „HUSKY”
- pokazy wojskowe:
- 6 BRYGADA DESANTOWO-SZTURMOWA
- JEDNOSTKA WOJSKOWA 2090 Nowa Dęba
- 25 BRYGADA KAWALERII POWIETRZNEJ
- prezentacja ŻANDARMERII WOJSKOWEJ
- MILITARNE WARIACJE – przegląd piosenki żołnierskiej
- prezentacja JEDNOSTKI WOJSKOWEJ 2090 Nowa Dęba
- prezentacje firm militarnych HUTA STALOWA WOLA oraz WOJSKOWY INSTYTUT TECHNICZNY UZBROJENIA
- koncert zespołu DOMNIEMANI
- koncert zespołu HURT

Nowodębska Grupa Uderzeniowa „HUSKY” na terenie imprezy urzędowała od rana, cały czas trwały prace przygotowywujące nasze stanowisko dla zwiedzających: rozkładanie wojskowego namiotu, przyklejanie plakatów reklamowych, budowa strzelnicy ASG.
Z pomocą przybyli airsoftowcy z całego Podkarpacia(Grupa Pegaz z Mielca, 1POTA z Rzeszowa, Grupa Południe z Tarnobrzegu PanzerWaffle z Stalowej Woli). Nasz namiot był najbardziej oblegany, każdy mógł przyjść pooglądać, zrobić sobie zdjęcie, porozmawiać.

O 16 odbył się pokaz ASG: na początek mała inscenizacja, patrol zostaje zaatakowany przez partyzantów, w ruch idą granaty dymne, hukowe, petardy i flary. Po zasadzce jeszcze dwie typowe dla AirSoftu rozgrywki: Capture The Flag, Team Death Match. Cały pokaz był objęty moim komentarzem, tak aby widzowie wiedzieli co robimy, po co, co to jest AirSoft.
Po pokazie przyszedł czas na strzelnice, mieliśmy tak dużo chętnych, że musieliśmy stworzyć oddzielne kategorie wiekowe.

Nagrodami w konkursie były: pamiątkowe naszywki Militariady 2010, czapki, smycze i plakaty Gunfire.
W tym miejscu należą się szczególne podziękowania dla ekipy Gunfire, bo gdyby nie ich zaangażowanie, nasz namiot wyglądał by łyso, a i nagrody były by dużo uboższe.
Za rok nasza grupa na pewno pojawi się ze zdwojonym składem, ciekawszym programem i większą ilością atrakcji.

Kolejny dzień militariady – niedziela 27 czerwca należała do grup rekonstrukcyjnych.
O godz. 16 swój pokaz miała Grupa Rekonstrukcji Współczesnej 42RMC L-Coy „SOUTH”, po której odbyła się inscenizacja bitwy II wojennej: czerwonoarmiści przypuścili atak na okopane pozycje żołnierzy niemieckich, strzałów i wybuchów nie było końca.
Po zażartym boju pozycje niemieckie zostały zdobyte. Po rekonstrukcji cała impreza przeniosła się pod scenę, ponieważ zaczynały się pokazy grup z Suhowoli i koncerty. Militariada 2010 została zamknięta pokazem Grupy Tancerzy Ognia Syriusz.

Więcej o imprezie można dowiedzieć się na oficjalnej stronie Militariady: http://www.militariada.nowadeba.pl

Pokaz Grupy EPSEALON

Wystawa i pokaz ASG

Pokaz 42RMC L-Coy „SOUTH”

Więcej zdjęć tutaj:

http://picasaweb.google.pl/114014865825350688030/MILITARIADA2010NIEDZIELA
http://picasaweb.google.pl/114014865825350688030/MILITARIADA2010
http://www.militariada.nowadeba.pl/gal.php

Pozdrawiam!

Michał Buras
Nowodębska Grupa Uderzeniowa „HUSKY”

Ponieważ tłumaczenia będą dotykały tematów szeroko związanych z Airsoftem oraz militariami,  duzym atutem będzie znajomość słownictwa technicznego z tego właśnie zakresu.
Zainteresowane osoby, prosimy o przesyłanie ofert na adres: konrad.pochodaj@gfcgroup.pl

Na wstępie chciałbym złożyć najszczersze życzenia wszystkim matkom. Nie będę wypisywał szeregu rzeczowników takich jak szczęście czy pomyślność.  Chciałbym jedynie w imieniu swoim i zapewne ogromnej większości airsoftowców i militarystów podziękować Wam za Wasz wkład w rozwój nas samych i rozwój naszych militarnych karier. Każdy z nas w dużej części swoje osiągnięcia zawdzięcza właśnie Wam. Waszej cierpliwości, często również wsparciu i (nie oszukujmy się) często Waszym pieniądzom. Dziękujemy.

Wam, moi militarni koledzy chciałbym jedynie powiedzieć, żebyście pamiętali o szacunku dla waszych matek. Nie tylko tego dnia, ale również każdego dnia w roku. Po prostu zasługują na to. Gdyby nie One, wielu z nas nie mogłoby teraz beztrosko biegać po lesie z karabinem w rękach.

Staram się unikać mieszania spraw prywatnych w moje artykuły, lecz dziś z robię mały wyjątek. Oprócz ogólnych życzeń chciałbym złożyć osobiste życzenia mojej mamie Bożenie. Chciałbym podziękować jej za ogromny wkład w  mój militarny rozwój. Za chwile wsparcia w momentach kiedy chciałem „rzucić” airsoft. Chciałbym podziękować za ogromną cierpliwość oraz wieloletnie nadludzkie poświęcenie. Gdyby nie Ona, zapewne nie pisałbym tutaj dla Was. Dziękuję Mamo.

Pamiętajmy o naszych matkach.

Czy 15000$ to duża kwota? Dla większości z nas jest to trochę grosza, jednak nie ma wielkiego „wow”.
W Chinach wygląda to „odrobinę” inaczej. Przeciętny pracownik takiej fabryki, zarabia ok. 50$ miesięcznie.
Łatwo policzyć, że nagroda 15000$ to około 300 pensji tegoż pracownika, co można przeliczyć na 25 lat pracy!!! To już jest coś.
Pozostaje pytanie, na ile skuteczne będą działania Chińskiego rządu.

Niepokoi fakt, że ostatnimi czasy coraz częściej słyszy się o zamknięciu kolejnej fabryki, o kolejnych utrudnieniach w handlu replikami ASG. Widać też determinację, z jaką Chiński rząd realizuje założony cel – tak wysoka nagroda jest tego najlepszym dowodem…
Ross podesłał nam plakat propagandowy, informujący o konsekwencjach nielegalnego handlu bronią oraz replikami broni.

]]> http://blog.gunfire.pl/2010/05/17/15000-za-wskazanie-fabryki-produkujacej-repliki-asg/feed/ 3 http://blog.gunfire.pl/2010/05/17/m240-made-in-china/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=m240-made-in-china http://blog.gunfire.pl/2010/05/17/m240-made-in-china/#comments Mon, 17 May 2010 08:32:32 +0000 Piotr "Procent" Łopaciński http://blog.gunfire.pl/?p=1779 Chińczycy są na końcowym etapie opracowywania repliki, o której marzy wiele osób – M240, czyli FN MAG w wersji dla sił zbrojnych USA!
Z Chińskiego biura Gunfire, od Rossa Chana otrzymałem zdjęcia repliki.
Na razie niestety brak bliższych informacji o parametrach, dacie wypuszczenia czy planowanej cenie.
To co widzimy na zdjęciach należy traktować jako prototyp.

Mam nadzieję, że replika będzie w pełni funkcjonalna, np. że będzie możliwość bezpiecznego  przenoszenia jej za chwyt, bez ryzyka urwania go…  Zapraszam do oglądnięcia galerii.

Na początku skupmy się może na zupełnie innej kwestii, z którą wiąże się poruszany dziś problem. Chodzi mianowicie o karność.
Zarówno w jednostkach typowo airsoftowych jak i w tych, które nad airsoft przedłożyły inne militarne zajęcia,  występują zjawiska które nagradzane są przez dowództwo osławionym „pompowaniem”.
Palec na spuście, celowanie koledze w głowę dla zabawy, zapominanie okularów na spotkania; to tylko kilka przykładowych zachowań, za które trzeba ponieść karę.
Forma jest prosta – wysiłek fizyczny.  Czuję się zażenowany, kiedy widzę jak delikwent męczy się z „wyciśnięciem” 15 pompek, czy  zrobieniem 20 brzuszków. To po prostu wstyd.
Nikt nie każe nikomu być jak Swofford w filmie „Jarhead”, ale minimum sprawności fizycznej wypada mieć. Dla własnego dobra.
Co robić? Ćwiczyć. Łatwo powiedzieć? Niekoniecznie, wystarczy codziennie rano zrobić określoną ilość ów pompek czy brzuszków by po pewnym czasie zauważyć efekty.  Potrzeba tylko troszkę silnej woli i kilkanaście minut dziennie.

Są jednak ważniejsze kwestie niż poczucie wstydu. Jedną z nich jest zapewne zwiększenie efektywności pojedynczego operatora, a tym samym całej ekipy, spowodowane zwiększeniem kondycji fizycznej. Wydaje mi się, iż to najważniejsza korzyść jaką niosą nam ćwiczenia.
Wszystko wydaje się proste, ale powstaje pytanie jak ćwiczyć? Czy same pompki wpłyną na zwiększenie naszej „wartości bojowej” ?

Pierwszym pytanie na jakie musimy sobie odpowiedzieć  brzmi: „po co chcemy ćwiczyć?”. Dziwne ? Wcale nie.
Już spieszę z wytłumaczeniem. Hollywoodzkie filmy wojenne wręcz bombardują nas obrazami, wielkich, silnych marines z ogromnymi bicepsami i klatami wielkimi, że nie mieszczą się nawet w koszulkach extra large.
Wielu, zwłaszcza młodych „graczy” ulega tej manii i chce wyglądać właśnie tak. Nic w tym złego, lecz jeżeli chcesz, aby Twój trening miał wymierne korzyści w airsoftowym boju to zupełnie nie tędy droga.
Duża masa mięśniowa wygląda fajnie i przykuwa oczy nastolatek, ale nic więcej. Takie mięśnie są faktycznie w stanie wygenerować ogromną siłę, ale tylko przez krótki czas. Przykładem może być nasz Mariusz, którego popisy w MMA omal nie skończyły się podawaniem tlenu .
Taka sprawność fizyczna przyda się przy podnoszeniu ciężarów, ale za całą pewnością nie w MMA, a już na pewno nie w airsofcie.

Skoro nie duże mięśnie to co? Wytrzymałe mięśnie.
Jeżeli już chcemy koniecznie uczęszczać na siłownie to zdecydowanie bardziej wskazane są ćwiczenia poprawiające wytrzymałość naszych mięśni, niż ich „moc”.
Zadania fizyczne jakie stawia nam airsoft wymagają od naszych mięśni długotrwałej, cyklicznej pracy o średnim natężeniu. Trzymanie kierunku podczas patrolu czy operowanie przez długi czas repliką sprawiają, że nasze mięśnie męczą się, a nasza zdolność do wykonywania precyzyjnych ruchów spada (snajperzy wiedzą doskonale o co chodzi). Pomijam już kwestię swego rodzaju dyskomfortu jaki stwarzają nam zmęczone, a z czasem obolałe mięśnie.

Mięśnie same w sobie odgrywają dużo mniejsza rolę niż przygotowanie wydolnościowe całego organizmu.
Działania militarne polegają w dużym stopniu na szybkim i sprawnym poruszaniu się. To właśnie ów bieganie wywołuje najwięcej potu i zmęczenia.
Wiele osób, wiedząc o tym, biega codziennie dla poprawienia wydolności. Niestety samo zwykłe bieganie nie da znaczących efektów, gdyż na airsoftowym polu walki rzadko zdarza się by musieć biec jednostajnym tempem przez 2-3km.
Najczęściej marsz przeplata się z truchtem oraz krótkimi sprintami. Do tego nie można zapomnieć o takich czynnikach jak na przykład ukształtowanie terenu czy strój a właściwie oporządzenie jakie mamy na sobie. Bez wątpienia trening w stroju sportowym na bieżni różni się od pokonywania stromego wzniesienia z 15 kg na plecach.

Jak zatem trenować?  Biegi interwałowe to podstawa.
Najprościej rzecz ujmując to trucht przeplatany ze sprintem. Do tego można biegać (o ile jest taka możliwość) w lesie, w trudnym terenie.
No i wersja dla najbardziej zaangażowanych trening w sprzęcie bądź też tylko ( lub aż ) z plecakiem. To zagwarantuje lepsze efekty niż podnoszenie ogromnych ciężarów czy 4-5 km truchtu.

Na wszystko o czym pisałem wyżej ma wpływ ogromna ilość innych czynników takich jak chociażby uwarunkowania genetyczne, dieta czy tryb życia i pracy.
Niemniej jednak myślę, że ten artykuł wpłynie na wasze zdanie odnośnie przygotowania fizycznego w airsofcie i pomoże niektórym osiągnąć ich cel w tym zakresie.
Miłych treningów życzę.

Najprostszą i najbardziej spontaniczną metodą, jest doraźne leczenie każdego przypadku, czyli ( o ile to możliwe), długa i nieprzerwana seria we wrażliwe rejony ciała, najlepiej w twarz. Ktoś może powiedzieć, iż przyjęło się w twarz nie strzelać. Ależ oczywiście, jednakże jak ktoś nie przestrzega zasad, to ja wobec niego też nie mam specjalnych oporów i sentymentów, by pewne zasady pomijać. Działanie takie w dużym stopniu zwiększa prawdopodobieństwo przyznania się do otrzymanej kulki (kulek w tym przypadku).
Często nie jest to artykułowane przez zwyczajowe „dostałem”, ale przez jęk bólu. Im głośniejszy, tym lepsi z nas nauczyciele, a nasza lekcja ma wyższą wartość.
W dodatku tak brutalna nauka często doprowadza oszusta do decyzji o zmianie zachowania. Uwaga jest jedna. Stosować to należy jedynie przy osobach, które często i gęsto się nie przyznają, mają z tym stały problem, które powszechnie są znane w środowisku i nieobca jest im łatka terminatora. C
zęsto stosowana technika, gdy osoby takiej nie da się ze środowiska usunąć, a inne sposoby nie działają.

Jako, że lepiej zapobiegać, niż leczyć, to wymyślono swego czasu pseudo-prewencyjną technikę walki z terminatorami, wykorzystywaną najczęściej na dużych imprezach.
W czym rzecz? Organizator podaje do wiadomości, iż na terenie rozgrywki będą działać niezależni i obiektywni sędziowie. Ich zadaniem jednakże jest nie tylko oceniać i osądzać, ale też działać.
Wyglądają oni jak zwykli uczestnicy i biorą udział w normalnej rozgrywce, natomiast od czasu do czasu posyłają kulkę komuś z własnej drużyny (najczęściej). Odległość i miejsce trafienia z założenia ma wykluczać możliwość tego, że uczestnik nie czuje kulki.
Dodatkowo takie testy przeprowadza się najczęściej pod ogniem, lub w innej sytuacji, gdzie wielce prawdopodobne jest otrzymanie kulki od przeciwnika. Jeśli dana osoba do trafienia się nie przyzna, sędzia wchodzi do akcji i zaprasza dana osobę do zejścia na respa.
Gdy sytuacja taka powtórzy się z 2-3 razy, zwykle oznacza to wyrzucenie z imprezy, z odpowiednia adnotacją. Jeśli natomiast po postrzale przez sędziego dana osoba przyzna się do trafienia, sędzia z miejsca przywraca ja do rozgrywki informując, iż był to postrzał „testowy”. Jednakże nie zawsze trzeba budowania takiego aparatu kontroli, czasami wystarczy jedynie ograniczyć się do formy spekulacyjnej, tzn. podać do wiadomości, że sędziowie na polu są, chociaż tak naprawdę może ich nie być. Samo potencjalne ryzyko działa na terminatora odstraszająco.

Innym, najprostszym w formie, jednakże chyba najtrudniejszym w skutecznym i efektywnym wykonaniu jest zwykła rozmowa. Jeśli dana osoba jest powszechnie uważana za terminatora, to można z nią o tym porozmawiać.
Styl rozmowy będzie zależeć od tego, czy jesteśmy z teamu terminatora, czy jesteśmy jego kolegą, czy może jesteśmy organizatorem. Jako, że oszustowi do oszustwa przyznać się trudno, to bardzo prawdopodobne, że zaprzeczy lub wręcz oburzy się na nasz zarzut (odbierze to jako zarzut oczywiście) o terminatorstwo.
Nie należy zwracać na to uwagi i wytłumaczyć do końca. Nawet jak oficjalnie się na to oburzy, to zapewne da mu to w jakiś sposób do myślenia i może zmieni swe zachowanie. Można się też umówić z grupą osób, by każda z osobna z nim taka rozmowę przeprowadziła.
Oczywiście tak, by dany terminator nie domyślił się, iż to jakaś „zorganizowana akcja”. Takie nękanie tym drażliwym tematem najzwyczajniej w świecie zmęczy naszego oszusta i dla świętego spokoju będzie on chciał zmienić dany stan rzeczy.

Innym sposobem, dość nieprzyjemnym, jest stworzenie w danym środowisku publicznie dostępnego spisu/listy/galerii lokalnych terminatorów.
To chyba jeden z najdonioślejszych sposobów zhańbienia czyjegoś imienia, niesłychanie wstydliwy i niemiły, ale skutki jego zastosowania mogą być zaskakująco dobre. Metoda jest mało popularna ze względu na jedną niedogodność. Ciężko jest, o obiektywny system, który kwalifikowałby dane osoby do takiej galerii.
Bo wiele osób oczywiście negowałoby zasadność swej bytności w tak niechlubnym gronie, a zapewne każda taka osoba znajdowałaby też grono obrońców.  Łatwo byłoby też kogoś zdyskredytować, chociażby samym niesłusznym postulatem dodania do takiego spisu.
Nie mówiąc już o tym, że można by zebrać grupę osób, by niesłusznie oskarżyć kogoś o terminatorstwo. Dlatego stworzenie takiej listy, która byłaby realna i reprezentatywna to nie lada wyzwanie gdyż ciężko tutaj posługiwać się obiektywnymi wskaźnikami i kwantyfikatorami.

Najbardziej radykalną metodą jest eliminacja ze środowiska. Jeśli w takowym jest powszechne przekonanie, iż ktoś jest oszustem, to organizatorzy spotkań mogą solidarnie odmawiać danej osobie udziału w nich. Wychodzi to dość rzadko, bo jak zwykle taka osób ma grono swoich obrońców i siłą rzeczy będzie się strzelać chociażby z nimi. Chociaż w mniejszym gronie terminatorstwo jest jeszcze bardziej uciążliwe, bo częściej się na takiego oszusta trafia.

Najważniejszą zasadą jest taka, byśmy nawet w obliczu mnożącego się terminatorstwa innych osób, sami nie zniżali się do ich poziomu i grali fair.
Najprostszą zasadą natomiast jest ta, że w sytuacji, gdy jesteśmy pewni trafienia w kogoś, a osoba trafiona nie wyraża chęci, do przyznania się.
Sami ogłaszamy, iż dostała i musi opuścić pole rozgrywki. Dana osoba powinna się do tego bezwzględnie dostosować, nawet jeżeli jest święcie przekonana, że nie dostała.
To takie… mniejsze zło. Mimo wszystko życzę wszystkim w polu spotykania jak największej liczby airsoftowców, a jak najmniej osób, które tego miana nie są godne, bo nie maja nawet minimalnej ilości honoru i cywilnej odwagi, by przyznać się do otrzymanej kulki.

Pierwsza uwaga będzie taka, że na imprezę zapisałem się na 2 dni przed jej rozpoczęciem, nie śledziłem przygotowań do niej i też średnio wiedziałem czego się spodziewać. Pojechałem tam więc głównie odpocząć i odprężyć się na zasadzie „jak mi się chce, to zrobię”. Mało ambitnie ale cóż.

Na początek skromne wprowadzenie fabularne. Na terenie gry znajdowały się 3 państwa. Nerun, nowopowstały twór – Kebur, oraz Saria, po której stronie walczyłem. Jako Saria znajdowaliśmy się miedzy młotem a kowadłem. Nasze terytorium znajdowało się miedzy dwoma sąsiednimi państwami. Skutki takiego położenia geopolitycznego łatwo przewidzieć. Czwartą stroną byli najemnicy – Black Mirrors, których przy odrobinie szczęścia, pieniędzy i negocjacji, można było wynająć do walki po swej stronie. Założenie jak co roku było takie samo. Działania trwają nieprzerwanie od piątku do niedzieli, natomiast w dowolnym momencie można opuścić teren gry, odpocząć, pospać, poimprezować.

Dojechać udało mi się na miejsce na krótko przed rozpoczęciem pierwszych działań, w piątek około północy. Niecałe 1,5h później już byłem w terenie na małym rekonesansie. Małym, bo wybraliśmy się na niego tylko w 2 osoby.
Swoją przydatność potwierdziły noktowizory, które niekiedy rzeczywiście pozwalały o wiele lepiej rozpoznawać otoczenie w promieniu parędziesięciu metrów. W wyniku skromnej zasadzki zatrzymaliśmy 4-osobowy patrol. Jeszcze nie wiedzieliśmy, że ten epizod zaważy na całym naszym dalszym działaniu, jeszcze nie byliśmy świadomi kto wpadł w nasze sidła…

Jak się okazało nasze lufy skierowaliśmy w Birka, barmana z Baru „Miś” mieszącego się w stolicy Keburu – Easton. Jednakże nie spotkaliśmy go bynajmniej przy okazji mieszania drinków, a podczas próby przemytu. To jednak nie wszystko, bo był on także, jak się wkrótce okazało, dowódcą wywiadu Keburu… nie do końca lojalny wobec swych mocodawców. W zamian za darowanie życia miał nam on dostarczyć schematy budowy broni, której stworzenie było jednym z celów scenariusza. Jako zabezpieczenie zabraliśmy mu dokumenty (zlotowe oczywiście).

W takim klimacie działaliśmy przez kolejne 2 dni, do końca zlotu. Przyjęliśmy konwencje zdecydowanie LARPową, a nie airsoftową. Przez cały zlot wystrzeliłem może z 500 kulek. Tak więc ciężko mi określić zlot od strony „strzelanej”.
Może to natomiast zrobić większość uczestników, która chyba zapomniała, że jest jakiś scenariusz i jedynym ich zadaniem było zajmowanie kolejnych połaci terenu. Cóż, można i tak… ekipa z którą działałem, NRF, zajmowała się w tym czasie głównie zawieraniem sojuszy, szukaniem i przejmowaniem kolejnych części broni, porywaniem dowódców obcych stron i… wygrywaniem zlotowego turnieju pokerowego. W efekcie pod koniec rozgrywki sprzymierzyliśmy się z Keburem oraz Black Mirrors przeciw Nerunowi. Niestety, rozgrywka została przerwana na ponad godzinę przed jej zakończeniem. Ostatnia wersja jaką słyszałem, to żądanie leśniczego, nie wiem na ile jest prawdziwa (wszystko otrzymywaliśmy po radiu albo przez GSM).

Od strony formalnej – zlot kosztował 60 zł (przy zapisach na miejscu -80). Sprawa rozdysponowania tych pieniędzy budzi chyba największe kontrowersje wśród uczestników, także dlatego, że zakres świadczeń został zmieniony już na zlocie, tzn. na przykład zamiast racji żywnościowej Arpolu zapewnione zostały 2 posiłki z kuchni polowej (w formie zupy oczywiście), przy czym trzeba było posiadać własną „zastawę”. Określone w zakresie świadczeń „rekwizyty” także budziły kontrowersje, gdyż było takowych bardzo mało, bądź były bardzo liche. Dość skromne było także zaplecze sanitarne, chociaż nie widziałem przy nim nigdy tłoku. Natomiast w cenie było także chociażby drewno na ognisko, którego było chyba dla wszystkich pod dostatkiem. Także możliwości ładowania baterii itp. były dość rozbudowane (jednocześnie ładowano co najmniej parędziesiąt pakietów). Ciekawym rozwiązaniem była także możliwość zakupu, za walutę zlotową, różnorakich rzeczy w paru miejscach na zlocie. Były to m.in. produkty spożywcze, ale także nawet drobne elementy oporządzenia. Za darmo natomiast można było dostać herbatę i kawę we wspomnianym już barze „Miś”.

Podsumowując imprezę z mojej strony, to bawiłem się dobrze, ale nie jestem pewien, czy bawiłbym się tak samo dobrze, walcząc w polu.  Wiele osób narzekało na chaos organizacyjny na polu walki oraz terminatorów. Zabrakło jak dla mnie chociaż delikatnej moderacji gry przez organizatorów, przez chociażby bezpośrednie wyznaczanie zadań. Zabrakło mi również wymuszenia na stronach, by stworzyły sztaby, które na bieżąco rozdzielałyby zadania. Oczywiście można powiedzieć, że uczestnicy to nie małe dzieci i sami mogą się zorganizować w taki sposób. Ale taka rola organizatora, by w pewnych rzeczach pomagać, „by wszystkim żyło się lepiej”. Na pewno nie ma co na Majówce liczyć na ambitny airsoft, to raczej luźna impreza w celu wspólnego, luźnego spędzenia długiego, majowego weekendu.

Na koniec chciałbym też zaznaczyć, że na Majówce obecna była ekipa GunFire, która prowadziła mały sklep z artykułami airsoftowymi, stanowiła część zabezpieczenia medycznego, a także (a może przede wszystkim) świadczyła usługi serwisowe.
W większości przypadków za darmo można było oddać do serwisu swoja replikę, która po paru godzinach wracała z niego sprawna. Robota serwisanta na Majówce jest niezwykle ciężka i wycieńczająca. Wiem, gdyż sam się tym zajmowałem na zeszłorocznej edycji. Paręnaście godzin pracy bez przerwy i ciągle spływające nowe repliki. Wyrobić w ciągu 2 dni 40-50 replik to nie lada wyzwanie. Gratuluje Wojtkowi, który podjął się ten niewdzięcznej roli (Wojtek to w naszej firmie osoba od zadań specjalnych (potrafi np. jeździć autem  przez 18h, odpocząć 2h i znów to samo) – przyp. Konrad)

Na początek mała uwaga. Należy odróżniać wkłady kevlarowe od wkładów ceramicznych. Te kevlarowe, stosowane w kamizelkach, to najczęściej tzw. miękka balistyka, czyli mówiąc prosto parę warstw jasnożółtej szmaty obszytej zielonym bądź czarnym pokrowcem.
Bo kevlar to nic innego jak pochodna włókna nylonowego, więc z założenia jest właściwie tkaniną. Nie występuje żadna jego sztywna odmiana, co niektórzy starają się sugerować, nie stosuje się żadnych płyt z tego materiału, a hełmy z niego wykonywane, to prasowany kevlar usztywniany żywicą i innymi tego typu.
Płyty balistyczne, czyli sztywne/twarde wkłady (np. SAPI) powstają natomiast  z materiałów ceramicznych. Kevlar z założenia ma chronić przed odłamkami oraz przed pociskami pistoletowymi 9mm, wiec uznaje się, iż jest to ochrona przeciw-odłamkowa, płyty ceramiczne pełnią natomiast funkcje kuloodporne.
Wszystko jest oczywiście pięknie wyrażane w klasyfikacji ochrony balistycznej NIJ. Po tym krótkim wstępie możemy przejść do sedna.

PASGT – właściwie żadnych skrótów nie będę rozwijał, bo one i tak nie mają żadnego znaczenia, a jak ktoś pragnie, to znajdzie sam.
System składający się z kamizelki przeciwodłamkowej (jedynie wkłady miękkie), oraz hełmu, który nosił nazwę „Fritz”. Ta pierwsza nie posiadała w sobie ani ładownic, ani możliwości ich zamontowania, jedynie kieszenie mające oddawać jakoś kiszenie w bluzie mundurowej, która znajdowała się pod spodem.
Hełm też niczym szczególnym nie był, prymitywny fasunek i takież samo zawieszenie (2 pkt), chyba wszystkie zachodnie armie, które korzystają z hełmów zbliżonych kształtem do Fritza rozwiązały to lepiej. Potem wprowadzono zawieszenie 3pkt, które znacznie polepszało komfort i stabilność „konstrukcji” (bo tak można nazwać hełm z kompletnym montażem NVG, goglami itp.).

Malowany był zwykle w kolor OD lub (szczególnie później) w OG, czymś o bardzo gruboziarnistej strukturze.
Takie jego pokrycie miało obniżać jego widoczność w IR.
Kamizelkę wytwarzano w kamuflażu woodland (tak samo cover na hełm), do działań na terenach pustynnych przeznaczone były pokrowce, na oba elementy systemu, w kamuflażu 6c, a potem 3c.

Kamizelka PASGT oraz jej metka (źródło: flickr.com)

IBA – ten skrót wymaga rozwinięcia, jest to Interceptor Body Armour i jest to system, a nie kamizelka jak myśli wiele osób.
Kamizelka tego systemu zwie się OTV, ale IBA to już nazwa tak powszechna, ze nie ma co z tym walczyć. Nazwa ta w sumie nie jest do końca błędna, bo OTV jest bazą systemu, na który składają się także inne, ale dołączane do kamizelki elementy (ochrona ud, ramion, krocza, kołnierz, podgardle itp.). Jako, iż została przyjęta właściwie przez ogół sił zbrojnych, to stała się niesłychanie popularna, wytwarzana początkowo w woodlandzie, potem także 3c, UCP a także w kolorze coyote Brown.
Komercyjnie natomiast zarówno w czarnym, OD, jak i nawet jaskrawo-pomarańczowym. Do OTV wchodziły miękkie wkłady balistyczne (2 dzielone na przód, jeden na całe plecy) oraz 2 płyty balistyczne SAPI. Potem wprowadzono dopinane, boczne pokrowce na płyty side SAPI.
Producentem największej partii, oraz wytwórcą komercyjnym jest firma Point Black, ale OTV i akcesoria do niej na kontrakt robiła także np. firma Unicorn.

Kompletny system IBA w kolorze CB(źródło: mcleague.com)

FSBE – System opracowany głównie na potrzeby USMC FR. Jego bazą jest kamizelka AAV (często błędnie nazywana FSBE). Ciekawostką jest to, iż jako pierwsza konstrukcja, posiadała system QR, którzy dzisiaj wydaje się być standardem przy działaniach.
Nowością było też zapinanie kamizelki z boku, a nie z przodu, przez co przedni panel był cały do zagospodarowania na ładownice.
Tak jak we wszystkich innych konstrukcjach, ochronę balistyczną zapewniały wkłady kevlarowe oraz płyty SAPI.
Kamizelkę z akcesoriami i ładownicami wytwarzano głównie w kamuflażu woodland, ale także w kolorach czarnym i CB, komercyjne wersje w wielu innych (w obu przypadkach wytwarza ją Point Blank) .

Więcej info o systemie, oraz zdjęcia:

http://www.specwargear.com/AAV.html

FSBE II- zapewne niewielu posiadaczy gorszych lub lepszych kopii CIRASa wie, że kamizelka ta jest częścią właśnie tego systemu, a dokładnie ta w wersji (i używana) przez (jeszcze wtedy) Force Recon.
Cały system, obok CIRASa jest o wiele szerszy, bo obejmuje (jeśli chodzi o ochronę balistyczną), także prostego plate carriera, wszechstronne RRV (obie konstrukcje przystosowane do przenoszenia płyt SAPI), niskoprofilowana, tzw. low vis kamizelka firmy PACA, hełm MICH TC-2000. Poza ochroną balistyczna były to także takie elementy jak kabury, noże czy systemy wypornościowe.
Większość elementów wytwarzana w kolorze Coyote Brown.

Więcej info o systemie, oraz zdjęcia:

http://www.specwargear.com/FSBE2.html

SPEAR BALCS – część systemu SPEAR obejmująca elementu z zakresu ochrony balistycznej. Bazą systemu była kamizelka balistyczna, robiona w dwóch wersjach. Jedna z nich miała bardzo charakterystyczny, pionowy układ taśm PALS, których swoja drogą było dziwnie mało. Do kamizelki dołączyć można było inne elementy, jak np. ochronę krocza, tzw. nadajnik. System był wytwarzany w kamuflażu woodland oraz 3c.

Kamizelka SPEAR BALCS w kamuflażu 3c, z charakterystycznymi, pionowo ustawionymi taśmami PALS. (źródło: specwargear.com)

Oczywiście różnorakich systemów i rozwiązań pojawiło się o wiele więcej, nie omawiam tutaj szczególnie tych najnowszych, jak np. kamizelki MTV (USMC) czy IOTV (UR ARMY). Powyższe, w airsofcie są zdecydowanie najpopularniejsze.

W chińskich mediach pojawiły się informacje o kolejnym epizodzie tej wojny. Tym razem miał on miejsce głównie w Szanghaju i okolicach, mimo iż nagłówki mówiły o akcji ogólnokrajowej, rozpoczętej z początkiem marca (tak podaje tamtejsze Ministerstwo Bezpieczeństwa Wewnętrznego).
Wszystko to związane jest, z organizowanej w Szanghaju światowej wystawie Expo. Podano, iż w ramach tej operacji przejęto materiały wybuchowe, bron białą (głównie miecze), oraz broń palną (jak traktuje się repliki). Na szczęście dla nas, airsoftowców, mimo deklaracji i wyraźnego polecenia, by do akcji ruszyły służby całego kraju, poza Szanghajem miała ona raczej niewielki zasięg i rozmach…

Podziękowania dla Rossa Chana, za pomoc w tłumaczeniu chińskich źródeł