Co dostajemy?

W standardowej paczce, którą dostaniemy znajduje się ładne, masywne i odporne na uderzenia etui, pokrowiec, który posiada zaczep oraz szlufkę na pasek. W razie potrzeby możemy ów pokrowiec nosić cały czas na pasku lub przypiąć do sprzętu.

W zestawie znajdują się również:
- oczywiście okulary z czarną szybką ,
- wymienna przezroczysta szybka,
- pokrowiec na okulary,
- szmatka do czyszczenia okularów,
- płyn AntiFog,
- „zawieszenie” do okularów, które zapobiegnie zgubieniu okularów i pozwoli nosić je nam na szyi.

Ponadto, dostajemy gwarancję producenta.






Użyteczność, wrażenia.

Trzeba przyznać, że wymienne szybki dość szybko można zamienić, ponadto nie ma konieczności zmiany poduszki noska ponieważ każda szybka posiada ów poduszeczki. W niektórych okularach było to problematyczne i trzeba było przekładać wraz z szybką. Tutaj ten problem jest rozwiązany. Ponadto, klips od zawieszenia okularów równie gładko i szybko można zamontować i zdemontować. Zero problemów.

Płyn AntiFog i ściereczka do czyszczenia – zbawienne. Ściereczka usuwa kurz, brud, tłuszcz, dosłownie wszystko poza rysami Z kolei płyn gwarantuje nam to, że nasze okulary nie będą miały tendencji do parowania. Oczywiście nie zapewni nam tego w stu procentach. Ogólnie rzecz biorąc Duzy plus.
Ponadto, ściereczka do czyszczenia  posiada małą kieszonkę właśnie na płyn do czyszczenia okularów. Całkiem przydatny dodatek, który sprawia, że nie musimy martwić się o to czy nie zgubiliśmy tej małej fiolki. Trzeba również wspomnieć o tym, że płyn ten jest bardzo wydajny. Do zabezpieczenia całych okularów potrzeba 1-2 kropli płynu. Ja użytkuje ten model ponad 1,5 roku a w tej chwili mam ponad ¾ płynu. Uważam, że jest to całkiem przyzwoity wynik.

Ocena

Biorąc pod uwagę stosunek cena/jakość i to co dostaniemy można te okulary śmiało ocenić na 8,5/10 punktów. Dlaczego tylko 8,5? Dlatego, że okulary do tanich nie należą a otrzymujemy tylko dwie szybki w zestawie. Idealnym uzupełnieniem byłby komplet szkieł pomarańczowych, zielonych, żółtych, które w zależności od oświetlenia wyostrzają krajobraz. Oczywiście szkła te są dostępne na stronie Oakley’a, jednak za dodatkową opłatą. Jednak to nie przyczyni się do negatywnej oceny okularów. Do powyżej wymienionych superlatyw trzeba dodać, że okulary te są bardzo odporne na zgniecenia, zadrapania, spadek z wysokości. Oczywiście nie wytrzymają przejechania po nich samochodem ale dają radę i robią swoją robotę za co trzeba je cenić. Niejednokrotnie wędrowały wrzucone luzem do torby ze sprzętem i przeżyły bez najmniejszej  rysy.

Podsumowując, okulary te idealnie chronią oczy, są wytrzymałe i długotrwałe. Nie zostawiają wolnego miejsca, którym mogła by się wkraść kulka czy jakiś odłamek. Naprawdę warte polecenia.

Zdjęcia: Piotr Lorenc 2011

Co dostajemy?

Glock 17, znany również jako R17 tego producenta to dość ciekawa zabawka. Mocna, trwała, niezawodna. Po otwarciu paczki ukazuje nam się opakowanie z logiem firmy Glock. Po otwarciu widzimy, że ów pistolet jest zapakowany w ładnie wyciętą gąbkę.

W zestawie otrzymujemy:
- pistolet,
- magazynek,
- instrukcję obsługi,
- katalog Army,
- paczkę kulek,

Czyli rzec można, że standard.



Pierwsze wrażenia.

Lekki, przyjemny, dobrze leży w dłoni ale po dokładniejszej obserwacji stwierdzamy, że nie ma oznaczeń producenta, ba, nie ma jakichkolwiek oznaczeń poza napisem „INTERNATION ARMY, MADE IN CHINA”, Lipa. Poprzednie wersje miały piękne oznaczenia Glock 17, 9 mm PARA, Made in Austria itd. No cóż, co zrobić. Poza tym, że pistolet nie posiada oznaczeń nie ma się do czego przyczepić. W katalogu można wyczytać, ze pistolet można dostać w trzech kolorach, czarnym  oraz dwóch odcieniach zielonego, jeden przypomina jasną oliwkę, drugi bardziej ranger green. Jedyne co replika ma indywidualnego to numer seryjny, który jest również blokadą pistoletu

Użytkowanie

Tutaj duży plus. Nabicie gazem wystarcza na spokojne wystrzelenie całej jego zawartości. Ponadto, replika ma dość dużego kopa, co potęguje system blow-back. Mało tego, pistolet wyposażony jest w system hop-up, który jest dość łatwo dostępny po ściągnięciu zamku. Regulacja polega na pokręceniu pierścienia w odpowiednią stronę. Kolejnym plusem jest fakt, że klamka jest dość celna. Ja testowałem ją  na 10  metrach, bo po co więcej? Ja użytkuje jej głównie w CQB i tam z rzadka można spotkać większe dystanse. Na tej odległości wszystkie 10 strzałów weszło w cel o wielkości 10×10 cm. W skrócie – celna, mocna i póki co niezawodna broń. Ponadto, po wystrzeleniu całego magazynka zamek pozostanie w tylnym położeniu.  Muszę również dodać, że pistolet bardzo dobrze leży w kaburach Fobus czy SERPA. Nie się nie rusza, nie trzeszczy.

Modyfikacje, akcesoria, itd.

Glock 17 od Army wyposażony jest w szynę RIS, która umożliwia nam montaż latarki albo lasera. Bez problemu można na nim zamontować oryginalne światła taktyczne Surefire czy Insight Technologies. Ja sprawdzałem ze światłem M3 i pięknie wchodzi.

Ponadto, zaraz przy otworze gniazda magazynka mamy pięknie przygotowane oczko pod smycz pistoletową. Duży plus bo mało który pistolet to ostatnio posiada… Ja dodatkowo zmieniłem kolor swojego  pistoletu z czarnego na khaki, uzyłem do tego farby Krylon.  Taka zachcianka

Podsumowanie

Słowem podsumowania mogę powiedzieć, że pistolet ten ma bardzo dobry stosunek cena/jakość. Szkoda, że nie posiada oznaczeń ale reszta jego cech, takich jak celność czy moc, rekompensują to w 100 % procentach.

Źródło zdjęć: Piotr Lorenc

Wei-Tech dostarcza nam karabinek jak zwykle, w dość spartańskim pudle. Za wiele w nim nie znajdziemy, ale to nie jest ważne, bo dodatki są tylko miłym akcentem, a na dłuższą metę i tak skupiamy się na trwałości repliki.

Nieznane są motywy tego dlaczego producent postanowił odstąpić od standardowej wersji UN, z drewnianym łożem, a zamiast tego obłożył chwyt przedni żebrowanym plastykiem. Dodatkowo pojawił się element, którego możemy nazwać magwellem do AK, czyli metalowa osłona z prawej strony gniazda magazynka. Karabinek wyposażono także w ulepszoną dźwignię bezpiecznika/selektora o czym potem. Ku mojej radości przynajmniej urządzenie wylotowe zostało standardowe, bo na zdjęciach producenta ten model posiadał końcówkę lufy o zmodyfikowanym kształcie.

Widoczny swoisty magwell oraz zmodernizowana dźwignia bezpiecznika/selektora

Krótko po pojawieniu się na rynku tej wersji, pojawiły się dedykowane drewniane przednie okładziny

Generalnie rzecz biorąc otrzymujemy unowocześnioną wersje AKS-74UN, chociaż mam wrażenie, że większość osób chętniej przyjęłoby klasyczny model. Poza tym od strony czysto obiektywnej w wyglądzie zewnętrznym replice nie można nic zarzucić. Zero luzów, kolba składa się i rozkłada nawet z lekkim oporem. Miewałem problemy z trafieniem magazynkiem do gniazda tak, by zaskoczył zatrzask, ale to chyba przypadłość wielu palnych wariacji na temat systemu AK i bez krótkiego treningu na danym modelu można mieć problemy. Zaufania natomiast nie wzbudził we mnie plastikowy zaczep magazynka. Doprawdy nie potrafię zrozumieć oporu producentów w tworzeniu plastikowych zaczepów w magazynkach do AK. Posiadam AK od ponad 4 lat, nie jest moją główną repliką, używam jej dość rzadko, a mimo wszystko już z 4 magazynki uszkodziłem podczas normalnego użytkowania. Wszystkie miały ten problem – urwany przedni zaczep. O dziwo w oryginalnym magazynku do AK-74 oba elementy trzymające maga w gnieździe są metalowe.

Pora przejść do najważniejszego, czyli do pracy suwadła. Sprężyna jest oczywiście dużo słabsza niż w oryginale, ale sama możliwość odciągnięcia zamka do końca daje radość. Dźwięk temu towarzyszący też jest urzekający. Można by się bawić godzinami oddając tylko suche strzały. Warta uwagi jest także wspomniana już dźwignia bezpiecznika/selektora. Przez swój kształt można ją obsługiwać palcem wskazującym prawej ręki, tak więc nie musimy zmieniać chwytu naszej dłoni, by odbezpieczyć AK. Wcześniej, by przeskoczyć tą barierę konstrukcyjna stosowano różnorakie rozwiązania, łącznie z przywiązywaniem sznurków do palca oraz dźwigni. Wycięcie w tym elemencie umożliwia nam także zablokowanie suwadła w tylnym położeniu, a potem zwolnienie zamka, także palcem wskazującym. Ta modyfikacja względem klasycznego AKS-74UN akurat bardzo przypadła mi do gustu bo znacznie podnosi funkcjonalność karabinka przy symbolicznych zmianach konstrukcyjnych.

Zamek zablokowany w tylnej pozycji za pomocą dźwigni selektora

Samo suwadło wykonane zostało z wyraźnie innego materiału niż korpus i pokryte jest inną farbą – niestety, niezbyt starannie. A może to tylko takie wrażenie w kontraście z body, które jest świetnie wykończone. Waga zespołu suwadła i zamka to 285 g. Jak to strzela? Przekonajmy się. Zawór ładowania magazynka gazem znajduje się w jego spodniej części. Po załadowaniu 50 kulek replika jest gotowa, by pokazać co potrafi. Naciskam spust raz, drugi, trzeci, przełączam na auto i puszczam serie. Wrażenia? Zachwyt i niedosyt. Zachwyt bo suwadło pokonujące całą drogę i wyhamowujące rozpęd przed samą kolbą powoduje, że przy braku dobrego podparcia w postaci dobrej postawy strzeleckiej AK naprawdę trudno utrzymać stabilnie w rękach. Oczywiście nie ma tego co porównywać do odrzutu i podrzutu realnej broni, natomiast jak na warunki airsoftowe to naprawdę przyjemne wrażenia.

Z czego niedosyt? Przy strzelaniu na ogniu pojedynczym jedynie wydawało mi się, że coś jest nie tak, przy trybie automatycznym byłem tego pewien – szybkostrzelność jest niska, ale to nie to jest problem, a jedynie jego objaw. Green gas po prostu nie jest w stanie uciągnąć tego układu w sposób zadowalający. Widać ukryty potencjał i moc, które mogą się objawić jedynie przy CO2. Po prostu Green Gas dawkuje zbyt małą moc, by suwadło dotarło z odpowiednim impetem do końca swej drogi. Jednakże nie ulega wątpliwości, że już w najbliższej przyszłości magazynki zasilane z kapsuł, do tego AK, pojawia się w sprzedaży. Na Green Gasie replika osiąga 380 fps.

Gwint na tłumik ukryty pod urządzeniem wylotowym

Szyna montażowa na optykę

AKS-74U z zamontowanym tłumikiem PBS-4 oraz celownikiem kolimatorowym EKP-1S-03 (kopia)

Po strzelaniu czas zajrzeć do wnętrza. Procedura rozkładania wygląda dokładnie tak jak w palnej wersji  – otwarcie pokrywy komory zamkowej, wyjęcie sprężyny powrotnej, wyjęcie suwadła z zamkiem (dyszą i cylindrem). Kształtem części także przypominają oryginał. Jak już pisałem wyżej, malowanie elementów wewnętrznych nie wygląda najlepiej i farba dość łatwo schodzi. Znając jednak WE do jakości samych części i materiałów wykonania nie powinno być zastrzeżeń. Oczywiście AK ten skonstruowany został w systemie open bolt. Na chwilę obecną problemem może być brak alternatywnych części zamiennych obok WE, bo to jeszcze dość świeży projekt. Jestem jednak pewien, ze dość szybko chociażby Ra-Tech, a następnie chińscy producenci stworzą customowe podzespoły do up-grade’u. Na chwilę obecną już wyżej wymieniony producent stworzył zestaw konwersyjny, by zbliżyć wyglądem model WE do oryginalnego AKS-74UN z drewnianym chwytem itp.

Widok na suwadło oraz sprężynę powrotną

Układ spustowy

Atrapa komory nabojowej z komorą HU

Wyciągnięty zespół suwadła i sprężyny powrotnej

Ogólnie rzecz biorąc nowe AK z Wei Techa robi dobre wrażenie, jak właściwie każdy długi gaziak tego producenta. Pytanie jak na dłuższą metę będzie zachowywać się nowy układ gazowy skonstruowany pod system Kałasznikowa. Na pewno cieszy, ze obok GHK pojawiają się kolejne firmy tworzące gazowe odpowiedniki tej rodziny broni – konkurencja powinna generować wyższą jakość. Szkoda, ze WE nie pokusił się o stworzenie klasycznej wersji, aczkolwiek przerobienie repliki nie powinno być wielkim problemem. Rzecz, która jest jednoznacznie pozytywna, to na pewno wyznaczenie nowego standardu w GBB AK jeśli chodzi o drogę pokonywaną przez suwadło, z niecierpliwością czekam na możliwość zasilania poprzez CO2 .

Więcej zdjęć w galerii poniżej:

Taka oto wymiana zdań pomiędzy małym zespołem piechoty, snajperem i pilotem helikoptera. Kilka sekund później wlatuje Cobra, wystrzeliwuje rakiety, strzelec wysyła pocisku w kierunku piechoty, i tym samym, wysyła wszystkich przy celu Bravo na… respawn.  Tak, na respawn. To taki wycinek z jednej z naszych sesji w kolejną część gry Battlefield, Battlefield 3.

Dziś, chciałbym podzielić się wrażeniami na temat wyżej wymienionej gry, poziomu realizmu i zapewne jeszcze kilku jej aspektów.  Zapraszam.

Trzecia część gry Battlefield ukazała się w Polsce 27 października, dwa dni po światowej premierze. Można było ją zakupić w formie elektronicznego klucza, a następnie, w dniu wypuszczenia jej na nasz rynek, pobrać z Internetu lub zakupić grę na krążku DVD w sklepie. Udziwnieniem było to, że gra wraz z czasem nie tanieje, a drożeje. W dniu premiery była najtańsza, teraz jej cena ma systematycznie wzrastać. Ciekawe, prawda? No nic, nastawiony na kupno gry, pospieszyłem do sklepu i kilkadziesiąt minut później, instalowałem grę.

Odpalam, wszystko śmiga tak jak trzeba, dziwny był jedynie fakt, że grę trzeba odpalać przez przeglądarkę internetową ale jakoś zbytnio mi to nie przeszkadza. Gra oferuje nam trzy tryby gry:

- Single player,
- Multiplayer,
- Co-Op,

Ja, generalnie jak większość osób, które o to zapytałem, zakupiłem tą grę ze względu na rozbudowany tryb Multiplayer, który umożliwia nam korzystanie praktycznie ze wszystkiego co znajdziemy na mapach. Do wykorzystania są pojazdy lądowe, w tym przeróżne wersje transporterów, czołgów, jeepów, pojazdy wodne takie jak amfibie czy motorówki, pojazdy latające, w tym myśliwce i helikoptery. Do tego dochodzą stacjonarne urządzenia przeciwlotnicze oraz różne rodzaje napotykanych dział.

Gra jest o  tyle ciekawa, że każdą klasę postaci, którą możemy wybrać, a jest ich cztery ( szturmowiec, technik, wsparcie i zwiadowca ) można rozwijać. Rozwijać poprzez zdobywanie punktów, które dają nam dostęp do nowych rodzajów broni czy wyposażenia. Te bajery i dodatki to na przykład, miny przeciwpancerne, wyrzutnie rakiet typu Stinger czy Javelin, optyka do broni, latarki, dwójnogi czy przyrządy typu PEQ-2.

To samo tyczy się pojazdów,  wraz z nabijaniem punktów, możemy sobie dołożyć do pojazdów takie cuda jak termowizja, przybliżenie przyrządów celowniczych, nowe rodzaje amunicji, flary, zasłony dymne czy nowe maskowanie.

Ponadto, praktycznie wszystko można wysadzić, rozwalić czy zrównać z ziemią. Bajerów jest trylion i ciężko by to było opisać w jednym artykule. Z rzeczy wartych uwagi muszę zaznaczyć, że latanie w tej grze  to już wyższa szkoła jazdy, o ile myśliwce to nie taki wyczyn to niskie i szybkie latanie helikopterami to jakaś magia

Jak zauważyliście, skupiłem się głównie na trybie wieloosobowym. Dlaczego? Dlatego, że tryb single player jest przewidywalny, jesteśmy tam wodzeni za rękę, mało na co mamy wpływ. Tryb Multi jest jego całkowitą odmianą, tam my decydujemy co i gdzie się dzieje.

Trybu COOP osobiście nie testowałem, dlatego też, zaczekam z wypowiedzią na jego temat. Póki co zachęcam do pogrania w tryb wieloosobowy.

Jak już wspomniałem, grę odpala się przez przeglądarkę internetową za pomocą witryny Battlelog.  Tam też możemy znaleźć wszelkie statystyki uwzględniające naszą grę, kolejne poziomy odblokowań czy czas gry. Jest to swoista kartoteka na nasza temat. Bardzo miły akcent. Gra jest również bardzo dopracowana graficznie, a fizyka w grze nie odbiega od rzeczywistości.

Podsumowując, gra ta jest bardzo mocną konkurencją dla innych symulatorów pola walki, takich jak ArmA.  Szczerze polecam tą pozycję.

Źródło zdjęcia: google.pl

Czym jest celownik holograficzy i czym rożni się od kolimatorowego? W kolimatorze wiązka światła (pochodząca z diody lub lasera) w wyniku kolimacji zamienia się w wiązkę złożoną z promieni równoległych i rzutowana jest na przednia soczewkę urządzenia, gdzie widzi ją strzelec. Od źródła światła do „ekranu” wiązka podąża więc w linii prostej. W celowniku holograficznym droga jest dłuższa, bo prowadzi światło lasera przez parę zwierciadeł, by finalny obraz powstał nie na płaszczyźnie, ale w przestrzeni, właśnie jako hologram, czyli de facto obraz 3D. Dlatego też, po uszkodzeniu obu zewnętrznych szkieł HWSa  jest on w stanie dalej działać i wyświetlać w przestrzeni znak celowniczy, co w kolimatorach jest niemożliwe.

Schemat oryginalnego HWS’a EOTech 552:

Źrodło: Wikipedia.org (Tech4good)

Jak łatwo się jest domyśleć celownik holograficzny jest precyzyjnym układem optycznym, wspieranym przez elektronikę. Dlatego też żadna airsoftowa kopia  EOTecha (nawet markowa, bo chińskie repliki tworzono na podstawie produktu Hurricane) nie jest HWSem  – wszystkie, to zwykłe kolimatory, wiec oryginał mogą przypominać tylko wyglądem, a nie w działaniu.

Porównajmy więc wygląd. Egzemplarze wybrane do komparacji, to oryginalny EoTech 552 oraz chińska kopia bliżej nieokreślonej firmy. Większość osób nie zauważy większej różnicy, jednak ja już na pierwszy rzut oka widzę, że produkt ACM ma inny kształt, wydaje się jakby bardziej kwadratowy (takie wrażenie). Rzeczywiście, czołowa część celownika ma inny kształt i to właściwie największa różnica wizualna. Drugą widoczną jest inny montaż, natomiast mój HWS po prostu posiada śrubę z małym łbem imbusowym, a nie droższą wersje z dużą nakrętką, która jest o wiele wygodniejsza i  w którą wyposażane są wszystkie airsoftowe wersje.

Widoczne są także różnice w jakości spasowaniu elementów, które oczywiście w chińskim produkcie jest gorsze, ale w airsofcie nie powinno mieć większego znaczenia.  Nie ma też poważniejszych niedoróbek i ogólnie kopia HWSa ACM prezentuje się dobrze. Inaczej wyglądają także oznaczenia na osłonach obu produktów, to w oryginale (poza lekko inną czcionką) jest w o wiele lepszym, szarym kolorze, który nie rzuca się w oczy i nie wyróżnia, czego nie można powiedzieć o airsoftowej wersji.

Takie detalu wizualne są jednak dla większości sprawą drugorzędna, bądź zupełnie nieistotną. Dlatego skupmy się teraz na kwestiach technicznych, zaczynając od układu optycznego, gdzie chcę wspomnieć o dwóch aspektach – przepuszczalności światła, bądź jego odbijaniu oraz o widoczności znaku świetlnego dla zewnętrznego obserwatora – w obu niestety chiński celownik wypada mocno nawet poniżej airsoftowej normy. Odnośnie pierwszego aspektu, to chodzi tutaj o rodzaj zastosowanego szkła. Wiadomo, że w słoneczne dni odblaski światła mogą bardzo łatwo zdradzić nasza pozycje. O ile w oryginalnym HWSie szkło przejawia najzwyklejsze właściwości, jest po prostu przeźroczyste, to w tym ACMa jest tragiczne, posiada powłokę, która znakomicie odbija światło, jest prawie niczym lustro i nie dość, ze zdradzi nasza pozycje, to jeszcze przy odrobinie „szczęścia” oślepi i nas. Zdecydowany minus, technologia zastosowana w niewiadomym celu, dyskwalifikująca jak dla mnie ten produkt do efektywnego użytku na polu walki.

Porównanie odbijania światła przez kopię (po prawej) i oryginał (po lewej). Ta pierwsza nie wypada na tym ujęciu jeszcze tak źle…

…na tym za to można się przeglądać…

…funkcji podręcznego lustra nie ma już natomiast oryginalny HWS:

Drugi element, to projekcja znaku celowniczego, a raczej poświata świetlna jaką emituje i która jest widoczna dla osób innych niż strzelec. I w tym przypadku airsoftowy HWS wypada blado. Przede wszystkim powiedzieć trzeba, że w EOTechu 552 punkt celowniczy nie jest tylko czerwoną kropką. Prócz niego występuje także okrąg z zarysem krzyża. Jakie to ma znaczenie? Dioda/laser emituje więcej światła, bo wzór jest większy. Poza tym najniższy stopień jasności w chińskim produkcie jest dość jasny i intensywny, zbyt mocny jak na np. działania nocne. Dodatkowo sam znak celowniczy odbija się od tylnej szyby urządzenia, na której jest wyświetlany  na przednią szybę, przez co gdy stoimy dokładnie przodem do celownika (czyli od strony lufy), to widzimy świetnie świecący symbol. Wszystko to sprawia, że odpalony w nocy chiński EOTech otacza najbliższą okolice subtelnym i stonowanym światłem czerwonym, wprowadzając romantyczną atmosferę… albo tez po prostu zdradzając nasza pozycje. W oryginale nie występuje taki efekt, gdyż promień przechodzi przez pryzmaty (przynajmniej tak mi się wydaje z obserwacji zewnętrznych, które nie rozpraszają światła wokół, a tylko w swym wnętrzu, strukturze. Poza tym najniższy poziom jasności nawet w nocy jest słabo widoczny, tak więc nie ma ryzyka wykrycia przez przeciwnika.

Źródło światła czerwonej lampki nocnej zwanej też chińskim EOTechem:

Znak celowniczy na tle „lustra”:

Układ optyczny oryginału:

Znak celowniczy oryginału. Widać wyraźnie inną charakterystykę światła/promienia:

Poza tym istnieje jeszcze parę drobnych różnic technicznych. Na przykład w oryginale by zmieniać natężenie światła wystarczy trzymać wciśnięty przycisk, a będzie to następować stopniowo. W kopii pojedyncze naciśniecie przycisku zmieni jasność tylko o jeden stopień.  HWS wyłącza się również samoczynnie po paru godzinach bez naciśnięcia przycisku oraz informuje o niskim stanie baterii. Nie wiem czy taką opcje posiada airsoftowy odpowiednik. Nie posiada za to na pewno trybu „NV”.

W kwestii zasilania oba produkty są rozwiązane właściwie identycznie. Źródłem prądu są dwie baterie R6 umieszczone równolegle do osi lufy. Ma to znaczenie, gdyż takie rozwiązanie okazało się chybione – podczas strzelania (z broni palnej oczywiście) odrzut sprawiał, że baterie potrafiły pod wpływem siły bezwładności przerywać obwód i celownik się wyłączał. Takie zjawisko występuje także, gdy korzystamy z kolimatorów (z równoległym umiejscowieniem baterii) zamontowanych na replikach GBB broni długiej. Dlatego EOTech wprowadził nową wersje niektórych modeli oznaczoną jako „F”, w której sprężynki stykowe przy bateriach zostały osadzone w gumowych tulejach, przez co problem został wyeliminowany. Później firma wprowadziła celowniki z bateriami montowanymi prostopadle (jak np. XPS) i to te modele polecam w airsoftowych wersjach do replik GBB. Innym minusem baterii R6 są problemy z działaniem w niskich temperaturach (np. poniżej -20 stopni)

Zasilanie, u góry kopia, na dole oryginalny EOTech:

Z powyższego porównania wyrasta dość negatywny obraz airsoftowej kopii HWSa i to nie tylko dlatego, że do porównania stanął z oryginałem, bo nawet gdyby porównać go np. z kopią M68 Aimpointa, to wypadłby kiepsko. O ile chiński EOTech jest dobrze wykonany, to już układ optyczny jest tragiczny. Powoduje on, że w lesie w dzień zostaniemy wykryci przez świetlne odblaski, a w nocy zamieniamy się w „Red Light District” Czy jest on więc bezużyteczny? Nie, gdyż na budynki, do CQB sprawdzać się będzie całkiem dobrze. Dodatkowo jego zaletą jest zasilanie z baterii R6, które maja większą pojemność od płaskich baterii stosowanych najczęściej w optyce (np. LR 44). Warto też wspomnieć, że chociaż oczywiście oryginalny HWS to produkt bardzo wysokiej jakości, z bardzo dobrymi parametrami optycznymi i przemyślaną konstrukcją, to różnica w cenie miedzy nim a airsoftową kopia jest ogromna. Chiński produkt kupimy średnio za jakieś 60 $, to amerykański, ze sklepu kosztować nas będzie już z 500 $. Natomiast do ASG zdecydowanie bardziej polecam kopie M68 Aimpointa i pochodnych. Nie mają irytujących wad układu optycznego, więc sprawdzą się także w lesie.

Poniżej wszystkie foty z tekstu + dodatkowe zdjęcia:

Dziś kolejna recenzja sprzętu. Tym na razem na stole gości na nam Plate Carrier ze stajni Eagle Industries. Zapraszam do zapoznania się ze wpisem.

Ów plate carrier jest stosunkowo młodym wypustem firmy ze Stanów Zjednoczonych. Wykonany z wytrzymałej Cordury i dostępny w kolorach takich jak Oliv Drab, Ranger Green, Coyote Brown, Khaki i Czarny. Bardzo przyjazna i lekka konstrukcja. Goła kamizelka waży 2,8 funta, czyli około 1,3 kilograma. Wpis na temat tego plate carrier’a podzieliłem na kilka części, zapraszam do pierwszej.

Regulacja

Plate carrier można z łatwością wyregulować za pomocą systemu fastexów i rzepów na ramionach oraz pasków i fastexów na wysokości bioder. PC może być użyty wraz z cummerbundem. Wówczas reguluje się go poprzez coś w rodzaju zblocza, które trzyma paracord prowadzący do cummerbunda. Ponadto, plate carrier dostępny jest w różnych rozmiarach – Small / Medium oraz Large / X-Large.

Balistyka

Do plate carrier’a możemy z łatwością wsadzić płyty SAPI o korespondującym rozmiarze lub miękkie wkłady balistyczne szyte pod tą kamizelkę. Wszystko zależy od tego co potrzebujemy. Ponadto, jeżeli używamy cummerbunda, można dodatkowo wyposażyć ów kamizelkę w dodatkowe dwie płyty SAPI, które będą chronić nas z boków. Duże płyty SAPI, tak samo jak i miękkie wkłady, umieszczane są w specjalnych kieszeniach zamykanych klapami z naszytym Velcro. Boczne płyty balistyczne są wkładane do specjalnych „siatek” a następnie zabezpiecza się je przy pomocy taśmy na drabince.

Różne

Kamizelka posiada szereg udogodnień. Tutaj możemy na przykład wyróżnić chwyt ratunkowy, który w razie potrzeby posłuży nam do ewakuowania rannego, naszyte na chwycie ratunkowym Velcro, na które możemy umieścić taśmę z nazwiskiem lub identyfikator. Kieszeń zamykaną na Velcro od wewnętrznej strony przedniej części plate carrier’a, kieszeń zamykaną na Velcro z przodu samej kamizelki. Ponadto, kamizelka posiada naszyte od wewnętrznej strony taśmy PALS, które zdają się być miejscem na bajery takie jak ochraniacz krocza czy kołnierz z balistyką.

Dwoistość kamizelki.

Kamizelka na swój sposób daje nam możliwość używania jej na dwa sposoby. Pierwszy, który zakłada noszenie jej jako zwykły plate carrier, wtedy całość spinamy taśmami z klamrami Fastex.  Wtedy działamy bez bocznej ochrony balistycznej oraz nie mamy do wykorzystania dodatkowej przestrzeni z taśmami PALS. Drugi, wówczas mamy założony cummerbund, możemy włożyć dodatkowe płyty SAPI oraz mamy praktycznie taśmy PALS dookoła nas.

Wygoda

Muszę przyznać, że kamizelka jest bardzo wygodna, nie uwiera w ramiona dzięki zastosowaniu gąbki, która jest wszyta w taśmy na ramionach. Odpowiednio wyregulowana nie uciska ciała w żadnym miejscu, dość dobrze rozkłada ciężar. Łatwo ją założyć i zdjąć. W sumie, kamizelka ta posiada na taśmach ramiennych klamry fastex więc w  razie potrzeby można ją dość szybko z siebie zrzucić.

Podsumowanie

Całkiem przyzwoita kamizelka, dość uniwersalna. Wygodna i lekka. Dobry materiał na bazę kamizelki do CQB/MOUT. Zdecydowanie polecam ten produkt Eagle Industries.

Zdjęcia: Źródło własne.

Kiedy słyszę Ares, myślę – wysoka jakość. Czy jest tak i w tym przypadku? Zaraz postaramy się to ocenić.
Na początku warto powiedzieć, że po otworzeniu pudełka zobaczymy osobno replikę, a osobno kolbę – do it yourself. Poza tym w zestawie otrzymujemy także okładziny na szyny (sztuk 3) oraz chwyt pionowy.
Podejmijmy wiec próbę złożenia tego wszystkiego do kupy.

Ogólny rzut Ares LMG, ACOG widoczny na zdjęciu nie wchodzi w skład zestawu.

Dołączenie kolby to nic trudnego, wkładamy ją od dołu w szyny, przesuwamy do góry aż zaskoczy jej blokada, w formie przycisku na sprężynie. Wszystko wchodzi bez problemu i ma pewne luzy – niewielkie bo niewielkie, ale w ARESie można by się spodziewać ich zupełnego braku.
Kolba jest całkowicie metalowa i regulowana na długość. Zakres ustawień jest niewielki, chociaż powinien być wystarczający.
Przycisk do regulacji działa natomiast dość nieprecyzyjnie i jest ciężki do wyczucia, dlatego czasami  szybka zmiana pozycji kolby może być nieco problematyczna.
Chwyt pionowy na szyny montażowe wchodzi za to już z wyraźnym oporem, co gwarantuje jego stabilność. W ogóle poza kolbą nie stwierdziłem innych niedoróbek, luzów itp.

Na zdjęciu widoczny przycisk służący do odłączania kolby

Z innych ciekawostek można zaznaczyć, iż na replice nie znajdziemy żadnych oznaczeń.  Warty uwagi jest też chwyt pistoletowyo grubości odpowiadającej oryginałowi (jest pusty w środku). Na uwagę nie zasługuje natomiast atrapa rączki przeładowania. Jej pociągnięcie nie wzbudza żadnych emocji, poza politowaniem. Aczkolwiek takie same odczucia mam po obcowaniu z tym elementem w M249 i M60, tak więc można uznać to za normę. Co ciekawe, do każdej repliki dołączana jest metka z kontroli jakości w fabryce, zawierająca wynik badania na chronografie.

Replika jest oczywiście w całości metalowa (tam gdzie powinna być). Tym, co ją wyróżnia na tle głównego konkurenta, czyli FN Minimi, jest waga- 4,5 kg. To prawie 2kg mniej niż np. M249 Para. Czy to wada czy zaleta? Każdy będzie miał swoje zdanie, w zależności od preferencji. Faktem jest natomiast, że oryginał także był dużo lżejszy od SAWa.
Co ciekawe, w karabinku tym nie znajdziemy dwójnogu, czy chwytu transportowego charakterystycznych dla innych KMów.
Mamy za to cały przedni moduł szyn standardu Picatinny. Szyna tego typu umieszczona została również na szczycie korpusu. Jest na niej zamontowany tylny, składany przeziernik.

Karabinek posiada jedynie tryb full-auto, w którym wystrzeliwuje kulki podawane elektrycznie z pudełkowego magazynka na 1100 kulek. Zwrócić uwagę należy na dwustronny, bardzo wygodny i szybki w obsłudze bezpiecznik.  Sam magazynek posiada atrapę taśmy nabojowej, w której ukryty jest kabel zasilający system podkręcania pudła.
Ciekawym rozwiązaniem jest natomiast brak zewnętrznego podajnika kulek. Brak jakichś elastycznych rurek prowadzących z magazynka do komory HU, w LMG kulki bezpośrednio z magazynka trafiają do karabinu, co zmniejsza skomplikowanie operacji podpinania maga i zmniejsza ryzyko zacinki.
Co także jest rzadko spotykane, przy ładowaniu taśmy nie podnosimy długiej pokrywy komory zamkowej, zwykle odpowiadającej długości ruchu suwadła, a jedynie niewielką pokrywę niewiele dłuższą od naboju 5,56x45mm.

Szary element to bardzo wygodna w użyciu dźwignia bezpiecznika

LMG z otwartą pokrywą komory zamkowej. Widoczne pokrętło regulacji HU, w głębi po lewej otwarta klapka magazynka, przez którą wsypujemy kulki bez konieczności jego wypinania

Podajnik kulek umieszczony nietypowo dla KMów, na spodniej części karabinka

Replika posiada 2 systemy szybkiej wymiany – lufy oraz sprężyny. Ten pierwszy raczej nie jest dla airsoftu znaczący, natomiast co jest pocieszające – przy wyjmowaniu lufy zewnętrznej, wewnętrzna nie lata luźno, bo jest do niej stabilnie przytwierdzona.
To element na plus, bo w M249 przy wkładaniu lufy do korpusu trzeba było uważać, by komora HU pokryła się z podajnikiem, co czasami było problematyczne.
W rurze pod lufą zewnętrzną znajduje się miejsce na baterie. To dość ciekawe, bo producent przewidział do KMu baterie typu… stick. Na szczęście kable z GB są wyprowadzone tak, że nie powinno być problemem wyprowadzenie ich na zewnątrz, np. w okolice magazynka czy przedniego chwytu (baterie np. w atrapie LWC).

Widoczny przycisk zwalniający lufę z blokady

Co do szybkiej wymiany sprężyny, to wykonujemy to poprzez odłączenie kolby oraz odkręcenie śruby z tyłu szkieletu GB – nic prostszego. Sam szkielet gearboxa to zupełnie nowy typ opracowany przez Aresa, który niewiele przypomina kształtem inne znane konstrukcje.
Części wewnętrzne są natomiast oparte o standard Marui, więc z zamiennikami do up-grade’u nie powinno być problemu.
Może i nie będą one w ogóle potrzebne, bo np. tłok wykonany z tworzywa POM posiada 7 stalowych zębów.

Wnętrze LMG, w głębi widoczna duża śruba służąca szybkiej wymianie sprężyny

Ares zdobył się na zrobienie czegoś oryginalnego (jak swego czasu G&P ze Stonerem 63). Stworzył kolejną ciekawą alternatywę dla M249, głównie w wersji Para.
Nieznany jest jeszcze jej potencjał up-gradeowy, co ma istotne znaczenie. Natomiast koncepcja lekkiej broni wsparcia, może się okazać atrakcyjna dla wielu osób/teamów. Jedynym mankamentem jest jak dla mnie kolba, która ma pewne luzy i czasami ciężko ją wyregulować. Ponadto niewielki zakres ustawień oraz w pełni metalowa konstrukcja (także stopki) nie był strzałem w dziesiątkę.
Nie jest także wytłumaczeniem, że tak jest by zachować wierność z oryginałem, bo w palnym odpowiedniku (Stoner 96) zastosowano teleskopową konstrukcje znaną z M4A1. Kolba tego typu była natomiast bardziej popularna w poprzedniej wersji – Stonerze 86, który nota bene został stworzony przez amerykańskiego producenta broni – Ares Inc.

Pierwsze wrażenie karabin sprawia bardzo pozytywne.
Jest dość ciężki, mimo swych rozmiarów i budowy ma solidną konstrukcje, brak luzów i trzeszczących elementów.
Przednie okładziny wykonane z czarnego plastyku o matowej fakturze. Tak samo jak pistoletowy chwyt, który w tej wersji nie jest połączony z kolbą.To dwie z rzeczy odróżniających SWDS od SWD. Co jeszcze je różni?

Sama, wspomniana już, kolba, której należy poświęcić nieco więcej uwagi.
Nie jest ona drewniana, a stalowa. Można ja złożyć na bok repliki. Zarówno w położeniu złożonym jak i rozłożonym nie ma ona żadnych luzów, co jest rzadkością wśród  tego typu konstrukcji. Bardzo wygodny jest także sposób jest otwierania i zamykania – duże przyciski ułatwiają szybkie wykonanie tych czynności. Ciekawostką jest jeszcze jeden możliwy sposób odblokowywania kolby do pozycji rozłożonej.
Wystarczy przekręcić na bok gumową bakę, która zwolni blokadę. Sama poduszka policzkowa ma również ciekawe rozwiązania. Nie możemy jej ściągnąć jak w klasycznym SWD, nie jest też ona regulowana na wysokość, natomiast możemy ją przekręcić wokół własnej osi i zablokować na pozycji 45 stopni względem osi lufy.
Możemy ja tez przekręcić w drugą stronę o 90 stopni, przez co w ogóle nie ma ona kontaktu z naszym policzkiem. Umożliwia to chociażby korzystanie z nisko umieszczonych przyrządów celowniczych.

Baka w pozycji równoległe do osi lufy

Baka ustawiona pod kątem 45 stopni

Kolejna różnica to długość karabinu. SWDS jest krótszy od SWD o 85 mm a ze złożoną kolbą o 345 mm.
Warto zwrócić uwagę, że w tym drugim wypadku niemożliwym jest prowadzenie ognia, gdyż nie da się przesunąć dźwigni bezpiecznika do pozycji odbezpieczonej. W replice wprawdzie da się ją przesunąć o tyle, by wyłączyć blokadę spustu, jednak sama dźwignia pozostaje w pół drogi pomiędzy swoimi dwoma nastawami.

Widoczne na korpusie, od lewej: przycisk składania kolby,dźwignia otwierania pokrywykomory zamkowej, dźwignia bezpiecznika a pod nią element blokady kolby w pozycji złożonej

Jeśli chodzi o wykonanie zewnętrzne są 2 elementy, których nie mogę zaliczyć na plus. Jeden to drobne detale wykonania lufy, gdzie widać zgrzewy i nadlewki formy. Aspekt czysto estetyczny, ale nieco kłuje w oczy przy bliższym kontakcie.
Drugi element, to dla mnie całkowicie niezrozumiały zabieg producenta, a mianowicie dołączenie do repliki plastikowego magazynka. Wykonany jest on z czarnego, półmatowego plastiku, który jak dla mnie jest po prostu szpetny. Pomijam to, że jest to hi-cap. Można mieć tylko nadzieję, że wkrótce pojawi się możliwość dokupienia metalowych substytutów.

Jest jeszcze jeden mankament wynikający z różnic konstrukcyjnych między SWD a SWDS – pokrywa komory zamkowej, która jest wyższa w tym drugim modelu.Co to oznacza? Ano to, że nie możemy zamontować wszystkich rodzajów optyki, np. PSO-1, w którym zawadza nam element systemu podświetlania krzyża.

Na plus z detali można zaliczyć za to oznaczenia producenta oryginału – koncernu Iżmasz.

Wiemy już co z zewnątrz, a co w środku? Cały układ możemy obejrzeć zdejmując pokrywę komory, co czynimy w sposób identyczny z oryginałem, poprzez przesuniecie dźwigni na korpusie. Jak się okazuje budowa wewnętrzna tego SWD jest niezwykle prosta, co w tym przypadku jest wielką zaletą. We wnętrzu jest dużo miejsca, a elementów niewiele, przez co wszystko co ważne ma odpowiednie rozmiary. Tzn. wszystkie zaczepy, zapadki i elementy funkcyjne podlegające najbardziej intensywnej eksploatacji są duże, grube i solidne, by mieć odpowiedni zapas ścieralności oraz wykazywać odpowiednia odporność na pęknięcia itp.

Pokrywę komory zamkowej zdejmujemy przez przekręcenie w dół dźwigni widocznej obok przycisku zwalniania kolby

Pod komorą widoczna sprężyna powrotna (na górze), a pod nią sprężyna główna

Zbliżenie na sprężyny, widoczny blok z prowadnicą sprężyny. Po odkręceniu dwóch śrub imbusowych w nim możemy wymienić sprężynę główną.

Co z osiągami? Z pudełka wyciągamy karabin, który nie przekracza 330 fps.
W pudełku tym mamy jednak także drugą sprężynę, M120, dzięki której możemy zwiększyć prędkość wylotową. Wymiana tego elementu jest bardzo prosta i wymaga odkręcenia dwóch śrub imbusowych pod pokrywą komory zamkowej. Umożliwia to nam wyciągniecie całego zespołu pneumatycznego, a całą operacja trwa co najwyżej parę minut.
Jakie osiągi daje nam sprężyna M120? Średnio na chronografie było to 450 fps, a wiec już całkiem przyzwoita wartość. Z czasem okaże się jak wytrzymałe są części wewnętrzne i czy można z nimi stosować mocniejsze sprężyny.

Jakaż więc konkluzja po kontakcie z nowym dzieckiem duńskiej firmy?
Na pewno jak na swoją cenę to bardzo przyzwoita replika. Solidnie wykonana, z niewielkimi niedoróbkami wizualnymi, ale starannie wykonanymi elementami funkcjonalnymi.
Kluczowym elementem jest możliwość jej up-grade’u do dużych mocy, bo po to przecież karabin snajperski jest. Pochwalić należy także producenta za to, że nie podjął się zrobienia kolejnego SWD, a postawił na oryginalność i stworzył SWDS, które także ma wielu fanów i przez wiele osób było oczekiwane.

Cena = jakość?

Sprawą podstawową przy zakupie plecaka jest jego wytrzymałość, jakość wykonania oraz użyte materiały. Doniosłość tych parametrów jest wprost proporcjonalna do pojemności plecaka, a mówiąc ściślej, do obciążenia/ciężaru, jaki mamy zamiar w nim przenosić. Jest to o wiele istotniejsze niż w przypadku innych elementów oporządzenia jak ładownice czy nawet kamizelki, bo w żadnym innym przypadku nie mamy do czynienia z działaniem tak dużych sił, jak np. w miejscu łączenia szelek z plecakiem, czy na zamkach błyskawicznych, gdy zapakujemy się do pełna.

Niskiej jakości chińskie kopie znanych modeli nadają się jedynie do tego, by przenosić na strzelankach kanapki i kulki (czyt. do przenoszenia małego obciążenia o małych gabarytach). Można je kupić, jeśli zależy nam głównie na wyglądzie/modelu, ale nie planujemy zbyt intensywnego użytkowania. Oszczędzać w żadnym wypadku nie opłaca się w przypadku, gdy z plecakiem chcemy iść w teren, w góry, na MilSim itp. czyli tam, gdzie przez parę godzin lub parę dni będzie nam on służył do pieszych wędrówek czy działań.   Lepszy bowiem stary i niewygodny plecak, niż nowoczesny plecak z urwaną szelką…

Tak więc konkludując należy zadać sobie pytanie jakie obciążenia nasze nosidło będzie musiało wytrzymać, oraz czy wykorzystywać je będziemy na krótkich dystansach w krótkich okresach czasu, czy na dłuższe wypady.

Kupując plecak warto zwracać uwagę na detale takie jak jakość przeszyć i szwów oraz materiał wykonania. Na zdjęciu main pack systemu ILBE, wykonany z Cordury 1000D.

Konstrukcja/patenty

Drugim aspektem do omówienia jest cała konstrukcja plecaka. W zależności od tego, do czego dojdziemy odpowiadając sobie na pytania zadane powyżej, różne elementy konstrukcyjne będą dla nas ważne, bądź zupełnie obojętne. Tak samo inne detale i patenty będą nas interesować, gdy zdecydujemy jak dużego lub jak małego plecaka nam potrzeba.

Zacznę od tego, co dla mnie osobiście jest najważniejsze, czyli system nośny. Na takowy składają się szelki, plecy, pas piersiowy i biodrowy. Na co zwracać uwagę? Im plecak większy (w domyśle im więcej jest w stanie udźwignąć), tym pas biodrowy i szelki powinny być większe, tzn. szersze i grubsze. Ten pierwszy element dodatkowo powinien być dodatkowo odpowiednio sztywny, w przypadku plecaków ze stelażem.

Podstawą komfortu jest wygodny, regulowany w szerokim zakresie oraz dobrze przenoszący obciążania system nośny. Na zdjęciu plecaki systemu SPEAR.

Źródło: ebay.com

Bez względu na wielkość plecaka warto zwrócić uwagę, czy ma on wygospodarowane miejsce na system hydracyjny i co za tym idzie, wyprowadzenie na rurkę. Najlepszym rozwiązaniem jest zupełnie osobna komora przy samych plecach, gdyż zapewnia maksimum bezpieczeństwa w przypadku rozlania się zawartości bukłaka oraz najlepsze właściwości termiczne. Warto zwrócić uwagę także, czy wyprowadzenie na rurkę znajduje się z jednej strony czy z dwóch a może centralnie, na środku. Zasada jest także taka, że w klasach plecaków dużych (pow. 50/60l) ciężej znaleźć komorę na hydracje.

Kolejny element to możliwość doczepienia do plecaka zewnętrznych elementów. Najpowszechniejszy i najbardziej dostępny jest oczywiście system oparty na taśmach jednocalowych czyli PALS. Coraz mniej na rynku militarnym pozostaje obecnie produktów nie wyposażonym właśnie w ten system montażu, bądź posiadający inny. Ważne jest, by plecak taki miał PALSy w odpowiednich miejscach. Odpowiednie, tj. jak najbliżej naszego środka ciężkości, czyli najlepiej na bokach plecaka, jak najniżej. Ponadto należy rozeznać się w tym ile w upatrzonym modelu mamy troków i jak długich. Ostatnim elementem, który może nam pomóc w doczepieniu czegoś są rzepy. W działaniach airsoftowych rzadko kiedy się przydają (poza możliwością doczepiania lanserskich naszywek), ale w działaniach militarnym służą chociażby przenoszeniu znaczników IR. Ja osobiście wykorzystuje je, gdy używam plecaka poza poligonem, do przyczepiania elementów odblaskowych, by zwiększyć swoje bezpieczeństwo pieszego poruszania się po drogach.

Plecak Source Patrol 30, widoczne boczne taśmy PALS oraz troki typu V, gdzie jeden trok ma 3 a nie 2 punkty zaczepienia.

Szczególnie w przypadku większych plecaków przydaje się jak najwięcej punktów dostępu do ich głównej komory. Zwykle prócz górnego komina jest to zamek w 1/3 wysokości komory. Innym rozwiązaniem są zamki wzdłuż bocznych ścian plecaka, dzięki czemu możemy go otwierać niczym torbę podróżną. Kolejnym elementem, który zapewne nie będzie przez nas zbyt często wykorzystywany, ale kiedyś nagle może się przydać jest system szybkiego wypięcia się z szelek. Tańszą i mniej zaawansowaną opcją jest po prostu zamocowanie szelek na fastexach, gdzie przez ich odpięcie plecak odpada z naszych pleców. Bardziej zaawansowane są specjalne systemy szybkiego wypięcia, gdzie wystarczy pociągnąć dwie taśmy, by szelki puściły. Bardzo ważną rzeczą jest uprzednie odpięcie pasa piersiowego, który potrafi bardzo ładnie poddusić, szczególnie w połączeniu z ciężkim plecakiem J.

Pojemność

Przechodzimy wreszcie do pytania, które najczęściej pojawia się, gdy ktoś pragnie kupić plecak – jak duży on ma być?! Pozwoliłem sobie pojemności podzielić na parę kategorii, wyróżnianych ze względu na najczęstsze zastosowania.

<20l

Czasami się zastanawiam, czy w ogóle można nazwać to plecakiem. Najczęściej są to po prostu nieco bardziej rozbudowane pokrowce na systemy hydracyjne, do których dodano parę litrów przestrzeni zwanych hucznie komorą główną, jakąś mikrokomorę na batonika i okulary oraz PALSy, by móc to dodatkowo obwiesić. Łącznie daje to zwykle około 10l łącznej pojemności. Wyroby takie posiadają  często również możliwość podłączenia bezpośrednio do kamizelki, co jest praktyczne i przydatne, jeśli zamierzamy przenosić tam tylko hydracje, bo w innym wypadku musimy ściągać oporządzenie, lub prosić kogoś, by wyciągnął nam cos z naszego quasiplecaka. Jak możecie się domyśleć nie jestem zwolennikiem tego typu rozwiązań. Uważam, ze lepiej kupić plecak większy, który najczęściej da się skompresować bocznymi taśmami, który będzie praktyczniejszy przez to, ze jest pojemniejszy, a ceną jest zbliżony do mniejszego produktu. Typowym przykładem tego typu minikonstrkcji jest Camelbak HAWG lub marzenie wielkiej rzeszy militarystów (o dziwo nie tylko rekonstruktorów), Modular Assault Pack mejd baj Igyl, czyli popularnie MAP, a raczej cała gama jego kopii. Na stronie producenta kosztuje on 207$, co nawet w przypadku relatywnie drogiego EI jest ceną wysoką, gdyż taniej możemy kupić większość plecaków patrolowych tego producenta. Cóż, taka moda… Do czego możemy wykorzystać tego mikrusa? Głównie do przenoszenia kanapek, batonów, szybek do okularów, jak się zepniemy, to wepchniemy tam jeszcze kurtkę goretexową no i oczywiście system hydracyjny. Generalnie to taki większy buttpack na plecy. W wersji realistycznej możemy tam przenosić amunicję, granaty, zapas zasilania itp.

Eagle Industries MAPs zainstalowane na systemach oporządzenia typu HPC. Widać typowe wykorzystanie taśm velcro, do naszywkowego lansu.

Źródło: http://thegearforum.smfforfree2.com/

20-35l

W tej kategorii najpopularniejsze są plecaki o pojemności około 30 litrów, tzn. patrol packi albo 3-day packi. Szczególnie ta druga nazwa dobrze je charakteryzuje. Można przyjąć, ze jesteśmy w stanie się w nie zapakować na 48h działań, co jest najczęstszą wartością dla airsoftowych MilSimów. Ja nie miałem z tym problemu zarówno w lecie jak i w zimie. Chyba najpraktyczniejszy przedział pojemności do wszystkiego; i na co dzień do miasta, na uczelnie, na zakupy, na wycieczkę w góry, a także na strzelankę, MilSim itp. Gama takich wyrobów jest niezwykle szeroka, właściwie każdy producent posiada w swej ofercie coś z tego przedziału. Przy doborze warto kierować się tymi kryteriami, które wymieniłem we wcześniejszej części wpisu. Da się w tej klasie spotkać plecaki, np. ze stelażem (najczęściej pojedynczym), standardem jest miejsce na system hydracyjny (często dołączany w komplecie). Przykłady? 3-day pack Eagle (namiętnie kopiowany przez dziesiątki firm w różnych wersjach), LBT-1476A, SDS Assault Pack, Camelbak TriZip, a z własnego podwórka JanySport Grot PP25 czy Wisport Whistler.

Patrol Pack systemu SPEAR. To plecak standardowej wielkości wykorzystywanej na w 2-3 dniowych działaniach w terenie, np. MilSim.

Zdjęcie: Hubert Wojciechowski, Old Death Squad

35-60l

Dobre plecaki dla tych, którzy na 3 dni nie lubią upychać wszystkiego na siłę, ale powrzucać wszystko na luźno, czy też zabrać więcej ciepłej odzieży tudzież jedzenia. Od biedy da się w nie spakować np. na tygodniowe wypady, ale na tak długi okres czasu większy komfort zapewniają wyroby kolejnej kategorii. Standardem w tym przedziale (szczególnie w plecakach powyżej 50l) powinien być stelaż i sztywny pas biodrowy, oraz ogólnie rozbudowany system regulacji, np. wysokości szelek. Niewiele znajdziemy pozycji o takiej pojemności wśród producentów militarnych (zwykle do 40l), trzeba najczęściej szukać producentów turystycznych.

Najprostszy system szybkiego wypięcia opierający się na fastexie

Bardziej zaawansowany system QR. Szelki są wypinane po pociągnięciu za widoczne taśmy. W pozycji zapiętej…

…oraz rozpiętej

>60l

Klasa plecaków największych, jest dość rzadko wykorzystywana w airsofcie, czasami na MilSimach, przydaje się przy dłuższych wyprawach (np. tydzień i więcej). Jeśli już szukamy plecaka tej wielkości, to warto wybrać największy z tych, które kwalifikują się cenowo i pod względem innych parametrów. Dlaczego? Dlatego, że często komfort noszenia plecaka 70l czy 100l jest podobny, a dodatkowe litry są dostępne poprzez długi komin, który gdy nie ma takiej potrzeby, zwija się do środka, przez co plecak nie jest dużo większy od mniejszych odpowiedników. Dodatkowej pojemności w przypadku tej klasy  nigdy za wiele, bo nawet jak nie przenosić w nich ładunku po sam dach, to zawsze to co włożymy będzie leżało w mniejszym ścisku. Bardzo ważna w tym przypadku jest jakość i wygoda systemu nośnego. Przykłady tego typu konstrukcji, to MOLLE II Main Pack, ILBE Main Pack, Spear UM-21.

Plecak systemu ILBE (ok.73l)

Na zdjęciu widoczny plecak UM-21 systemu SPEAR (maksymalnie 105l)

Tak więc jak widać wybór plecak nie jest prawą prostą. By kupić coś dobrego trzeba zwracać uwagę na wiele elementów, a do tego dochodzi jeszcze nasza osobista decyzja o tym jakiej pojemności potrzebujemy. Solidne i przemyślane plecaki zwykle tanie nie są, a oczywiście im większe tym droższe, ale jak już wspomniałem, jest to jeden z tych elementów wyposażenia, w wypadku którego oszczędności wyjdą nam na złe prędzej czy później.

Karabin – legenda, znany z dziesiątek filmów i gier, bohater polskiego kina akcji w rękach Bogusia Lindy w Demonach Wojny itp. Do tej pory już parę firm podjęło próbę stworzenia jego dobrej repliki. Najlepiej udało się to chyba Real Swordowi, a tego samego zdania musieli byś też konstruktorzy Cymy, gdyż ich replika jest oparta o produkt RS. Na ile udało im się skopiować pierwowzór?

Replika robi wrażenie przede wszystkim z zewnątrz i na pierwszy rzut oka.
Obok korpusu, który jest wykonany tak, jak seria AK tego producenta uwagę zwracają okładziny. Kolba, to po prostu kawał drewna dość topornie obrobiony do kształtu znanego z SWD. Pewne niedoróbki lakiernicze mogą przez niektórych być traktowane jako niska jakość wykonania, ale dla mnie dodaje to po prostu klimatu.
Przedni chwyt wykonany jest za to już bez zarzutu, połyskująca powłoka lakieru i w mojej opinii bardzo ładny odcień drewna sprawiają, że cieszymy się zarówno z dotyku jak i z możliwości patrzenia na ten element.

Na wyżej wspomnianej kolbie znajdziemy zejmowalną lecz nieregulowalną gumową poduszkę policzkową. Gdy ją zdemontujemy możemy korzystać wygodnie z mechanicznych przyrządów celowniczych, co w przypadku SWD się raczej nie zdarza, gdy właściwie koniecznym elementem do tej repliki jest luneta 4×24 PSO-1 lub 8×42 POSP. Standardowo nie ma jej w pudełku, lecz w sklepach (jak chociażby w Gunfire) są sprzedawane zestawy z kopią tej pierwszej lunety. Na potrzeby tego testu do Dragunowa dostałem PSO-1 z GFC.

Całość sprawia bardzo solidne wrażenie. Zarówno masa jak i wyważenie wydatnie przyczyniają się do tego odczucia. Okładziny i kolba przez swoje toporne wykonanie wykazują pewne braki jakościowe, ale nie powoduje to żadnych luzów, ew. lekkie, niewielkie na przednim chwycie, ale odpowiedni zestaw podkładek powinien załatwić sprawę. Jest natomiast jeden problem, który znany był już od pierwszych wycieków szczegółów technicznych. W przeciwieństwie do RSa, produkt Cymy nie jest ze stali, a ze ZnAlu. To trochę bolesne i zaskakujące, szczególnie w obliczu tego, ze na rynku mamy całą gamę stalowych replik układu AK. Ja liczę natomiast na to, ze wkrótce pojawi się wersja stalowa.

Nim przejdę do techniki pozwolę sobie na małą dygresje. Już kiedyś o ile dobrze pamiętam poruszałem tą kwestie na blogu. W sieci i nie tylko można znaleźć mnogą liczbę tekstów gdzie nazwę tego karabinu zapisuje się jako SVD, a w realnym świecie tak samo liczną grupę zwolenników takiegoż zapisu. Czy jest ona błędna? Nie. Czy jest ona błędna w Polsce? Tak. Wszystko wynika z transliteracji z języka rosyjskiego, która inaczej wygląda w przekładzie na polski a inaczej na angielski. Niektórzy zarzekają się, że w oryginalnej formie jest to SVD. Nic bardziej mylnego, gdyż w języku rosyjskim nie występuje nawet litera V, z kolei w angielskim odpowiada ona polskiej literze W. Stąd takie różnice, jednakże w Polsce, jednoznacznie jedyną poprawna opcją jest SWD.

Wracamy na ziemię; czas teraz na kwestie techniczne. Podstawowe rozkładanie oparte jest (jak w oryginale) na dźwigienkach. Tak wiec musimy przekręcić dźwignie by zdjąć pokrywę komory zamkowej lub okładziny przedniego chwytu. Pod tymi drugimi kryje się miejsce na baterie, którego niestety nie jest dużo, z uwagi m.in. na masywną lufę zewnętrzną. Mi jednak udało się tak wcisnąć pakiet LiPo 11,1v, 1200mAh, a to powinno starczyć na cały dzień zabawy z  tego typu repliką.

Wspomniana wyżej lufa ma ogromny potencjał przez swoja długość – 690 mm. Bardzo udany jest także system HU… prawie, gdyż za jeden element ktoś wyraźnie powinien zostać poddany ciężkim torturom, za głupotę. Mowa o pokrętle regulacji Hop Up. Wygląda i działa ono tak, jakby znalazło się tam zupełnie przypadkowo i zostało do tej funkcji zaadaptowane z pierwszej okrągłej części, która komuś wpadła do rąk. Oczywiście można powiedzieć, że tak tez jest w Real Swordzie, ale przecież nie trzeba wszystkiego tępo kopiować, prawda? W czym problem? Wgłębienia są zbyt płytkie, a samo pokrętło polerowane chyba na połysk w efekcie czego palec ślizga się po nim i czasami nie sposób na precyzyjne przestawienie gumki o mały skok.

Zagadką jak na razie są możliwości up-grade’u w oparciu o stockowe części, bądź jakieś wytrzymalsze podzespoły. Całe wnętrze to również kalka z RSa, dlatego sercem tego SWD jest gearbox opracowany przez Real Sworda, co od razu eliminuje użycie pewnych ustandaryzowanych części. Fakt faktem stockowo karabin posiada 420 fps, a dzięki długiej lufie i dobremu HU zasięg i celność są naprawdę bardzo dobre, ale dla tak długiej i ładnej repliki aż by się chciało wstawić części dające jakieś ekstremalne wartości FPS.

Pomimo paru wad, replika Cymy jako całokształt mnie urzekła. Ciężko mi się było z nią rozstać, gdy musiałem ja zwrócić po wypożyczeniu do tego opisu. To jedna z tych giwer, która daje kupę radości z samego patrzenia na nią czy trzymania jej. Biorąc pod uwagę solidną konstrukcję i lufę z HU, która aż się prosi o więcej FPS, to jest to wg mnie replika w pełni warta swej ceny, gdyż jest prawie trzykrotnie tańsza od pierwowzoru. Jeśli tylko powstanie wersja ze stali, to kupie sobie chyba to SWD, chociażby na ścianę.