Kiedy słyszę Ares, myślę – wysoka jakość. Czy jest tak i w tym przypadku? Zaraz postaramy się to ocenić.
Na początku warto powiedzieć, że po otworzeniu pudełka zobaczymy osobno replikę, a osobno kolbę – do it yourself. Poza tym w zestawie otrzymujemy także okładziny na szyny (sztuk 3) oraz chwyt pionowy.
Podejmijmy wiec próbę złożenia tego wszystkiego do kupy.

Ogólny rzut Ares LMG, ACOG widoczny na zdjęciu nie wchodzi w skład zestawu.

Dołączenie kolby to nic trudnego, wkładamy ją od dołu w szyny, przesuwamy do góry aż zaskoczy jej blokada, w formie przycisku na sprężynie. Wszystko wchodzi bez problemu i ma pewne luzy – niewielkie bo niewielkie, ale w ARESie można by się spodziewać ich zupełnego braku.
Kolba jest całkowicie metalowa i regulowana na długość. Zakres ustawień jest niewielki, chociaż powinien być wystarczający.
Przycisk do regulacji działa natomiast dość nieprecyzyjnie i jest ciężki do wyczucia, dlatego czasami  szybka zmiana pozycji kolby może być nieco problematyczna.
Chwyt pionowy na szyny montażowe wchodzi za to już z wyraźnym oporem, co gwarantuje jego stabilność. W ogóle poza kolbą nie stwierdziłem innych niedoróbek, luzów itp.

Na zdjęciu widoczny przycisk służący do odłączania kolby

Z innych ciekawostek można zaznaczyć, iż na replice nie znajdziemy żadnych oznaczeń.  Warty uwagi jest też chwyt pistoletowyo grubości odpowiadającej oryginałowi (jest pusty w środku). Na uwagę nie zasługuje natomiast atrapa rączki przeładowania. Jej pociągnięcie nie wzbudza żadnych emocji, poza politowaniem. Aczkolwiek takie same odczucia mam po obcowaniu z tym elementem w M249 i M60, tak więc można uznać to za normę. Co ciekawe, do każdej repliki dołączana jest metka z kontroli jakości w fabryce, zawierająca wynik badania na chronografie.

Replika jest oczywiście w całości metalowa (tam gdzie powinna być). Tym, co ją wyróżnia na tle głównego konkurenta, czyli FN Minimi, jest waga- 4,5 kg. To prawie 2kg mniej niż np. M249 Para. Czy to wada czy zaleta? Każdy będzie miał swoje zdanie, w zależności od preferencji. Faktem jest natomiast, że oryginał także był dużo lżejszy od SAWa.
Co ciekawe, w karabinku tym nie znajdziemy dwójnogu, czy chwytu transportowego charakterystycznych dla innych KMów.
Mamy za to cały przedni moduł szyn standardu Picatinny. Szyna tego typu umieszczona została również na szczycie korpusu. Jest na niej zamontowany tylny, składany przeziernik.

Karabinek posiada jedynie tryb full-auto, w którym wystrzeliwuje kulki podawane elektrycznie z pudełkowego magazynka na 1100 kulek. Zwrócić uwagę należy na dwustronny, bardzo wygodny i szybki w obsłudze bezpiecznik.  Sam magazynek posiada atrapę taśmy nabojowej, w której ukryty jest kabel zasilający system podkręcania pudła.
Ciekawym rozwiązaniem jest natomiast brak zewnętrznego podajnika kulek. Brak jakichś elastycznych rurek prowadzących z magazynka do komory HU, w LMG kulki bezpośrednio z magazynka trafiają do karabinu, co zmniejsza skomplikowanie operacji podpinania maga i zmniejsza ryzyko zacinki.
Co także jest rzadko spotykane, przy ładowaniu taśmy nie podnosimy długiej pokrywy komory zamkowej, zwykle odpowiadającej długości ruchu suwadła, a jedynie niewielką pokrywę niewiele dłuższą od naboju 5,56x45mm.

Szary element to bardzo wygodna w użyciu dźwignia bezpiecznika

LMG z otwartą pokrywą komory zamkowej. Widoczne pokrętło regulacji HU, w głębi po lewej otwarta klapka magazynka, przez którą wsypujemy kulki bez konieczności jego wypinania

Podajnik kulek umieszczony nietypowo dla KMów, na spodniej części karabinka

Replika posiada 2 systemy szybkiej wymiany – lufy oraz sprężyny. Ten pierwszy raczej nie jest dla airsoftu znaczący, natomiast co jest pocieszające – przy wyjmowaniu lufy zewnętrznej, wewnętrzna nie lata luźno, bo jest do niej stabilnie przytwierdzona.
To element na plus, bo w M249 przy wkładaniu lufy do korpusu trzeba było uważać, by komora HU pokryła się z podajnikiem, co czasami było problematyczne.
W rurze pod lufą zewnętrzną znajduje się miejsce na baterie. To dość ciekawe, bo producent przewidział do KMu baterie typu… stick. Na szczęście kable z GB są wyprowadzone tak, że nie powinno być problemem wyprowadzenie ich na zewnątrz, np. w okolice magazynka czy przedniego chwytu (baterie np. w atrapie LWC).

Widoczny przycisk zwalniający lufę z blokady

Co do szybkiej wymiany sprężyny, to wykonujemy to poprzez odłączenie kolby oraz odkręcenie śruby z tyłu szkieletu GB – nic prostszego. Sam szkielet gearboxa to zupełnie nowy typ opracowany przez Aresa, który niewiele przypomina kształtem inne znane konstrukcje.
Części wewnętrzne są natomiast oparte o standard Marui, więc z zamiennikami do up-grade’u nie powinno być problemu.
Może i nie będą one w ogóle potrzebne, bo np. tłok wykonany z tworzywa POM posiada 7 stalowych zębów.

Wnętrze LMG, w głębi widoczna duża śruba służąca szybkiej wymianie sprężyny

Ares zdobył się na zrobienie czegoś oryginalnego (jak swego czasu G&P ze Stonerem 63). Stworzył kolejną ciekawą alternatywę dla M249, głównie w wersji Para.
Nieznany jest jeszcze jej potencjał up-gradeowy, co ma istotne znaczenie. Natomiast koncepcja lekkiej broni wsparcia, może się okazać atrakcyjna dla wielu osób/teamów. Jedynym mankamentem jest jak dla mnie kolba, która ma pewne luzy i czasami ciężko ją wyregulować. Ponadto niewielki zakres ustawień oraz w pełni metalowa konstrukcja (także stopki) nie był strzałem w dziesiątkę.
Nie jest także wytłumaczeniem, że tak jest by zachować wierność z oryginałem, bo w palnym odpowiedniku (Stoner 96) zastosowano teleskopową konstrukcje znaną z M4A1. Kolba tego typu była natomiast bardziej popularna w poprzedniej wersji – Stonerze 86, który nota bene został stworzony przez amerykańskiego producenta broni – Ares Inc.

Karabin – legenda, znany z dziesiątek filmów i gier, bohater polskiego kina akcji w rękach Bogusia Lindy w Demonach Wojny itp. Do tej pory już parę firm podjęło próbę stworzenia jego dobrej repliki. Najlepiej udało się to chyba Real Swordowi, a tego samego zdania musieli byś też konstruktorzy Cymy, gdyż ich replika jest oparta o produkt RS. Na ile udało im się skopiować pierwowzór?

Replika robi wrażenie przede wszystkim z zewnątrz i na pierwszy rzut oka.
Obok korpusu, który jest wykonany tak, jak seria AK tego producenta uwagę zwracają okładziny. Kolba, to po prostu kawał drewna dość topornie obrobiony do kształtu znanego z SWD. Pewne niedoróbki lakiernicze mogą przez niektórych być traktowane jako niska jakość wykonania, ale dla mnie dodaje to po prostu klimatu.
Przedni chwyt wykonany jest za to już bez zarzutu, połyskująca powłoka lakieru i w mojej opinii bardzo ładny odcień drewna sprawiają, że cieszymy się zarówno z dotyku jak i z możliwości patrzenia na ten element.

Na wyżej wspomnianej kolbie znajdziemy zejmowalną lecz nieregulowalną gumową poduszkę policzkową. Gdy ją zdemontujemy możemy korzystać wygodnie z mechanicznych przyrządów celowniczych, co w przypadku SWD się raczej nie zdarza, gdy właściwie koniecznym elementem do tej repliki jest luneta 4×24 PSO-1 lub 8×42 POSP. Standardowo nie ma jej w pudełku, lecz w sklepach (jak chociażby w Gunfire) są sprzedawane zestawy z kopią tej pierwszej lunety. Na potrzeby tego testu do Dragunowa dostałem PSO-1 z GFC.

Całość sprawia bardzo solidne wrażenie. Zarówno masa jak i wyważenie wydatnie przyczyniają się do tego odczucia. Okładziny i kolba przez swoje toporne wykonanie wykazują pewne braki jakościowe, ale nie powoduje to żadnych luzów, ew. lekkie, niewielkie na przednim chwycie, ale odpowiedni zestaw podkładek powinien załatwić sprawę. Jest natomiast jeden problem, który znany był już od pierwszych wycieków szczegółów technicznych. W przeciwieństwie do RSa, produkt Cymy nie jest ze stali, a ze ZnAlu. To trochę bolesne i zaskakujące, szczególnie w obliczu tego, ze na rynku mamy całą gamę stalowych replik układu AK. Ja liczę natomiast na to, ze wkrótce pojawi się wersja stalowa.

Nim przejdę do techniki pozwolę sobie na małą dygresje. Już kiedyś o ile dobrze pamiętam poruszałem tą kwestie na blogu. W sieci i nie tylko można znaleźć mnogą liczbę tekstów gdzie nazwę tego karabinu zapisuje się jako SVD, a w realnym świecie tak samo liczną grupę zwolenników takiegoż zapisu. Czy jest ona błędna? Nie. Czy jest ona błędna w Polsce? Tak. Wszystko wynika z transliteracji z języka rosyjskiego, która inaczej wygląda w przekładzie na polski a inaczej na angielski. Niektórzy zarzekają się, że w oryginalnej formie jest to SVD. Nic bardziej mylnego, gdyż w języku rosyjskim nie występuje nawet litera V, z kolei w angielskim odpowiada ona polskiej literze W. Stąd takie różnice, jednakże w Polsce, jednoznacznie jedyną poprawna opcją jest SWD.

Wracamy na ziemię; czas teraz na kwestie techniczne. Podstawowe rozkładanie oparte jest (jak w oryginale) na dźwigienkach. Tak wiec musimy przekręcić dźwignie by zdjąć pokrywę komory zamkowej lub okładziny przedniego chwytu. Pod tymi drugimi kryje się miejsce na baterie, którego niestety nie jest dużo, z uwagi m.in. na masywną lufę zewnętrzną. Mi jednak udało się tak wcisnąć pakiet LiPo 11,1v, 1200mAh, a to powinno starczyć na cały dzień zabawy z  tego typu repliką.

Wspomniana wyżej lufa ma ogromny potencjał przez swoja długość – 690 mm. Bardzo udany jest także system HU… prawie, gdyż za jeden element ktoś wyraźnie powinien zostać poddany ciężkim torturom, za głupotę. Mowa o pokrętle regulacji Hop Up. Wygląda i działa ono tak, jakby znalazło się tam zupełnie przypadkowo i zostało do tej funkcji zaadaptowane z pierwszej okrągłej części, która komuś wpadła do rąk. Oczywiście można powiedzieć, że tak tez jest w Real Swordzie, ale przecież nie trzeba wszystkiego tępo kopiować, prawda? W czym problem? Wgłębienia są zbyt płytkie, a samo pokrętło polerowane chyba na połysk w efekcie czego palec ślizga się po nim i czasami nie sposób na precyzyjne przestawienie gumki o mały skok.

Zagadką jak na razie są możliwości up-grade’u w oparciu o stockowe części, bądź jakieś wytrzymalsze podzespoły. Całe wnętrze to również kalka z RSa, dlatego sercem tego SWD jest gearbox opracowany przez Real Sworda, co od razu eliminuje użycie pewnych ustandaryzowanych części. Fakt faktem stockowo karabin posiada 420 fps, a dzięki długiej lufie i dobremu HU zasięg i celność są naprawdę bardzo dobre, ale dla tak długiej i ładnej repliki aż by się chciało wstawić części dające jakieś ekstremalne wartości FPS.

Pomimo paru wad, replika Cymy jako całokształt mnie urzekła. Ciężko mi się było z nią rozstać, gdy musiałem ja zwrócić po wypożyczeniu do tego opisu. To jedna z tych giwer, która daje kupę radości z samego patrzenia na nią czy trzymania jej. Biorąc pod uwagę solidną konstrukcję i lufę z HU, która aż się prosi o więcej FPS, to jest to wg mnie replika w pełni warta swej ceny, gdyż jest prawie trzykrotnie tańsza od pierwowzoru. Jeśli tylko powstanie wersja ze stali, to kupie sobie chyba to SWD, chociażby na ścianę.

Efektowne pudło, które już z daleka zwraca uwagę:

Jest to M4A1 limitowanej serii „Femme Fatale” firmy G&G, znanej także z karabinków pod marką Top Tech.
Producent ten chyba jako pierwszy stworzył seryjnie produkowanego, różowego AEGa.
Nie raz wprawdzie widywało się już zdjęcia replik w tym kolorze, ale najczęściej były to malowane customy. Tajwański producent oddał nam jednak zabawkę nie malowaną, a wykonaną z różowego tworzywa.
Tak, niestety korpus wykonany jest właśnie z tego materiału. Z metalu natomiast są takie elementy jak lufa, celowniki, prowadnica kolby, elementy funkcyjne i wszystkie inne, które na zdjęciach  błyszczą się w słońcu i są w kolorze wpadającym w fiolet.

M4A1 w pełnej krasie, zwraca uwagę różnica koloru miedzy elementami metalowymi a wykonanymi z tworzywa.

W mojej opinii róż korpusu jest nieco za jasny i kontrastuje mocno z elementami metalowymi.
Jeśli te drugie rażą po oczach, są ostre, krzyczą wręcz swoja barwą i polerowaną warstwą zewnętrzną, to kolor plastiku jest po prostu zbyt delikatny.
Poza wyglądem zewnętrznym „Famme Fatale” jest najzwyklejszym AEGiem. A szkoda, bo konstruktorzy mogliby się zdobyć na nieco więcej polotu i na przykład opracować system, gdzie po naciśnięciu spustu pracę gearboxa zagłuszałyby głośne jęki kobiety… no dobra, to chyba jednak zbyt seksistowskie.
Natomiast można było pokusić się o pomalowanie na różowo także elementów wewnętrznych takich jak szkielet GB czy komora HU. Dopełniałoby to dobrego efektu. Efekt tenże psują także niedoróbki takie jak srebrna śrubka na przycisku zwalniacza maga. Mała rzecz, a nie cieszy.

Tutaj widać detal w postaci srebrnej śrubki przycisku zwalniacza maga, który wyraźnie nie pasuje do całości:

Kolejnym detalem, na który zawsze zwracam uwagę i zwrócę także tym razem są trademarki.
Gdy na nie spojrzymy giną wszelkie skojarzenia z produktami spod znaku „Hello Kitty”. Zawiedziona będzie także homoseksualna część airsoftowego środowiska, gdyż na korpusie znajdziemy obrys tytułowej famme, która wyraźnie ma czym oddychać, a w rękach dzierży dwa pistolety.
Dodatkowo znajdziemy bity, a raczej zapewne wypalany na gorąco indywidualny numer seryjny, który na plastikowym body wygląda dość kiczowato.
Nie jest on natomiast pozostawiony sam dla siebie, gdyż w pudełku z karabinkiem znajdujemy także plastikową kartę tłoczoną, na której wypukłą część stanowi właśnie owy numer seryny naszej repliki. Nie ma to oczywiście żadnego zastosowania praktycznego, ale na pewno jest miłym gadgetem, podnoszącym prestiż posiadacza .
W pudle znajdziemy też instrukcje – plakat, oraz paczkę kulek, które niestety nie są różowe, a białe.

Trademarki:

Indywidualny numer seryjny na karabinku…

…i na karcie:

Mimo swojej barwy i właściwości odblaskowych replika świetnie nadaje się do walki airsoftowej, co widać na poniższych zdjęciach:

Ten ekstrawagancji wyrób G&G jakim jest AEG serii Famme Fatale to kolejna z opisywanych ostatnimi czasy replik, która odbiorców znajdzie raczej w wąskim gronie.
Tak naprawdę pomysłów na wykorzystanie tego produktu jest mnóstwo. Przede wszystkim może mieć on funkcje dekoracyjne czy też marketingowe, myślę, że może także znaleźć swoje miejsce w niejednej produkcji filmowej, bardziej lub mniej alternatywnej .

Replika w pierwszym stadium, jeszcze nie zmontowana. Brak lufy o pełnej długości, chwytu z elektrospustem itp.:

Silnik od „kosiarki”. Ta, którą kosisz ogródek pewnie ma podobny:

Biedniej natomiast na pewno twój sprzęt ogrodowy prezentuje się w środku. 6 sprężyn, każda do jednej lufy. Wszystko jak widać ze stali. Robi wrażenie.

Montaż luf, z pozoru prosta sprawa…

…jednakże wymagała zaangażowania aż 3 pracowników:

Na poniższym zdjęciu widoczny jest natomiast układ przetwarzający prąd, znajdujący się w osobnej skrzynce (jednej z dwóch, obok akumulatora, wymaganych do poprawnego działania repliki). Zwraca uwagę  bezpiecznik znajdujący się po lewej stronie. Podczas, gdy przeciętny bezpiecznik w AEGu wytrzymuje prąd 20 lub 25A, ten wytrzymuje 2x więcej – 50A.

Na zdjęciu widać finalizacje procesu składania repliki. Skrzynka o wdzięcznej nazwie „Werker”, to ołowiowy akumulator żelowy o napięciu 12v służący do napędzania repliki. W lewym dolnym rogu widoczny M134 z zamontowanymi lufami pełnej długości. Razem z zewnętrznym układem zasilania całość waży blisko 20 kg i wymaga solidnej ładownicy, a najlepiej plecaka, do komfortowego i w miarę bezpiecznego przenoszenia.

Oznaczenia znajdują się na pokrywie chroniącej „bebechy” repliki i sugerują, że została ona wykonana w Japonii:

Najciekawsze jednak, co możemy na minigunie przeczytać, to informacja umieszczona na stelażu chwytu. Głosi ona, iż strzelać można maksymalnie seriami po 5 sekund. Strzelani dłuższe niż 6 sekund zakończy się najprawdopodobniej spaleniem potężnego bezpiecznika. Miedzy seriami należy także robić 10 sekund przerwy.

Zwraca także uwagę nietypowa konstrukcja magazynka. Jest to magazynek pudełkowy, na 1700 kulek, wkładany od boku repliki (coś jak pudełkowe magazynki rodziny M4/M16 w M249). Wyposażony jest w pojedynczą sprężynę, która nie podaje pojedynczo kulek, ale wsypuje je przez spory otwór do komory, z której podawane są do luf.

Do repliki otrzymujemy także certyfikat zakupu podpisany ręcznie przez pracownika ECHO1:

Cóż więcej można o tej replice napisać?
To jeden z najbardziej ekstrawaganckich i hi-endowych produktów w całej historii airsoftu.
Budową mechaniczną nie przypomina w dużym stopniu znanych AEGów.
Jest ciężki, niewygodny i jako bron ręczna średnio widzę sens jego używania. Natomiast powinien się świetnie sprawdzić jako broń na pojazd.
Będzie zapewne ekstremalnie rzadkim widokiem biorąc pod uwagę jego cenę, wynoszącą paręnaście tysięcy zł .

Jakiś czas temu opisywałem replikę Masady Magpula wykonanej przez A&K. Gdy otrzymałem możliwość opisania tego samego karabinka, jednak produkcji Magpul PTS, stwierdziłem, że od suchego opisu ciekawsza będzie konfrontacja obu konstrukcji. Amerykański produkt jest około 2x droższy od chińskiego odpowiednika, a i ten, jak na wypust ze wschodu tani nie jest.
Czy oba z nich warte są swoich cen? Gdzie tkwią różnice i czy są one znaczne?

Zacząć możemy od samego pudełka; właściwie od jego zawartości bo nigdy nie uważałem, by wygląd samego kartonu miałby cokolwiek zmienić, czy świadczyć o wyższości jednego nad drugim.
Z niewyjaśnionych dla mnie przyczyn Masada A&K dostarczana jest bez założonego chwytu przedniego oraz tylnego celownika.
Bez tegoż celownika dostajemy także wersje od PTSa (tzn. są one w kartonach, ale nie na replikach ).
Do „chinola” otrzymujemy całkiem ładna instrukcje, na której okładce czytamy „ACR”, co jest pewną nieścisłością, gdyż ACR to palna wersja ostateczna, robiona przez Bushmastera, a nie Magpula. Do PTSa natomiast prócz instrukcji papierowej dostajemy takową na płycie w PDFie, także kartę gwarancyjną producenta oraz całkowicie zjawiskowy i skowyrny odlew naboju 5.56×45 z napisem „Magpul”, nie przyda on się nam nawet jako brelok do kluczy, bo nie ma go jak zaczepić… bzdura (aczkolwiek zawsze to jakiś miły gadget).
W pudle z produktem PTS otrzymujemy także drugi magazynek oraz baterie, aczkolwiek jest to zestaw „extra” i te elementy dostępne są w pudle z repliką jedynie w Gunfire z tego co mi przekazano.
Bazowo żaden producent nie dodaje więc ani baterii ani ładowarki do swojej zabawki.
W przypadku chińskiej repliki jest to ewenement, ale jeśli akcesoria do zasilania miałby być takiej jakości, jak w większości produktów ACM, to może to i lepiej, że ich nie ma.

Pierwsze różnice widzimy w zawartości pudełek (góra PTS, dół A&K). Na zdjęciu widoczny zestaw „papierów” dołączany do każdej z replik:

Na zdjęciu widoczny zestaw „papierów” dołączany do każdej z replik. Dziwnym jest opisanie instrukcji od chińskiej repliki jako ACR, czyli finalna wersja Bushmastera:

Po zmontowaniu obu replik możemy przejść do analizy różnic i podobieństw.
Te pierwsze widoczne są na pierwszy rzut oka, gdyż są to repliki dwóch różnych wersji Masady, zgodnie z chronologią, wcześniejsza replika to odpowiednik wcześniejszej wersji. Idąc od luf (o różnej długości) zauważamy inne tłumiki płomienia czy zakończenia rury gazowej.
Różnie umiejscowione zostały dźwignie przeładowania, zwalniacze magazynka oraz selektory ognia także nie są takie same.

Rzut ogólny replik, na górze PTS, na dole A&K:

Różne tłumiki płomienia oraz zakończenia rury gazowej (góra PTS, dół A&K):

Selektor ognia w PTSie…

…i w A&K:

Największą jednak różnicę w konstrukcji zewnętrznej stanowią kolby.
Ta z A&K posiada regulowaną długość, wysokość oraz jest składana na bok, w PTSie znajdziemy jedynie regulacje wysokości.
Nie wiem co skłoniło inżynierów do takiego ograniczenia funkcjonalności, ale przez to, w tym aspekcie chińska replika góruje nad Magpulową.
Na pocieszenie w tej drugiej mamy dodatkowe mocowanie do pasa przy końcu korpusu, w tej pierwszej jedynie miejsce na śruby do takiego mocowania.

Widoczna wyraźna różnica w konstrukcjach kolb, na górze regulowana jedynie w pionie kolba PTSa, na dole A&K z kolbą składaną, oraz regulowana także w poziomie:

O ile przednie przyrządy celownicze w obu produktach są niemal identyczne, to już tylne różnią się diametralnie.
W A&K mamy coś zbliżonego do typowych, zapasowych przezierników znanych z M’ek.
Otwiera go mechanizm sprężynowy i posiada regulacje położenia w pionie oraz poziomie. Z wyrobem PTSa otrzymujemy natomiast MBUSa czyli autorski przeziernik Magpula. Jest on bardzo zwarty w swej budowie, posiada także mechanizm sprężynowy do jego otwierania, regulacje w pionie oraz w poziomie, a także (czego nie posiada celownik w chińskiej replice) 2 średnice przezieru.
Jak w innych produktach z Erie zadbano o estetykę produktu i MBUS jest po prostu ładny.

Przeziernik w chińskiej replice…

…oraz w Magpulowej:

Muszki dla odmiany są niemal identyczne:

Teraz czas na słów parę o jakości wykonania.
W tym aspekcie najbardziej wychodzi różnica w cenie.
Mimo, iż produkt A&K jak na chińskie standardy prezentuje się przyzwoicie, to Masada PTSa nawet na standardy markowych replik jest wykonana bardzo dobrze. Wszystkie detale są dopracowane, materiały sprawiają świetne wrażenie.
Nawet śrubki, piny oraz ich pokrycie wyraźnie lepsze jest w droższym modelu.
Jednakże, o dziwo chociażby wykonanie przedniego chwytu zdaje się być lepsze w chińskiej replice – nie widać w niej łączenia połówek itp.

Widoczne spore nadlewki formy w A&K:

Dobre wykonanie elementów kolby PTSa:

Z kolei chwyt przedni lepiej prezentuje się chińskiej wersji:

W PTSie widoczne łączenie połówek:

Kiepskie pokrycie powłoką lakierniczą pinów w A&K:

Starannie i estetycznie wykonane piny PTSa:

Porównanie chwytów pistoletowych. Po lewej A&K, który mimo mniej lanserskiego wyglądu posiada praktyczniejszą, szeroką śrubę regulacyjną:

Kolejny element warty porównania to oznaczenia.
Pierwsza wersja repliki A&K nie posiadała oznaczeń w ogóle, dopiero po nadaniu licencji pojawiły się one na jej korpusie.
Jednakże daleko jej do tego, co znajdujemy na body PTSa. W przypadku tego drugiego bowiem są one elementem odlewu, czyli zamiast płytkiej grawerki mamy głębokie żłobienia.
Czcionka jest też znacznie mniejsza w przypadku produktu Magpula. Chiński odpowiednik ma jeszcze oczywiście lanserski hologram służący do puszczania świetlnych refleksów na polu walki. Najbardziej podoba mi się jednak oryginalna faktura chwytu pistoletowego oraz zewnętrznej części gniazda magazynka w produkcie firmy z Erie.
Fakturę tą tworzą nakładające się na siebie charakterystyczne loga producenta. Patent ten opisywałem już w jednym ze swoich artykułów, gdzie porównywałem produkty Magpul i Magpul PTS, przy czym te drugie takie rozwiązania nie posiadały; tak wiec miła to zmiana.
Dla porównania  A&K zastosowało na chwycie i gnieździe maga wzór znany ze starszych produktów PTS właśnie.

Oznaczenia PTSa:

Oznaczenia A&K + lans hologram do puszczania „zajączków” w lesie…

Po lewej w głębi chwyt PTS’a z charakterystyczną fakturą:

Tutaj lepiej widoczna faktura, identyczna jak an chwycie pistoletowym:

Faktura A&K:

Duże różnice zdradzają też dołączane do zestawów magazynki.
W chińskiej replice, jak to zwykle bywa znajdziemy hi-capa, w markowej, mid-capa.
Oba naśladują jeden z popularniejszych produktów Magpula, czyli P-maga. Hi-cap posiada okienko, w wersji na 5,56 służące kontroli poziomu amunicji, w airsoftowej wersji widzimy tam elementy mechanizmu podającego kulki, co nie wygląda najlepiej.
Zdecydowanie lepiej prezentuje się wersja bez okienka, którą znajdziemy w markowej wersji. Znajdziemy w niej także dust cover/impact cover, czyli zaślepkę chroniącą amunicję w magazynku przed  zanieczyszczeniem. Można ją zamontować zarówno na wierzchniej jak i spodniej części maga.
Na plus chińskiego magazynka natomiast zaliczyć mogę to, że jego kolor jest bardziej zbliżony do magpulowskiego Dark Earth, w którym wykonują chociażby P-magi do broni palnej.

Porównanie magazynków, z lewej chiński hi-cap, z prawej markowy mid-cap:

P-mag z założonym impact coverem, oraz hi-cap z A&K w tle:

Oznaczenia magów: A&K z prawej, Magpul z lewej:

Wewnątrz replik nie porównywałem, ale już rzut oka przez okno wylotu łusek mówi nam, że różnic może być więcej niż na zewnątrz. Co nietypowe, w przypadku tych dwóch produktów, chiński odpowiednik na stocku osiąga niższą wartość prędkości wylotowej – około 300 fps, wyrób Magpula o 60 fps więcej. O ile też A&K posiada standardowy GB ver. 2, jedynie z dłuższą dyszą, to Masada od Magpula to już zmodyfikowane wnętrzności posiadające m.in system szybkiej wymiany sprężyny.

Rzut oka do wnętrza przez okno wylotu łusek. Na górze A&K, poniżej PTS:

Masada to karabinek specyficzny – jedni go uwielbiają, uznają za wzór estetycznego tworzenia broni, a raczej jego formy, jako dzieła sztuki, a nie narzędzia do zabijania, innym w ogóle się nie podoba i uznają za komercyjną fanaberię producenta chwytów i innych akcesoriów.
Powyższy pojedynek replik w efekcie okazał się nie tak oczywisty.
Mimo iż wersja PTSa góruje nad A&K pod wieloma względami, jednak i chiński produkt w paru miejscach przewyższa markowego brata.
To przede wszystkim zastosowanie o wiele praktyczniejszej kolby – regulowanej na długość oraz łamanej na bok.
Także wykonanie niektórych elementów, jak chwyt przedni wydaje się być lepsze niż w PTSie.
Uważam jednak, że repliki te prezentują proporcjonalną różnicę jakości, w stosunku do różnicy swoich cen. W mojej opinii także ceny obu są zawyżone, głównie przez licencje czy ogólnie markę Magpula.
Jedno jest pewne – Masadę kupią jedynie pasjonaci modelu, Ci nieco ubożsi tańszą, Ci z grubszym portfelem markową.

Tym razem inżynierowie z Wei Techa wprowadzili bardzo znamienną modyfikacje – zrezygnowano ze złotego cylindra, który ukazywał się po odciągnięciu suwadła, szpecąc wręcz replikę. Jednakże ten akt zdrowego rozsądku jest także aktem hipokryzji ze strony producenta.
Dlaczego? Gdy WE wchodziło na rynek z pierwszymi replikami z układem zamkniętym, to zarzekało się, że stosuje „złotą tuleje”, bo to rozwiązanie lepsze i spadek walorów estetycznych rekompensuje się  stabilniejszą pracą układu i dłuższą żywotnością części. Wedle tego więc, nowy SCAR jest gorszy od poprzedniego, bo strzela gorzej szybciej się psuje. Pytanie, czy rzeczywiście tak jest, czy jednak WE uznało, że miedzy układem otwartym a zamkniętym nie ma większych różnic.
Bez względu na to, zabawnym jest, iż producent wprowadza do swoich replik system, który wcześniej sam krytykował.

Sprawca całego zamieszania – system zamka otwartego:

Zewnętrznie SCAR prezentuje się świetnie, w mojej opinii produkt ten pod tym względem trzyma poziom analogicznej repliki elektrycznej z VFC.
Mimo, iż oglądałem replikę w kolorze czarnym, to widziałem też odmianę w tanie.
O ile czarne jest czarne i nie ma tutaj różnic miedzy producentami, to w wersji piaskowej są, i to ogromne.
Wg mnie replika WE kolorystycznie jest bliska z oryginałem, który miałem okazje zobaczyć swego czasu na targach MSPO.

SCAR WE z kolbą rozłożoną oraz złożoną na bok:

Broń ta została zaprojektowana dla strzelców zarówno prawo jak i leworęcznych.
Posiada obustronne: selektor ognia, zwalniacz magazynka, regulacje przeziernika, a rączka naciągu zamka ma możliwość łatwego przełożenia na drugą stronę korpusu.
Kolba regulowana jest w dwóch płaszczyznach – na długość oraz szerokość, oraz składana na bok.

Elementy funkcjonalne, zwraca uwagę obustronna możliwość regulacji horyzontalnej i wertykalnej przeziernika:

Gazowy SCAR posiada oznaczenia zgodnie z oryginałem.
Brakuje jedynie nazwy producenta – „FNH Belgium”.
Z ciekawostek warto wspomnieć, że częściowe rozłożenie do czyszczenia odbywa się bez użycia żadnych narzędzi.
Jeśli natomiast chcemy, np. wymienić lufę, to jedyne narzędzie jakie jest nam potrzebne – klucz typu torx, jest ukryte na końcu rury gazowej (podobnie jak w AEGu VFC).

Widoczne oznaczenia oraz częściowo rozłożony układ zamka suwadła oraz sprężyny powrotnej:

Przechodząc do opisu mechanizmów, trzeba stwierdzić, ze jak w każdej długiej replice gazowej WE, działają one bez zarzutu (przynajmniej od nowości).
Bardzo płynna praca bez zacięć i oporów, ale także bez luzów.
Wszystko sprawia wrażenie idealnie spasowanego, co jest trudniejsze do osiągnięcia przy systemie open bolt, który przynajmniej teoretycznie jest mniej stabilny. W wersji z zamkniętym zamkiem pojawiał się jednak problem ze zbyt dobrym spasowaniem.
Układ był niezwykle szczelny i posiadał naprawdę sporo uszczelek w zamku, przez co niestety, przy niskich temperaturach (czyli np. bo intensywnym strzelaniu serią), w wyniku zmiany twardości i objętości uszczelek, oraz szybką utratą smaru replika zaczynała się ciąć. Być może przy open bolcie taka sytuacja nie będzie miała miejsca.

Elementy układu wewnętrznego:

Strzelanie z tego SCARa to sama przyjemność.
Kopnięcie na green gasie jest silnie akcentowane, przy serii replika miło lata w rękach utrudniając precyzyjne celowanie. Stabilność układu potwierdza się chociażby przez to, ze szybkostrzelność jest stała przez większą część magazynka, a sam gaz nie ucieka bokami.

SCAR WE to jedna z najtańszych, markowych, długich replik GBB.
Ciężko mi zrozumieć skąd tak niska cena, gdyż nie ustępuje ona niczym droższym odpowiednikom. W mojej opinii lepiej odwzorowywuje oryginał niż M’ki z WE. W dodatku sam SCAR to bardzo poręczna i ergonomiczna konstrukcja, o wiele przystępniejsza chociażby przy składaniu się do strzału od serii M4/M16. SCAR WE jest świetny, by od niego zacząć swoja przygodę z GBB, chociaż muszę zaznaczyć, że wg mnie GBB to zabawki tylko dla bardziej doświadczonych technicznie airsoftowców, ew. dla ludzi, którzy obcowali więcej z bronią palną niż z replikami.
Zapewne prędzej czy później zajdzie konieczność wymiany niektórych podzespołów, co jest normą w większości GBB, ale rynek customowych części do gaziaków się powiększa i można już kupić zamienniki o wiele lepszej jakości od oryginałów (jak chociażby te produkcji Ra-techa).

Kontynuując wątek pierwszej gazowej repliki GHK, czyli wspomnianego wyżej krótkiego Kałasznikowa warto przypomnieć jak cudowną repliką był.
Konstruktorzy starali się zachować bardzo wiernie wszelkie elementy i cechy oryginału.
Zadbali nawet o to, by replika posiadała odpowiednie luzy i niedoróbki (wszystko w imię legendarnej odporności na zabrudzenie).
W gaziaku jednak przez te wszystkie dziury i szczeliny wesoło uchodził gaz podczas strzelania tworząc bardzo ładny efekt imitujący gazy wylotowe, powodując nadprogramowe zużycie środka napędzającego, oraz powodując bardzo szybkie zamrożenie zaworów.
W efekcie strzelając dłuższą serią, po pierwszych paru strzałach ROF zmieniał się co chwilę a replika siała kompozytem to szybciej, to wolniej.
Był to jednak dość rzadki przypadek, bo najczęściej po prostu dochodziło do syfonu i nie istniało w przypadku tej repliki pojecie „dłuższej serii”.

Jak widać, początki były trudne, ale inżynierowie GHK się nie zrazili i opracowywali kolejne repliki.
Szczerze mówiąc nie miałem z nimi zbyt wiele do czynienia, natomiast jestem użytkownikiem magazynków na CO2 do serii M4/M16 systemu Magna od GHK i muszę stwierdzić, że są bardzo dobre, zarówno od strony wizualnej jak i działania.
Dlatego też z nadzieją, ale i lekkim dystansem podszedłem do naszego dzisiejszego bohatera.

Jeszcze przed otwarciem pudełka czeka nas miłe zaskoczenie – GHK przy tej replice współpracowało z LCT:

AKM by GHK

Pierwsze, co rzuca się w oczy to napis na pudełku, który mówi nam, że replika powstała w kooperacji z LCT Airsoft – firmy znanej z bardzo dobrej jakości replik AK.
Po otwarciu tegoż pudełka jest na czym zawiesić oko. AKM prezentuje się wyśmienicie.
Stal barwiona na odpowiedni kolor, elementy drewniane wyglądają dokładnie tak jak powinny. Po wzięciu do ręki radości ciąg dalszy; sprawia ją chociażby cienki chwyt pistoletowy, czy ciężka praca selektora ognia – jak w oryginale.
Za wygląd ogólnie bardzo wysokie noty, nie jest co prawda tak piękny jak moje 4-letnie AKSU z VFC (pełen obiektywizm zachowany ), ale w tyle zostawia chociażby najnowsze repliki Cymy.

AKM by GHK

Elementy drewniane…

AKM by GHK

..i metalowe:

AKM by GHK

AKM by GHK

O ile, jak już wspominałem, selektor chodzi z wzorowym oporem i osoby przyzwyczajone do AEGów zaczną się zastanawiać, czy aby na pewno coś nie jest zepsute i stawia opór, to praca suwadła, przy jego ręcznym odciągnięciu jest… przeciętna.
Już chyba kiedyś wspominałem, że na tym punkcie jestem wręcz zboczony, a na pewno bardzo wyczulony i w tym punkcie GHK mnie zawiodło.
Sprężyna powrotna jest relatywnie słaba, tak samo ta od młotka kurkowego, którego napinanie jest słabo wyczuwalne przy przeładowaniu, a sama droga suwadła jest krótsza niż w oryginale.
Rozumiem jednak, że to wszystko miało służyć lepszym właściwościom podczas strzelania, ale o tym potem.

Selektor chodzi z należytym oporem:

AKM by GHK

Droga suwadła kończy się w tym miejscu:

AKM by GHK

Teraz parę słów o jednym z wielu aspektów, które w AEGu są albo udręką, w ostateczności są po prostu nudne, a w GBB potrafią być fascynujące.
Mowa o rozkładaniu repliki. AKM z GHK rozbiera się w sposób bardzo zbliżony do oryginału, niemalże identyczny, więc większość obywateli RP nie powinno mieć z tym problemu J. Podczas tych czynności zauważamy kolejne dwa podobieństwa do oryginału:  pierwsza wyraża się w haśle „nic na siłę, wszystko młotkiem”.
Po prostu wiele elementów zewnętrznych wchodzi na swoje miejsce dopiero gdy się w nie, mówiąc kolokwialnie, solidnie przywali, np. okładziny przedniego chwytu czy pokrywa komory zamkowej. Piszę o częściach zewnętrznych, bo wewnątrz wszystko chodzi łatwo i precyzyjnie, tak jak jest to wymagane dla systemu GBB.
Drugie podobieństwo to występujące szczeliny i kiepskie spasowanie części.
Nic jednak nie lata, nie ma raczej zauważalnych luzów, częściej występuje sytuacja, gdzie jakaś część nie dochodzi do końca do miejsca, gdzie powinna się znajdować, ale siedzi pewnie „w pół drogi”.

AKM GHK po częściowym rozłożeniu:

AKM by GHK

Prowadnica sprężyny powrotnej – w oryginale dwuczęściowa, w replice w połowie jej długości występuje dziwny spaw:

AKM by GHK

Po rozłożeniu i złożeniu nadszedł czas, by w końcu oddać parę strzałów.
Niestety mimo szczerych chęci nie udało mi się załadować kulek przy użyciu dołączonego speedloadera ze specjalną przejściówką, więc ładowałem kulki ręcznie. Magazynek mieści ich 40, mieści tez oczywiście zbiornik z gazem.
Zawór wejściowy znajduje się zaraz poniżej wyjściowego, przez co zminimalizowane jest ryzyko jego zanieczyszczenia, jak w przypadku magów z zaworami wejściowymi na spodzie. Podpinamy maga, odbezpieczamy, przeładowujemy i naciskamy spust…

Przykłady niedoskonałego spasowania elementów, legendarna cecha oryginału:

AKM by GHK

Miłe, twarde kopnięcie, bardzo miły dla ucha dźwięk, w pełni rekompensujący złe wrażenia, po ręcznym przeładowaniu.
Po paru strzałach przełączam selektor na ogień ciągły. Puszczam dłuższą serie – zero nieszczelności, gaz nie ucieka bokiem, ROF jest stabilny, a blow-back robi świetną robotę. Oczywiście nie sposób porównać odrzutu i podrzutu z bronią palną (co da się zrobić w przypadku gazowych M’ek niektórych firm), ale odskakujące suwadło bardzo umila strzelanie.
Replika GHK jest wyposażona w rozwiązanie, dzięki któremu po wystrzeleniu ostatniej kulki nie da się oddać strzału, nawet suchego, w celu zwolnienia kurka, spust jest po prostu odcinany od reszty mechanizmu.

Magazynek z rozsądnie umiejscowionym zaworem wlotowym:

AKM by GHK

Airsoftowa część zespołu suwadła i zamka:

AKM by GHK

GHK poczyniła milowy krok w konstrukcji gazowych AK od czasu ich AKS-74U.
Najnowszy AKM jest świetnie wykonany zewnętrznie i wyeliminowania w nim główne problemy występujące w pierwszych replikach tego producenta, jeśli chodzi o pracę mechanizmu wewnętrznego. Ciężko jest określić jak będzie z awaryjnością  w dłuższej perspektywie czasowej, ale pamiętać należy, że długie repliki gazowe są dalece bardziej awaryjne od AEGów.
Jak na razie mogę z czystym sumieniem przyznać tej replice miano najładniejszego, airsoftowego AKMa, ładniejszy jest chyba już tylko dekowany.

Ktoś w głównej siedzibie Gunfire stwierdził, że na pewno z chęcią opiszę to replikę, bo jest fajna i w ogóle taka… inna.
Niezbyt byłem szczęśliwy z powodu tego, że będę musiał wysilić się na parę słów o tym czymś, co stworzyło KJW.
Jednakże po wzięciu repliki do ręki początkowa niechęć zamieniła się w umiarkowane zadowolenie; ale zaraz do tego dojdziemy.

KJ 10/22 Gas Blowback Carbine, bo tak się zwie opisywana zabawka, to replika karabinka na amunicje bocznego zapłonu kalibru 0.22 cal.
Analogiczną amunicją strzela chociażby popularny KBKS, jest to amunicja sportowa, treningowa, posiada niewielki ładunek prochowy, co za tym idzie odrzut i podrzut jest niewielki i łatwy do kontroli, a także cały układ suwadła jest lżejszy, a jego skok mniejszy.
Mieszkając w USA, czy w innym kraju z powszechnym dostępem do broni moglibyśmy powiedzieć, że to taka broń dla dzieci.

Pierwsza rzecz, która rzuciła mi się w oczy przy oglądaniu tej repliki – podobieństwo do M’ek.
Nie jest to żadne wrażenie, tylko fakt. Przyrządy celownicze, kolba z prowadnicą, chwyt pistoletowy c zy mocowania do pasa są żywcem zaczerpnięte z karabinków M4/M16. Ma to swoje wady i zalety. Główna wada takiego rozwiązania według mnie to estetyka, te elementy wyglądają jak doklejone na siłę, dlatego też z wyglądu ta replika mi się nie podoba. Zaleta jest natomiast dużo bardziej pragmatyczna – to wymienność elementów i części.
Możemy sobie zmienić chwyt pistoletowy na dowolny inny, który będzie nam odpowiadał, ale uwaga – od oryginału, bo nie jest to chwyt od AEGa, tylko rączka zarówno wymiarami jak i sposobem mocowania właściwa palnemu odpowiednikowi. Karabinek jest też wyposażony w zestaw szyn RIS, chociaż ja właściwie poza dwójnogiem i optyką nie miał bym wieku pomysłów, co tam jeszcze domontować.

Sam korpus, a raczej łoże wykonane jest z tworzywa.
W ogóle zewnętrznie replika w większości jest plastikowa, ale mimo tego nic nie trzeszczy, nic nie lata, wszystko jest bardzo dobrze spasowane, co nie było takie trudne do osiągnięcia, bo  replika ciężka nie jest, a raczej przeciętna pod tym względem – nieco ponad 2,7 kg. To co natomiast bardzo miło zaskakuje to składanie się do strzału i wygoda z tym związana. Jak na broń sportową przystało, postawę przyjmuje się z tym karabinkiem bardzo wygodnie, przyrządy celownicze od razu „wskakują” na linię oczu.
To bardzo dobre cechy do szybkiego celowania, którego z tą replika raczej często uprawiać się nie będzie. Dodatkowo w lepszym składaniu się do strzału pomaga możliwość regulowania długości kolby.

Czas teraz na aspekt techniczny. Suwadło jak już pisałem, ma krótki skok odpowiadający przeciętnej konstrukcji na amunicje .22 LR.
Samo przeładowanie idzie łatwo, układ pracuje bardzo płynnie, co pokazuje także podczas strzelania. Zostało jeszcze odbezpieczenie repliki i można się bawić. Bezpiecznik w formie przycisku znajduje się w kabłąku spustu.  Oddawanie strzałów to czysta przyjemność.
System blow-back lekko akcentuje każde naciśniecie spustu. Można powiedzieć, że odrzut i podrzut tej repliki jest proporcjonalny względem kalibru który reprezentuje w oryginale, w stosunku do oryginałów innych replik w blow – back wyposażonych (tzn. kopie o wiele słabiej niż repliki pistoletów 9mm, czy karabinki 5,56mm).
Wypada również zwrócić uwagę na ciekawe umiejscowienie regulacji systemu HU, którego pokrętło znajduje się na górnej szynie.

Po rzuceniu okiem na „bebechy”, można stwierdzić, ze prezentują się one dobrze, dużo metalowych elementów w układzie, z których największym i najbardziej masywnym jest… system zwalniania magazynka  . Sam magazynek mieści 22 kulki i jest krótka wersją magazynka używanego w Rugerze.
Istnieje jeszcze dłuższy model i dobrze by było, gdyby producent także o taki się pokusił.

Czy ta replika ma w ogóle racje bytu na strzelankach airsoftowych w charakterze karabinka snajperskiego?
Wydawałoby się, że ze względów realizmu nie, bo to karabinek sportowy, na bardzo słaby nabój, który nie ma racji bytu w warunkach bojowych.
Ale także zwracając uwagę na realizm, to KJ 10/22 jest repliką, która świetnie może oddawać swój oryginalny odpowiednik. Tzn. w airsofcie używać jej będziemy na podobnych z palna wersją (chociaż i tak mniejszych) zasięgach prowadzenia ognia a sam strzał będzie bardziej przypominał wystrzał z .22 LR, niż strzał z repliki SWD czy L96.

Produkt KJW to ciekawa pozycja i to zapewne kolejna zabawka, która nie znajdzie szerokiego grona odbiorców.
Ci nieliczni, którzy się na to zdecydują, będą mieli natomiast dużo zabawy z obcowania z nią.
Wypadałoby też dowiedzieć się o możliwości up-grade’u, bo stockowo replika posiada jedynie około 400 fps. Idealnym rozwiązaniem wydawałoby się zasilanie z CO2, bo wtedy można by tą replikę wykorzystywać w charakterze broni snajperskiej.
Pytaniem pozostaje też niezawodność tej konstrukcji, bo o ile kiedyś obiegową nazwą producenta zamiast KJ Works było KJ Not Works, to najnowsze produkty, jak np. M’ka GBB konstrukcji Tanio Koby zdecydowanie nie podpadają pod ten obraz marki.

Mosin wz. 1944

Na pierwszy rzut oka replika robi świetne wrażenie, na pierwszy dotyk dłonią, tym bardziej.
Jest odpowiednio ciężka i przyjemnie wyważona.
Masa to około 3,5 kg.
Same materiały, z których wykonany jest ten Mosin sprawiają świetne wrażenie, o wiele lepsze niż te właściwe większości replik, np. zamek sprawia wrażenie nad wyraz solidnego i masywnego. W ogóle całość wykonania stoi na bardzo wysokim poziomie, nic nie lata, nie ma żadnych luzów.
Jakość drewnianego łoża także nie budzi zastrzeżeń.
Ogólnie była to jedna z tych replik, która zrobiła na mnie ponadprzeciętne wrażenie wyglądem, tzn. nie tylko była dobrze wykonana, ale także po prostu odczuwało się radość z patrzenia czy zabawy nią.

Parę słów o detalach, których właściwie za wiele nie ma, jak w większości masowo produkowanych, prostych konstrukcji.
Coś na co zawsze zwracam uwagę czyli oznaczenia – świetnie wykonane, żadna precyzyjna laserowa grawerka, tylko odpowiednio „niedbałe”.
Poza oznaczeniami producenta uraczymy także na komorze godło „jedynego słusznego związku” . Poza tym bardzo ładnie prezentują się spawy na zamku, jak też właściwie wszystkie elementy konstrukcyjne tej repliki, łącznie z drewnianym łożem.
Dodatkowo razem z Mosinem otrzymujemy plastikowy bagnet z montażem, oraz pas nośny.

Teraz parę słów o technicznej stronie, która mimo wszystko w przypadku tej repliki nie jest rzeczą najważniejszą.
Przede wszystkim jest to replika sprężynowa, a szkoda, bo aż się prosi by była to gazówka.
Rozwija ona prędkość wylotową 320 fpsów, co nie jest żadnym specjalnym wynikiem.
Ciekawostką jest natomiast magazynek. Jak wiadomo jest stału, kulki ładuje się od jego spodniej części po odciągnięciu sprężyny magazynka za pomocą… czerwonego sznureczka z kuleczką. Zaiście osobliwy patent.

Kwestie techniczne jednak jak pisałem, są dla mnie kwestia drugorzędna, bo ta replika to wg mnie coś dla rekonstruktorów, pasjonatów bądź kolekcjonerów, a nie zabawka na weekendową strzelankę.
Możliwość oddawania z niej strzałów jest tylko skromnym dodatkiem do wyglądu i wykonania.

Magpul Masada – to nazwa 5,56mm karabinka automatycznego opracowanego przez Magpula, do którego produkcji prawa zakupił w 2008 roku Bushmaster.
Finalna wersja – Bushmaster ACR, to nieco zmodyfikowany projekt Masady, który nie tak dawno został wprowadzony do sprzedaży (został zakupiony także przez polskie służby).
Jako, że karabinek projektował Magpul, to dużą wagę przywiązywano do zewnętrznych rozwiązań polepszających ergonomię i funkcjonalność konstrukcji, a to akurat te elementy, które z oryginału da się przenieść do repliki.
Dlatego na airsoftową wersje wiele osób ostrzyło sobie zęby, tym bardziej, że miała ona zostać wypuszczona przez PTS, czyli część Magpula, która zajmuje się akcesoriami dla airsoftu. Tak więc jakość produktu i zgodność z pierwowzorem powinna stać na najwyższym poziomie.

Masada w oryginale.

Źródło: Magpul

Nagle w sieci pojawia się info – replika Masady wchodzi na rynek, tyle że… chińska. A&K wypuściło swój produkt nim Magpul zdążył opracować swój.
Nie była to więc kopia istniejącego produktu airsoftowego, ale własna konstrukcja. To nie koniec zaskakujących informacji, bowiem w momencie, gdy A&K wprowadzało swój produkt, nie była gotowa jeszcze do sprzedaży palna wersja, a jedynie krótkie serie testowe i te, które były prezentowane na targach.
Wydaje się to nieprawdopodobne, ale replika została opracowana przed oryginałem! Prawdopodobnie osoba odpowiedzialna za projekt ASG, zrobiła go na podstawie zdjęć Masady, bez jakichkolwiek technicznych rysunków czy dokumentów.
Nie dziwiło wiec rozwścieczenie Magpula i Bushmastera.
Firmy te natychmiast podjęły kroki prawne w celu wycofania replik ze sprzedaży i wyciągnięcia konsekwencji wobec producenta.

ACR w finalnej wersji

Źródło: Bushmaster

Efekt akcji był taki, że z witryn internetowych sklepów airsoftowych zniknął produkt A&K. Wszyscy jednak widzieli, że wystarczyło zadzwonić, by zamówić Masadę „spod lady”.
Jako produkt nielegalny i z drugiego obiegu nie możliwa była otwarta konkurencja miedzy sprzedawcami, przez co czasami ceny tej repliki osiągały znaczne ceny.
Jedna z nich zakupił mój znajomy, przez co mogłem się jej przyjrzeć a nawet bliżej zapoznać.

Czym jest natomiast replika, którą miałem okazje oglądać ostatnio? Jest to „legalna” Masada z A&K na licencji Magpula.
To chyba bezprecedensowy przypadek, gdy chiński produkt ma licencje producenta oryginału.
Wypada tylko zadać pytanie, co stało się z projektem Masady PTS? Musiała być we wczesnym stadium rozwoju, skoro zamiast go zakończyć, firma z Kolorado postawiła na brandowanie chińskiego produktu.
W ten sposób A&K uatrakcyjnił swoją replikę poprzez trademarki, może ją legalnie sprzedawać, a Magpul pieniądze z licencji.

Przechodząc w końcu do sedna, czas na krótki opis repliki Masady w kolorze czarnym.
Od razu mogę stwierdzić, że w stosunku co do pierwszej „nielegalnej” wersji, nie wprowadzono w replice praktycznie żadnych zmian, poza lekkimi korektami kolorów, np. magazynka w wersji tan (co jest nieścisłością, bo Magpul nigdy nie robił produktów w coyote brown czy tan, a jedynie w Dark Earth), który w pierwszej generacji był po prostu różowy. Nawet styropianowe pudlo z kartonowej osłony wychodzi tak samo ciężko, że najlepiej mieć do pomocy drugą osobę.

Sama replika jest o 70 mm dłuższa od standardowego M4A1 (z kolbą złożoną w najkrótszej pozycji).
W Masadzie kolba ma 7 stopni regulacji na długość, 2 stopnie regulacji na wysokość oraz możliwość złożenia jej na bok. W tej ostatniej opcji za utrzymywanie jej złożonej odpowiedzialne są tylko i wyłącznie profile/zapadki w zawiasie, które utrzymuje chyba zbyt słaba sprężyna, w efekcie czego kolba ma niestety luzy.
Rozłożona za to nie wykazuje żadnych. Wszystkie elementy plastikowe (łącznie z lower receiverem) zostały wykonane z przyjemnego dla oka i w dotyku, sprawiającego wrażenie solidnego, matowego kompozytu o porowatej strukturze. Upper receiver to natomiast metal.

To co od razu rzuca się w replice w oczy, to oczywiście spore trademarki, oraz… naklejka z hologramem.
Znajduje się na niej numer seryjny, identyczny z tym umieszczonym na pudełku. Jeśli ma być to potwierdzenie autentyczności produktu, to można było ta naklejkę ukryć w bardziej dyskretnym miejscu, np. pod foregripem, a tak wygląda ona bardzo zabawkowo, żeby nie powiedzieć kiczowato.
Nie mówiąc już o tym, ze pięknie odbija światło, więc jest kiepskim pomysłem strzelanie się z nią.
Założę się natomiast, iż wielu użytkowników repliki A&K zostawi sobie ta naklejeczkę, chociażby dla źle pojętego lansu (ja bym ją sobie przykleił gdzieś nad biurkiem, bo ładny to hologram).

Warto wspomnieć o tych rozwiązaniach, które zostały zastosowane, by ułatwić obsługę broni (chociaż nie wszystkie w replice są tak samo ważne).
Po pierwsze to dwustronny zwalniacz magazynka, podobny do dwustronnych rozwiązań z rodziny M4/M16, jednakże w odróżnieniu od tych z M’ek, wyeliminowano w nim ryzyko przypadkowego wypięcia magazynka. Ciekawe jest także umiejscowienie zwalniacza zamka, tuż przy kabłąku spustu.
Okno wylotu łusek natomiast, po odciągnięciu dźwigni naciągu zamka zostaje częściowo otwarte, ułatwiając regulacje HU.
Zamykamy je właśnie poprzez opuszczenie dźwigni zwalniacza.

Całość konstrukcji jest dostosowana do strzelców prawo i leworęcznych. Obustronny jest wspomniany już zwalniacz magazynka, bolt catch, dźwignia napinania zamka oraz selektor ognia. Ten ostatni posiada niesymetryczny skok pomiędzy trybami.
O ile od pozycji „safe” do „semi-auto” droga selektora jest długa, to już między „semi” a „auto” jest ona bardzo krótka, a z uwagi na to, że w AEGach selektory zwykle delikatnie tylko akcentują wybranie trybu „klikiem”, to ciężko wyczuć pod palcem aktualny tryb, tym bardziej przy obsłudze w jakichś grubszych rękawiczkach w zimie.

Z zewnętrznych elementów warto wspomnieć jeszcze o dwóch. Pierwsza to składane celowniki, z których tylny przeziernik jest odkręcany z szyny, oraz posiada podziałkę regulacyjną od 200 do 600m. Drugi element, to magazynek, który udaje P-maga od Magpula.
Aż żal, że Magpul nie przyłożył do niego ręki i jest to tylko marna kopia, która choć mechanicznie działa dobrze i się nie zacina (jest to hi-cap), to jakość zewnętrznego wykonania jest niższa od reszty karabinka.

Od strony technicznej słów parę. Miejsce na baterie znajdziemy w przednim chwycie.
Pod foregripem znajdziemy też specjalną wajchę, dzięki której możliwa jest szybka wymiana lufy, chociaż w sumie za bardzo nie ma na co wymieniać. Komora HU to dwuczęściowa, plastikowa konstrukcja niepodobna do tych, znanych z innych replik. Serce repliki to gearbox v.2. Jedynym niestandardowym elementem GB jest wyraźnie dłuższa od M’kowej dysza.

Masada to na pewno ciekawa propozycja, replika dość oryginalna i niszowa, wygodna w obsłudze i ergonomiczna.
Brak wersji z krótszą lufą, o którą aż się prosi biorąc pod uwagę poręczność konstrukcji.
Cenę prawie 1000 zł można uznać za wysoką, jak na replikę chińską, ale z tego co pamiętam bardzo podobne ceny osiągały repliki bez trademarków, z pierwszego rzutu, sprzedawane „pod ladą”. Teraz za tą cenę otrzymujemy dodatkowo licencyjne oznaczenia.
Replika jest też o tyle ciekawa, że została opracowana na podstawie wersji, która nigdy nie weszła do produkcji seryjnej.
Tak więc czy warto? Dla fanów Masady nie będzie to cena szczególnie wysoka, a Ci, którzy nie widzą w niej nic szczególnego zapewne wybiorą tańsze propozycje.