W dniach 25-27 czerwca w Nowej Dębie odbyła się impreza z mocno militarnym charakterem.
Militariada 2010 na trzy dni zmieniła miasto w poligon wojskowy z licznymi atrakcjami dla „cywili”. Impreza została oficjalnie otwarta przez burmistrza Nowej Dęby Wiesława Ordona i wójta Suhowoli Romana Struga.
W piątek ok. godz. 19. Od razu po otwarciu rozpoczął się pokaz przygotowany przez Grupę Epsealon, w którym zaprezentowano ewakuacje VIPa i czyszczenie budynku z partyzantów. Piątek został zamknięty koncertem zespołu Strachy na lachy, który trwał do późnych godzin nocnych.

W Sobotę cała impreza rozkręciła się na dobre bo w programie było m. in.:

- strzelnice
- „Zrób sobie czołg” – konkurs na model czołgu z tektury
- dioramy grup rekonstrukcyjnych
- pokaz podkarpackich Airsoftowców pod wodzą Nowodębskiej Grupy Uderzeniowej „HUSKY”
- pokazy wojskowe:
- 6 BRYGADA DESANTOWO-SZTURMOWA
- JEDNOSTKA WOJSKOWA 2090 Nowa Dęba
- 25 BRYGADA KAWALERII POWIETRZNEJ
- prezentacja ŻANDARMERII WOJSKOWEJ
- MILITARNE WARIACJE – przegląd piosenki żołnierskiej
- prezentacja JEDNOSTKI WOJSKOWEJ 2090 Nowa Dęba
- prezentacje firm militarnych HUTA STALOWA WOLA oraz WOJSKOWY INSTYTUT TECHNICZNY UZBROJENIA
- koncert zespołu DOMNIEMANI
- koncert zespołu HURT

Nowodębska Grupa Uderzeniowa „HUSKY” na terenie imprezy urzędowała od rana, cały czas trwały prace przygotowywujące nasze stanowisko dla zwiedzających: rozkładanie wojskowego namiotu, przyklejanie plakatów reklamowych, budowa strzelnicy ASG.
Z pomocą przybyli airsoftowcy z całego Podkarpacia(Grupa Pegaz z Mielca, 1POTA z Rzeszowa, Grupa Południe z Tarnobrzegu PanzerWaffle z Stalowej Woli). Nasz namiot był najbardziej oblegany, każdy mógł przyjść pooglądać, zrobić sobie zdjęcie, porozmawiać.

O 16 odbył się pokaz ASG: na początek mała inscenizacja, patrol zostaje zaatakowany przez partyzantów, w ruch idą granaty dymne, hukowe, petardy i flary. Po zasadzce jeszcze dwie typowe dla AirSoftu rozgrywki: Capture The Flag, Team Death Match. Cały pokaz był objęty moim komentarzem, tak aby widzowie wiedzieli co robimy, po co, co to jest AirSoft.
Po pokazie przyszedł czas na strzelnice, mieliśmy tak dużo chętnych, że musieliśmy stworzyć oddzielne kategorie wiekowe.

Nagrodami w konkursie były: pamiątkowe naszywki Militariady 2010, czapki, smycze i plakaty Gunfire.
W tym miejscu należą się szczególne podziękowania dla ekipy Gunfire, bo gdyby nie ich zaangażowanie, nasz namiot wyglądał by łyso, a i nagrody były by dużo uboższe.
Za rok nasza grupa na pewno pojawi się ze zdwojonym składem, ciekawszym programem i większą ilością atrakcji.

Kolejny dzień militariady – niedziela 27 czerwca należała do grup rekonstrukcyjnych.
O godz. 16 swój pokaz miała Grupa Rekonstrukcji Współczesnej 42RMC L-Coy „SOUTH”, po której odbyła się inscenizacja bitwy II wojennej: czerwonoarmiści przypuścili atak na okopane pozycje żołnierzy niemieckich, strzałów i wybuchów nie było końca.
Po zażartym boju pozycje niemieckie zostały zdobyte. Po rekonstrukcji cała impreza przeniosła się pod scenę, ponieważ zaczynały się pokazy grup z Suhowoli i koncerty. Militariada 2010 została zamknięta pokazem Grupy Tancerzy Ognia Syriusz.

Więcej o imprezie można dowiedzieć się na oficjalnej stronie Militariady: http://www.militariada.nowadeba.pl

Pokaz Grupy EPSEALON

Wystawa i pokaz ASG

Pokaz 42RMC L-Coy „SOUTH”

Więcej zdjęć tutaj:

http://picasaweb.google.pl/114014865825350688030/MILITARIADA2010NIEDZIELA
http://picasaweb.google.pl/114014865825350688030/MILITARIADA2010
http://www.militariada.nowadeba.pl/gal.php

Pozdrawiam!

Michał Buras
Nowodębska Grupa Uderzeniowa „HUSKY”

Zapraszamy także do obejrzenia galerii zdjęć z imprezy!

W imprezie wzięło udział w sumie 79 osób w tym:

32 osoby biegły w kategorii GF-Professional

23 osoby biegły w kategorii GF-Basic

24 osoby obsługiwały imprezę

53 osoby ukończyły bieg

4 osoby zostały zdyskwalifikowane w tym 2 osoby musiały zakończyć imprezę przed czasem (jedna osoba zasłabła, druga osoba musiała zrezygnować z powodów skurczów nóg).

Temperatura powietrza oscylowała w granicach -20 st. C (Respekt dla uczestników – niezapomniany widok, kiedy ludzie dobiegali do mety, a para z ich ust osadzała się na rzęsach, brwiach i czapkach w postaci szronu!)

45L grochówki

18 bochenków chleba

115 bułek

7kg smalcu

5kg ogórków

40L gorącej herbaty

Oficjalne czasy:

Poniżej galeria zdjęć z imprezy:

Nie będę się długo nad tym rozwodził. Napiszę od razu moje zdanie. Rosjanie zrobili bardzo dobrze, a twórcy gry zdecydowanie posunęli się za daleko.
To oczywiste nie pierwszy przypadek w historii gier, gdy zawiera ona tak kontrowersyjne narodowo czy etnicznie treści, ale to nie znaczy, ze ma się to stawać regułą.
Kontrowersyjna część gry nie ma jakiegokolwiek umotywowania w rzeczywistości, nie mogę sobie wyobrazić czym musieli się kierować twórcy, by ja stworzyć, skąd czerpać inspiracje. Chyba tylko z jakichś chorych stereotypów na temat Rosjan, nienawiści do tego narodu, bądź po prostu próby ekstremalnie prymitywnego, głupiego i nieśmieszonego żartu.

Analizując wszystkie inne znane tytuły FPP czy symulatorów pola walki, można stwierdzić, ze ogólnie Rosjanie z grami, maja jak Niemcy z filmami.

Nasi zachodni sąsiedzi właściwie zawsze są skazani na oglądanie swoich armii podczas WWII, jako tych złych, brutalnych, nieludzkich (prócz tak nielicznych dzieł jak „Stalingrad” itp.), tak nasi wschodni są skazani na strzelanie do swoich rodaków, w ostateczności obywateli innych, byłych republik, Ew. w zależności od tła fabularnego, do partyzantów, wywrotowców, separatystów, ale zawsze Rosjan.
W dodatku praktycznie zawsze w grach wcielają się w rolę Amerykanów (nawet jeśli przez całą grę nie jesteśmy żołnierzami USA, to przynajmniej przez jej cześć). Jedyną ucieczka od tej monotonii mogą być gry traktujące o II WŚ, gdzie to Rosjanie, jako element antynazistowskiej koalicji, także wykorzystywani są, coraz częściej jako „ci dobrzy”.
Co więcej I część CoD kończyła się właśnie kampania Rosjan i zdobyciem Berlina.

Powstaje więc pytanie, czy będzie nam dane kiedyś zobaczyć grę, która przerwie ten nudny o monotonny łańcuch?
Gdzie może w końcu Rosjanie uratują świat, wygrają wojnę ? Wydaje mi się, ze nie, bo  gry to chyba ostatni, niezdobyty bastion zimnej wojny, gdzie wschód jest zły a zachód dobry i ten stereotyp się tam utrzymuje, chociaż fakt faktem Rosjanie nadal są mistrzami w kreowaniu alternatywnych wersji historii i prezentowaniu ich w podręcznikach szkolnych.

I na koniec taka refleksja airsoftowa. Mimo, iż w naszym środowisku najwięcej jest osób w mundurach amerykańskich, to jednak wschodnia siła jest reprezentowana także dość licznie.
W airsofcie widać, że jest wiele osób, które na pewno z chęcią w wirtualnym świecie, zamiast w BDU, polatało by w KZSie chociażby. Tak samo jak i u nas nie zawsze Rosjanie są źli, a Amerykanie czy Brytyjczycy dobrzy. Dla odmiany natomiast, zawsze dobrzy są… Polacy .

W elektrowni Czarnobyl nadal pracuje paręset osób, budynki administracyjne są remontowane i odnawiane, świadczą o tym chociażby plastikowe okna i klimatyzatory. Obecni pracownicy zajmują się głównie kwestią całkowitego zamknięcia elektrowni oraz pracami zdążającymi do rozpoczęcia budowy kolejnego sarkofagu.
Ponadto działają tam naukowcy stale badający skutki katastrofy. Nie wszyscy wiedzą, że elektrownia jako taka działała do 2000 roku, kiedy zamknięto ostatni reaktor (poprzednie w latach 1996 oraz 1999). Na pewno niektórzy złapią się za głowę i stwierdzą jak to możliwe, ze po takiej katastrofie tam nadal wszystko pracowało? Cóż, trzeba pomyśleć o tym, że elektrownia ta zapewniała 10% pokrycia w energie Ukrainy, z dnia na dzień nie da się przenieść takiego obciążenia na resztę obiektów w kraju.

Sam sarkofag robi wrażenie.  Jest to potężna konstrukcja, nadszarpnięta mocno przez ząb czasu. Obiekt tysięcy fotografii widzianych przed wyjazdem, w końcu objawia się w pełnej okazałości, tuż przed nami.
Zaledwie o może 100m od nas dalej dopala się paliwo jądrowe, dalej wyzwala reakcje i promieniowanie. Rejestrujemy jego prawie 500 – krotny wzrost.  Niestety, pod reaktorem spędzamy jedynie parę minut, oficjalnie dlatego, że poziom promieniowania jest wysoki, ale chodzi także o zwykły brak czasu, na zobaczenie przynajmniej części ciekawych rzeczy w strefie. Pisze „niestety”, gdyż chciałoby się w tym miejscu zostać dłużej, ono niejako hipnotyzuje, samo w sobie jest pomnikiem, jednocześnie potężne, magiczne, przerażające, smutne. Nie da się tego jakkolwiek oddać w słowach, stojąc tam, patrzyłem na sarkofag… i nie mogłem się napatrzeć, zupełnie nowe doznanie, które ciężko określić.

Następnie przejechaliśmy na drugą stronę elektrowni pod kolejny pomnik. Był to właściwie cały skwer poświecony ofiarom katastrofy. Największym elementem był symboliczny monument Prometeusza wysokości paru metrów, drugą częścią była ściana pełna tablic z nazwiskami ofiar.
Już z tego miejsca widać było, po drugiej stronie kanału wodnego, niedokończoną, potężną budowę, konstrukcje o wiele większe (a na pewno wyższe) od dotychczas powstałych budynków elektrowni. Przewodnik o nie zapytany, wyjaśnił iż są to bloki 5 i 6, nigdy nie ukończone. Ich uruchomienie, uczyniłoby z tej siłowni, największy tego typu obiekt na świecie. Szczerze mówiąc, to ta niedokończona inwestycja, opuszczona, samotna, niejako na wyspie zrobiła na nas ogromne wrażenie. Nad całą konstrukcją stoją jeszcze żurawie budowlane…

Potem naszedł czas na obiad. Zjedliśmy go w zakładowej stołówce, która była niesamowicie schludna, czysta i przyjemna. Przed wejściem na nią musieliśmy skorzystać z tzw. „Wagi”, która mierzy poziom napromieniowania człowieka. Wszyscy przez kontrole przeszli pomyślnie.
Następnie wizyta w toalecie, gdzie za papier toaletowy służyły druki pomiaru promieniowania… osobliwe.
Sam posiłek składał się z przystawki z jajek gotowanych, z majonezem, zestawu surówek, zupy, gotowanego mięsa, ryżu, zasmażanej kapusty, kompotu oraz jogurtu naturalnego. Nad wyraz smaczny i syty obiad, co prawda w cenie wycieczki, natomiast jak się dowiedzieliśmy, jego koszt to… 2$.

Następnie przejazd do Czarnobyla. Jedynego, oficjalnie żyjącego miasta w strefie.
Można w nim zobaczyć, obok typowych wschodnich samochodów, także nowe, zachodnie konstrukcje, ja chociażby dojrzałem paruletniego Opla Vectre. Działa tutaj również jedyne lądowisko dla śmigłowców, gdzie zobaczyliśmy dwa Mi-2. Zwiedzanie miasta rozpoczęliśmy od wizyty pod kolejnym pomnikiem. Znajduje się on tuż przy  jednostce straży pożarnej, która pierwsza walczyła z wybuchem reaktora. Sam pomnik jest ciekawy, prócz centralnego monumentu, z obu stron otaczają go postacie strażaków, które są nad wyraz dużych rozmiarów.
Kolejny punkt to sklep – jedyny działający w mieście. Typowy mały sklepik wielobranżowy, ze wszystkim: art. Spożywcze, alkohol, chemia gospodarcza itp. Co ciekawe sprzedawczyni wyliczała wszystko… na liczydle. Dość kuriozalnie wyglądało ono w sąsiedztwie terminalu kart płatniczych. Po zakupach wizyta na lokalnym boisku sportowym, na którym obecnie ustawiono parę pojazdów biorących udział w operacji, jako ekspozycje. Oczywiście podchodzić do nich nie można. Jako przedostatni odwiedziliśmy czynny port rzeczny, oraz znajdujące się w jego sąsiedztwie złomowisko barek, napromieniowanych w wyniku pomocy w akcji w ’86. To również smutne, przerażające i skłaniające do refleksji obrazy ton stali, częściowo zatopionych i opuszczonych, jedyny w swoim rodzaju port statków – widmo.
Ostatnim punktem wyprawy była tablica miejscowości, przy wjeździe do miasta i pamiątkowe zdjęcia pod nią.

Czas na drogę powrotną do Kijowa, wszyscy są zmęczeni, wyjeżdżając ze strefy ostatnia kontrola, kolejna „waga” do zaliczenia, zamyka się za nami szlaban, opuszczamy Zonę.
Ja bardzo tego żałuje, było o wiele za krótko.
To co teraz powiem zapewne wyda się szalone, ale strefa to cudowne miejsce. Cudowne do przemyśleń, refleksji, do wejścia w zupełnie inny, mentalny wymiar. Bo podróż po niej jest tak samo fizyczna, jak i mentalna.
Polecam ją każdemu, to jedyne takie miejsce na świecie i jedyna taka szansa w życiu.

Więcej zdjęć na: www.deathsquad.pl

Świat za granicą Zony nie wygląda inaczej, jak cała Ukraina, to wielkie połacie lasów i łąk dozymetr też nie wykazuje jakiegokolwiek wzrost promieniowania ponad normę..
Ale dziesiątki obejrzanych filmów, setki zdjęć, książki, artykuły, gry… wszystko to sprawia, że będąc w strefie czuje się inaczej.
Wszystko wydaje się jeszcze bardziej puste, wyjątkowe przerażające, człowiek nakręca sobie odpowiedni klimat. Do czasu, bo zaczynają się pierwsze zabudowania.
Właściwie ciężko je zauważyć, domy stojące nawet kilka metrów od drogi są już bardzo gęsto zarośnięte roślinnością, to pierwsze co tak uderza. Z racji tego, iż będąc airsoftowcem bardzo często albo strzela się na opuszczonych obiektach albo po prostu zwraca się na nie uwagę podczas podróży, od razu widać, że flora rozwija się na terenie Zony niezwykle szybko, zresztą utworzono tam rezerwat przyrody, gdyż bez ingerencji człowieka odtworzył się tam w błyskawicznym tempie ekosystem właściwy właśnie terenom bezludnym, przede wszystkim pojawiły się rzadkie gatunki zwierząt.

Dojeżdżamy do Czarnobyla (18 km od elektrowni), to najludniejsze miejsce w Zonie i jedyna żyjąca miejscowość (jedynie pojedyncze, nieliczne gospodarstwa w innych częściach strefy są zamieszkałe). Przed wjazdem kolejny checkpoint.
Miasto ma kilkusetletnią tradycje, jest w nim chociażby zabytkowa cerkiew. Przed katastrofą mieszkało w nim ponad 18 000 ludzi obecnie tylko paruset, czasowo, na przepustki, to praktycznie wyłącznie załoga obsługująca zamkniecie elektrowni. Wrócimy tu jeszcze w drodze powrotnej.

Jedziemy dalej w kierunku elektrowni i Prypeci. Jeszcze jeden punkt kontroli. Za nim natrafiamy na dziwne miejsce. Nagle w autobusie odzywają się sygnały alarmowe, większość osób nie wie co się dzieje, my już wiemy. Włączyły się sygnały ostrzegawcze w dozymetrach, informujące o przekroczeniu danego progu promieniowania. Nagle jego poziom wzrósł stokrotnie. Rozglądamy się wokół, by wykryć jakaś anomalię tego miejsca, za oknami autokaru ukazuje nam się po raz pierwszy widok czarnobylskiej siłowni…

Dojeżdżamy do rogatek Prypeci, ostatni punkt kontroli, wjeżdżamy do miasta, kierujemy się na główny plac.
Po przejechaniu ponad 1200 km od Wrocławia, jesteśmy u celu swojej podróży. Pierwsze co uderza, w porównaniu do zdjęć opuszczonego miasta z sieci, to znowu roślinność. Wszyscy mamy wrażenie, że na zdjęciach, robionych jeszcze rok czy dwa temu drzew i krzewów było mniej.
Na samym początku powiem że miasto nie wywołało na mnie takiego wrażenia jak myślałem. Upatruje dwóch przyczyn takiego stanu rzeczy.
Po pierwsze fotki i filmy, które się widziało. Właściwie odtwarzało się z pamięci już to, co się widziało wcześniej.
Nic nowego się nie zobaczyło, ponadto to, co można zobaczyć w sieci. Ale to jeszcze nic, bo drugim powodem, było obcowanie z podobnymi obiektami, ale oczywiście w mniejszej skali, w Polsce.
Od razu przyszło mi na myśl Kłomino czy Pstrąże, miejscowości liczące jedynie kilka tysięcy mieszkańców, ale także opustoszałe jako „miasta-widma”. Przez stopień zarośnięcia ciężko zdać sobie sprawę z wielkości tego miasta, mieszkało tu ponad 50 tysięcy ludzi ( to np. o 20 tysięcy więcej niż w Oleśnicy czy Oławie !).
Oglądając filmy i zdjęcia z okresu świetności tego miejsca, bardzo ciężko jest wyobrazić sobie, ze mogło to tak wyglądać. Szerokie ulice, klomby kwiatowe przy nich, równo koszone trawniki, a przede wszystkim gwar takiego miasta, przeciw tej ciszy i pustce obecnie.

Prypeć jak na standardy ZSRR była nowoczesna i wręcz luksusowa, a na pewno żyło się tu ludziom ponad średni poziom całego związku, czy nawet jego bogatszych części. Miasto zbudowano od podstaw, poczynając od 1970 roku, tak więc specjaliści od urbanistyki mogli się wykazać projektując od podstaw całe miasto. A obiektów użyteczności publicznej jest co rusz całą masa. O nowości i relatywnym luksusie, jak na tamte warunki i czasy, świadczy chociażby fakt, że zaraz obok szkoły stał basen, a w kompleksie basenowym była praktycznie pełnowymiarowa sala gimnastyczna. Paręnaście metrów dalej, w rzeczonej szkole również była sala gimnastyczna. Dwa takie obiekty obok siebie? To w Polsce, jeszcze w połowie lat ’90 w niektórych podstawówkach wielkich miast sal gimnastycznych brakowało.
Przypominają mi się w tym momencie hasła budowy idealnego miasta socjalistycznego, które były sztandarowymi sentencjami w czasie budowy Nowej Huty. Jaka była reakcja ludzi na tamto wielkie przedsięwzięcie – wiadomo, wątpię natomiast, by w Prypeci ktoś miał na coś narzekać (chociaż jak na Nowej Hucie w planach kościoła nie było, tak i w Prypeci nie znajduje się żaden obiekt sakralny).

Prypeć znana jest jako miasto, które w ciągu jednego dnia zostało opuszczone, gdzie ludzie zostawili cały swój dobytek i nigdy po niego nie wrócili. Szczerze wątpię, czy nawet po paru latach byłoby po co wracać. Większość mieszkań to już obecnie gołe ściany, w różnych obiektach publicznych też za wiele się nie ostało. Są to raczej pojedyncze miejsca, w których ma się wrażenie, że skumulowano różne przedmioty, niejako specjalnie stworzone stanowiska z ekspozycją.
Miasto jest totalnie splądrowane oraz zdewastowane. Nie ma co liczyć, ze zobaczy się „pokój takim, jak go zostawiono w ‘86”. Tym bardziej przerażające jest właśnie to, iż tak piękne (w opinii wielu) miasto uległo takiej degradacji.

W większości miasta poziom promieniowania jest co najwyżej 2x wyższy niż chociażby w Krakowie. Mocno napromieniowane są pojedyncze rejony, miejsca, jak chociażby mech na dachu przedszkola, gdzie odnotowaliśmy poziom 800x większy od normalnego, w Polsce.
W Prypeci przebywamy tylko nieco ponad 2h. To bardzo mało czasu, ale Zona dla turystów otwarta jest w ściśle wyznaczonych godzinach, więc żeby zobaczyć jej chociaż trochę, musimy się śpieszyć. Ruszamy w kierunku centralnego punktu strefy – do czarnobylskiej elektrowni.

C.D.N.

Rok temu, odbyła się pierwsza impreza z cyklu AirSoftowe Hallowen. Było bardzo ciekawie (kto był ten wie
Jako sponsorzy, zapraszamy Was 31.10 do klubu Firlej przy ul. Grabiszyńskiej 56 we Wrocławiu – wierzymy, że będzie jeszcze lepiej niż rok temu! Oto część atrakcji, które przewidują organizatorzy …

… pokazy taneczne flamenco oraz kabaretowe, występ kabaretu OTOoni, występ Natural Dread Killaz, ponad to przez cały czas trwania imprezy będzie trwał konkurs na najlepszy kostium. Ten zaś, aby uniknąć monotematyczności, w tę jedną noc, nie powinien nawiązywać do tematyki militarnej. Organizatorzy liczą na kreatywność gości. Ilość miejsc ograniczona!
Więcej szczegółowych informacji znajdziecie tutaj

Do zobaczenia w Firleju!

Sezon urlopowy w pełni, ekipie Gunfire również należy się chwila odpoczynku, dlatego odrobinę opóźniła się premiera strony Gunfire – Counter Strike.  Ale co się odwlecze… a więc ruszamy!

Na stronie, znajdziecie wszelkie niezbędne informacje o tym jak grać, ale nie tylko. Tak jak pisaliśmy wcześniej, jeśli nasz serwer Countera będzie cieszył się powodzeniem, będziemy organizować rozgrywki z nagrodymi jak najbardziej NIE wirtualnymi
Zapraszamy na stronę:  http://cs.gunfire.pl
Trenujcie wytrwale, może spotkamy się na wirtualnym polu walki

Nowiutka koszulka z krótkim rękawem, rozmiar M, kolor woodland.

Link: KLIKNIJ TUTAJ

Koszulka T-shirt - woodland

—————————————————————————————————————————————————-

Kultowy plecak 3-Day Assault Pack w kamuflażu coyote.
Link: KLIKNIJ TUTAJ

Plecak 3-Day Assault Pack - coyote

—————————————————————————————————————————————————-

Niezastąpiony element każdej leśnej wyprawy – Kompas RANGER

Link: KLIKNIJ TUTAJ

Kompas Ranger

—————————————————————————————————————————————————-

Wierna replika hełmu USMC w kolorze khaki
Link: KLIKNIJ TUTAJ

Hełm USMC - khaki

Pamiętajcie!
Bądźcie na bieżąco z naszymi ofertami – czytajcie bloga i sprawdzajcie nasze oferty na allegro.
Aby być na bieżąco dodajcie nasz sklep na allegro do ulubionych:

IP i port serwera: 83.1.164.115:27019
Jest to serwer publiczny (steamowy), więc bez problemu znajdziecie go w wyszukiwarce gry.

Poniżej screeny wraz z instrukcją dla początkujących, mniej doświadczonych użytkowników.

1)Włączamy grę, klikamy Find Servers.
2)W zakłądce Internet szukamy serwera G U N F I R E . P L @ Gry.Wilan.pl
3)Klikamy połącz

Inna metoda, wraz z dodaniem serwera Gunfire.pl do ulubionych.

1)Przechodzimy na zakładkę Ulubione
2)Klikamy dodaj serwer
3)W okienko, które się pojawi wpisujemy 83.1.164.115:27019
4)Klikamy Add this address to favorites
5)Pojawia się serwer w oknie Ulubine
6)Klikamy połącz

Kolejną metodą jest połączenie z poziomu konsoli.

1)Włączamy w menu gry konsole, wciskając tyldę ( ~ )
2)Wpisujemy connect 83.1.164.115:27019
3)Zatwierdzamy enterem

Na stronie Gunfire.pl pojawi się podstrona poświęcona Counter Strike, w której zamieścimy m. in. Księgę Gości. Tam proszę o wyrażanie swoich opinii jak i zgłaszanie problemów. Ja ze swojej strony jako administrator życzę Wam dobrej zabawy i jak największej ilości head shotów

Tak jak obiecałem już jakiś czas temu, aby umilić Wam wolny czas, Gunfire.pl zorganizował rozgrywki w najbardziej znaną na świecie sieciową grę – Counter Strike.


Zdradzę Wam, że przygotowania serwera dobiegły już praktycznie końca. Trwa dopełnianie ostatnich formalności i ruszamy 01 lipca 2009r.!

Niebawem powstanie także na naszej firmowej stronie dział poświęcony Counter Strike. Wstępnie mogę powiedzieć, ze umieścimy tam podstawowe informacje dotyczące rozgrywki właściwej, broni które będziemy mogli użyć podczas gry i malutki faq.

Zważając na fakt, iż szanujemy ciężką pracę programistów z VALVE, informuje, że w grze będą mogli uczestniczyć tylko i wyłącznie gracze posiadający oryginalne gry/konta. Proszę Was także o przestrzeganie w rozgrywkach zasad netykiety. Pamiętajmy, że serwer powstał z myślą o dobrej zabawie, a nie skakaniu sobie do gardeł.

Wyczekujcie zatem na naszym blogu informacji. Na dniach pojawi się update, który będzie zawierał wszelkie niezbędne dane do uczestnictwa w grze, wraz z dokładnym opisem ( i screenami) dla mniej doświadczonych graczy