Malarze, farbiarze, hydraulicy… wiele określeń przylgnęło już do paintballowców ze strony Maniaków airsoftu, większość ma charakter ironiczny bądź prześmiewczy.
Jako airsoftowcy wychodzimy często z założenia, że latanie z kolankiem hydraulicznym, z wystającą plastikową nerką, w której leżą kulki z produktów spożywczych, którymi paintballowcy częstują innych amatorów tego hobby, jest dość zabawne.
Dzisiaj mała odskocznia od tematów stricte militarnych na rzecz tematu w klimacie „wpisów czarnobylskich”.
W związku z incydentami w japońskiej elektrowni „Fukushima 1” w całej Europie rozgorzała na nowo dyskusja dotycząca bezpieczeństwa energetyki jądrowej, szczególnie żywa w Polsce w związku z przygotowaniami do rozpoczęcia budowy siłowni atomowej w naszym kraju.
Właśnie polskiej reakcji i ogólnej postawie polskiego społeczeństwa wobec tej inwestycji chcę poświęcić parę poniższych słów.
Mój poprzedni wpis o analogicznym tytule (LINK) wywołał wiele kontrowersji zarówno na blogu, jak i w innych miejscach w sieci, gdzie był publikowany (na blogu właściwie stosunkowo mało co się działo 
).
Dlatego też zdecydowałem się poszerzyć tą tematykę o nowe treści, chociaż będzie to ten sam punkt widzenia.
Nie będzie to autonomiczny twór, gdyż będę nawiązywał do wpisu – matki o airsoftowych mitach.
W ciągu ostatnich kilku lat Polska zaczęła ulegać ogólnoświatowemu trendowi. Trendowi, który motywował ludzi do tworzenia czegoś więcej niż zwykłych ekip airsoftowych. Tak zaczęła się moda na reenacting, czyli, po naszemu, na rekonstrukcję.
Powstały grupy stylizujące się na Amerykańską Piechotę Morską, na rodzinne jednostki AT i innego rodzaju jednostki świata.
Jednak głównie rekonstruowane są jednostki specjalne naszych znajomych zza oceanu. No ale, mając w Polsce tak wiele różnorodnych ekip mamy tylko jedną grupę zajmującą się tematyką słynnych amerykańskich Fok – Seal Team Three.
Dziś, mały wywiad z założycielem owej ekipy. Zapraszam! Czytaj dalej…
Na chwilę obecną bardzo łatwo rozróżnić, kto w airsoftowym świecie lubi zwykłe, proste łupanki, a kogo interesują bardziej skomplikowane i wymagające MilSimy, szkolenia czy inne wyjazdy tego typu.
Grupę tych, dla których zwykła wymiana kompozytu to zbyt mało, można by jeszcze podzielić na tych, którzy miłują się w taktyce zielonej, czarnej lub w zasadzie obu po trochu.
Wraz z pojawieniem się tego „odłamu” ze świata plastikowych kulek, pojawiła się potrzeba zgromadzenia i dostosowania odpowiedniego sprzętu, który w mniejszym lub większym stopniu ciężko dostać.
Żeby Was nie zanudzić listą szpeju, skupię się na kilku rzeczach dla czarnej taktyki. Czytaj dalej…
Bardzo lubię się przechwalać, więc już dawno wszyscy wiedzą, że od października zeszłego roku wcieliłem się rolę studenta.
Uczą nas na tych studiach przeróżnych, mniej lub bardziej niepotrzebnych rzeczy, spora ilość tych informacji ściśle wiąże się z tematem organizacji w ujęciu czynnościowym; mówiąc prościej jak coś zorganizować. Wpadłem więc na pomysł, żeby poruszyć dziś kwestię organizacji spotkań. Ktoś powie, że już było?
Owszem, ale nie rozpatrywaliśmy tego kątem wymagań organizacyjnych osoby, która dane spotkanie „ogarnia”, żeby nie mówić kolejny raz „organizuje”.
Jest środek zimy a stagnacja w airsoft’cie praktycznie sięga zenitu. „Komandosi” wszelkiej maści nie jeżdżą strzelać z błahych powodów, takich jak mróz, śnieg, wilgoć czy lenistwo. Osobiście uważam to za troszeczkę irytujące, że większość z nas potrafi się zmotywować do wyjścia tylko w sprzyjających warunkach pogodowych.
Oczywiście nie twierdzę, że każdy powinien być tak twardy, zahartowany i odporny jak przykładowy komandos czy inny członek sił specjalnych ale zgrywanie takiego osobnika tylko podczas wiosny czy lata jest odrobinę bez sensu, prawda?
Nie sugerujcie się tytułem – nie wiem czy będzie część druga i kolejne. Po prostu nic lepszego nie wymyśliłem, ale wielce prawdopodobne, że coś jeszcze z tej serii się pojawi, gdyż znalazłoby się trochę twierdzeń i historii, które można nazwać mitami.
W każdym razie mit, który dzisiaj weźmiemy na warsztat to teza: Airsoftowiec jest lepiej przygotowany do służby w wojsku / do walki w razie „W”, niż zwykły człowiek (w domyśle nie-airsoftowiec).
Dla jednych to twierdzenie w oczywisty sposób wyda się prawdziwe, dla innych (w tym mnie), w oczywisty sposób jest bzdurą. Prawda czy mit?
Czekając na wydziale na kolejny, ostatni już ( mam nadzieję ) egzamin można robić wiele konstruktywnych rzeczy, jak siedzenie, stanie, rozglądanie czy udawanie powtarzania materiału. Niestety nie należę do zbyt konstruktywnych osób więc wziąłem się za pisanie artykułu.
Na wstępie winien jestem przeprosiny.
Pierwsza sesja w życiu, trochę kolokwiów na koniec semestru i człowiek nie potrafi znaleźć czasu na dotychczasowe obowiązki.
Pozostaje tylko mieć nadzieję, że bogaty w doświadczenia pierwszego semestru łatwiej przebrnę przez kolejne sesje egzaminacyjne.
Wróćmy jednak do samego artykułu. Dziś kilka zdań o innowacjach w wojsku i militarnych środowiskach… Czytaj dalej…
Wiadomym jest, iż gdy ktoś powie airsoftowcowi, zę ma fajne „moro”, to od razu otrzyma długi wykład o tym, że to nie moro, tylko Pantera, woodland, MARPAT itp.
Jest to jednak często akt hipokryzji, gdyż Ci sami „spece” od umundurowania już w kolejnych zdaniach popełniają błędy rzeczowe nie mniejsze, od grzechu śmiertelnego nazwania munduru airsoftowca „moro”.
Sytuacja powyższa jest świetnym przykładem partykularyzmu w militarnej wiedzy airsoftowców.
Jako, że niezmiennie stoję na stanowisku, że Maniacy powinni legitymować się przynajmniej podstawową wiedzą z zakresu militariów, stan faktyczny oczywiście z roku na rok jest gorszy, od oczekiwanego, to postanowiłem dzisiaj ponarzekać na temat, który w moich wpisach przewija się bardzo często, przy okazji różnych spraw… Czytaj dalej…
