Łączność- o czym należy pamiętać, a o czym najczęściej zapominamy.
Wyobraźcie sobie sytuację, że od kilku ostatnich godzin podążacie za wrogiem starając się go oflankować. Inne wasze grupy starają się przygotować zasadzkę kilka kilometrów dalej. Zmęczenie daje się we znaki, pogoda też nie odpuszcza, jednak kontynuujecie. Kilkanaście/kilkadziesiąt minut później zauważacie wroga zachodzącego Waszych ludzi, wtedy ktoś w nerwach puszcza komunikat o pułapce siejąc ogólną panikę tekstem w stylu: „ Uwaga, są z tyłu, są z tyłu, kryć się!” Komunikat pełen adrenaliny, niewyraźnego słownictwa, generalnie ciężki do załapania. Skutki? Wasi zdezorientowani ludzie zostają zabici, reszta grup pada na glebę nie wiedząc o co chodzi. To jest jeden ze skutków braku odpowiedniej komunikacji i zachowania pewnych procedur w czasie łączności.
Dziś, wpis traktujący o pewnych podstawach, które koniecznie należy znać podczas nadawania i odbierania komunikatów. Raczej nie będę się rozwodził na temat procedur dotyczących ewakuacji, wzywania nalotów, Bóg wie jakich wsparć, a skupię się na prostych rzeczach potrzebnych przeciętnemu airsoftowcowi na polu weekendowej walki.
Po pierwsze, identyfikujemy do kogo mówimy.
W tej części wpisu kryją się dwie rzeczy – identyfikowanie osoby wywoływanej lub osoby, do której komunikat będzie kierowany oraz istota kryptonimów. Jedno łączy się z drugim ale pamiętajmy, żeby przed wyjściem w teren nadać nazwy kodowe. Mogą być proste typu „jedynka”, „dwójka”, „trójka”, i tak dalej. Mogą być bardziej rozbudowane w stylu „komando wilki alfa pięć pięć jeden” , ale w przypadku strzelań raczej nam to niepotrzebne. Ponadto, kryptonimy raczej nie powinny zdradzać kto jest po drugiej stronie odbiornika, żeby utrudnić przeciwnikowi identyfikację osobnika. W końcu w tym światku dobrze się znamy i wiemy czego możemy od siebie oczekiwać, prawda?
Więc, zaczynając nadawać najpierw wywołujemy kogoś, kto jest nam w danej chwili potrzebny powtarzając dwukrotnie jego nazwę, ot na przykład: „Jedynka, Jedynka”.
Po drugie, identyfikujemy kto mówi.
Jak już się dowiemy do kogo mówimy, trzeba podać informację kim jesteśmy. Czyli, wywołując jedynkę i przyjmując, że jesteśmy dwójką komunikat powinien wyglądać mniej więcej tak: „Jedynka, jedynka, tu dwójka, zgłoś się.”
Wtedy wstępnie wywoływana osoba / grupa będzie wiedziała z kim ma do czynienia. Dlaczego wstępnie? A otóż dlatego, że ktoś może podłapać nasze nazwy i próbować się podszyć pod naszą osobę. Dlatego ważna jest kwestia uwierzytelnienia się. Można to zrobić poprzez podanie ustalonego wcześniej hasła i odpowiedzi, które polecam często zmieniać. Można się zidentyfikować również poprzez podanie liczby kontrolnej do dopełnień, różnic, itd. Nic Was tutaj nie ogranicza.
Po trzecie, podajemy komunikat.
Po udanej identyfikacji swoich na radiu możemy skupić się na puszczeniu w eter naszego komunikatu. Komunikat powinien być możliwie zwięzły, prosty i wyraźny, żeby nie można było go pomylić z czymś innym. Im mniej polemiki, tym lepiej.
Po czwarte, sprawdzamy poprawność i prosimy o potwierdzenie zrozumienia.
Dobrze jest zapytać o to czy komunikat „doleciał” i o to, żeby został potwierdzony/powtórzony w celu uniknięcia nieporozumień, pomyłek lub błędnej interpretacji.
Po piąte, spokój.
Należy pamiętać o tym, żeby podczas nadawanie komunikatów zachować spokój. Nie można ulec emocjom i sytuacji. Wtedy komunikat staje się niewyraźny, przez co niezrozumiany, co w konsekwencji doprowadzić może do nie udzielenia nam naszego wsparcia, prawda?
Po szóste, kończymy komunikat.
Jeżeli nie mamy już nic więcej do powiedzenia naszą wiadomość kończymy linijką „bez odbioru”. Możemy też umówić się na kolejny kontakt, o ile nie zrobiliśmy tego wcześniej. Tutaj chodzi bardziej o taktykę zieloną, w CQB komunikacja wygląda troszeczkę inaczej.
Mam nadzieję, że wpis ten zaznajomił Was z podstawami nadawania przez radio tak, żeby Wasze komunikaty zawsze docierały do odbiorcy.
Pozdrawiam!
Źródło zdjęć: Google.pl
. Zapraszam Was dzisiaj do przeglądu airsoftowego kina.
