Pierwszą uwaga jaką należałoby poczynić jest ta, iż Basra jest imprezą na zaproszenia, które są rozdawane dość starannie.
Mimo, iż w zlocie uczestniczy ponad 500 osób, to niewiele z nich dostaje się na listę „z zewnątrz”. Organizatorzy starają się dbać o wysoki poziom uczestników i jak się przekonałem, przynosi to skutki, ale o tym zaraz.

Pierwsze co rzuca się w oczy po przyjeździe, to dbałość o szczegóły, o nadanie zwykłemu, opuszczonemu PGRowi klimatu arabskiego miasteczka, co wcale proste nie jest.
Koszt uczestnictwa w imprezie wynosił 60 zł i nie dość, ze było widać na co te pieniądze poszły, to jeszcze, jak mało kiedy, że zostały zainwestowane z pomysłem i… rozmachem. Nadmienić należy, że wiele rekwizytów i innych elementów zlotowego wyposażenia jest dziedzictwem poprzednich edycji, a jest tego naprawdę sporo. Tak wiec pierwszy plus to ilość i jakość „ozdób” i rekwizytów w grze.

Drugą rzeczą jest ilość atrakcji innych niż strzelanie.
Impreza ma konwencje airsoftowo-larpową, uczestniczą w niej 3 strony, przy czym jedna z nich, Basryjska Gwardia stylizuje się na bliskowschodnia formacje militarną, zarówno wizualnie jak i mentalnie, próbując od obu stron wyciągnąć jak najwięcej pieniędzy (wydawana jest waluta zlotowa), za wszystko, jeśli tylko ktoś chce przejść przez teren Basry, ale także za wynajem Gwardzistów do własnych celów, przez każdą ze stron. Na terenie samej Basry funkcjonuje bank, który można obrabować (a wcale nie jest to takie proste, trzeba pokonać bankowe zabezpieczenia), kasyno (które w nocy świeci niczym choinka), sklep (przygotowany pod tło fabularne zabawy), czy meczet, z ołtarzem dywanami itp. w środku.
Dodatkowo przeprowadzane są wybory na prezydenta Basry, każdy uczestnik otrzymuje jedną kartę do głosowania = 1 głos (który oczywiście można sprzedać, wymienić, ukraść itp., pełna demokracja i wolność).
Dodatkowo już po samej rozgrywce, organizowanych jest wiele konkursów, mniej lub bardziej zabawnych, z nagrodami od sponsorów. A to wszystko tylko niektóre z atrakcji.

Trzecia rzeczą jest poziom samych uczestników. Po pierwsze przypadki terminatorstwa były raczej symboliczne, a na pewno o wiele mniej liczne, niż życie mnie przyzwyczaiło.
Po drugie ogólna kultura rozgrywki była naprawdę dobra. Jeden uczestnik przeprosił mnie na przykład za to, ze z 15m parę kulek z jego serii trafiły mnie w twarz, chociaż miały do tego pełne prawo, a on nie strzelał z bliskiej odległości. Ogólnie w większości czuło się atmosferę dobrej zabawy, bez potrzeby podbudowywania własnych ambicji, czy pokazywaniu kto jest lepszy.

To wszystko co napisałem powyżej staje dość mocno w kontraście z tym, co znam z rodzimego podwórka. Gdzie większość scenariuszy robiona jest, w najlepszym wypadku z użyciem marnych rekwizytów, a najczęściej to całe tło fabularne nijak się ma do zadań albo w ogóle nie trzyma się kupy. Gdzie często ma się wrażenie, ze robione to jest „na odwal”, gdzie przede wszystkim brakuje pomysłowości i polotu.
Takiego realnego zaangażowania i pomysłowości przy organizacji imprez. U nas na Dolnym Śląsku, najczęściej polot i pomysłowość objawia się przy tworzeniu całego katalogu osobnych zasad, dla każdego strzelania, w połowie czytania których, większość osób się gubi.
Mam wrażenie, ze zostaliśmy przyzwyczajeni do takiej próżni i nijakości, wszystkim to pasuje i nikt nawet nie postuluje jakiejś nowej jakości przedsięwzięć (bo spotyka się to zawsze z jednym, betonowym argumentem – nie narzekaj, tylko zrób sam).
Osobnym tematem są oczywiście uczestnicy dolnośląskich spotkań, których średni poziom spada. Terminatorstwo jest coraz częstsze i czasami wręcz paraliżuje całą rozgrywkę, kłótnie, wyzwiska i sytuacje sporne mnożą się, nikt nie dba o innych a tylko o siebie, zdarzają się nagminnie przypadki postrzałów z replik o dużej mocy z małych odległości.
Widać, ze większość osób nie myśli o grupie ludzi, z którą się strzela, jako o środowisku, jakiejś wydzielonej grupie, w której warto współżyć w symbiozie, tylko o zbiorze jednostek, które niezależnie od innych egzystuje, spotkają się przypadkowo na strzelaniu, a poza nim nic ich nie łączy. Widzą tylko swój interes i swoją zabawę. Szkoda.

Tak wiec zostawiam Was z tym smutnym kontrastem. Może ja to wszystko przejaskrawiam i wcale nie jest „tam” tak dobrze” a „tutaj” tak źle? Pewnie jestem tylko stary, brzydki i narzekam…

http://www.diymaker.com/wireless-control-airsoft-gun-colors-tracking-robot/

Po pierwsze uzyskaliśmy taką pozycje w kategorii „blogi profesjonalne”, czyli te, prowadzone już ponad rok, gdzie widać, że przy podobnych kryteriach rywalizacja (liczba punktów w czołówce) była dużo większa od tej, w innych kategoriach.
Po drugie do konkursu blogi zgłaszały takie podmioty jak TP SA, mBank czy BZ WBK, więc to poważna „konkurencja”.
Po trzecie nie jest już to pierwsza edycja plebiscytu i ma on swoja swoistą renomę.
Po czwarte do wszystkich kategorii zgłoszono ponad 100 blogów, więc było z kim konkurować.
Po piąte jurorzy, którzy oceniali blogi to też nie byle kto:

-  Jarosław Sobolewski – Dyrektor Generalny IAB

-  Maciej Budzich – bloger (Mediafun)

-  Michał Macierzyński – analityk w Bankier.pl, wiceprezes Fundacji InternetPR, wykładowca

-  Maciej Zawadziński – prezes Brand New Media

-  Joanna Gajewska – Rzecznik Prasowy Naszej-klasy.pl

-  Arvind Juneja – Community Manager w GoldenLine.pl

-  Aleksander Winciorek – R&D Manager w Heureka

-  Marek Woźniak – Dyrektor NetPR.pl

Z tego miejsca chcielibyśmy podziękować Wam – tym, którzy czytacie i komentujecie nasze wpisy. Dlatego, że przede wszystkim mamy dla kogo pisać.
Poza tym to, czy ktoś wpisy komentuje i czy rozwijają się pod nimi dyskusje też było brane pod uwagę, więc była to wasza cegiełka do tego sukcesu .

Poniżej link z podsumowaniem i rankingiem:

http://blogifirmowe.wordpress.com/2009/12/15/najlepsze-blogi-firmowe-w-polsce-w-2009-roku/

W dniach 25-27 czerwca w Nowej Dębie odbyła się impreza z mocno militarnym charakterem.
Militariada 2010 na trzy dni zmieniła miasto w poligon wojskowy z licznymi atrakcjami dla „cywili”. Impreza została oficjalnie otwarta przez burmistrza Nowej Dęby Wiesława Ordona i wójta Suhowoli Romana Struga.
W piątek ok. godz. 19. Od razu po otwarciu rozpoczął się pokaz przygotowany przez Grupę Epsealon, w którym zaprezentowano ewakuacje VIPa i czyszczenie budynku z partyzantów. Piątek został zamknięty koncertem zespołu Strachy na lachy, który trwał do późnych godzin nocnych.

W Sobotę cała impreza rozkręciła się na dobre bo w programie było m. in.:

- strzelnice
- „Zrób sobie czołg” – konkurs na model czołgu z tektury
- dioramy grup rekonstrukcyjnych
- pokaz podkarpackich Airsoftowców pod wodzą Nowodębskiej Grupy Uderzeniowej „HUSKY”
- pokazy wojskowe:
- 6 BRYGADA DESANTOWO-SZTURMOWA
- JEDNOSTKA WOJSKOWA 2090 Nowa Dęba
- 25 BRYGADA KAWALERII POWIETRZNEJ
- prezentacja ŻANDARMERII WOJSKOWEJ
- MILITARNE WARIACJE – przegląd piosenki żołnierskiej
- prezentacja JEDNOSTKI WOJSKOWEJ 2090 Nowa Dęba
- prezentacje firm militarnych HUTA STALOWA WOLA oraz WOJSKOWY INSTYTUT TECHNICZNY UZBROJENIA
- koncert zespołu DOMNIEMANI
- koncert zespołu HURT

Nowodębska Grupa Uderzeniowa „HUSKY” na terenie imprezy urzędowała od rana, cały czas trwały prace przygotowywujące nasze stanowisko dla zwiedzających: rozkładanie wojskowego namiotu, przyklejanie plakatów reklamowych, budowa strzelnicy ASG.
Z pomocą przybyli airsoftowcy z całego Podkarpacia(Grupa Pegaz z Mielca, 1POTA z Rzeszowa, Grupa Południe z Tarnobrzegu PanzerWaffle z Stalowej Woli). Nasz namiot był najbardziej oblegany, każdy mógł przyjść pooglądać, zrobić sobie zdjęcie, porozmawiać.

O 16 odbył się pokaz ASG: na początek mała inscenizacja, patrol zostaje zaatakowany przez partyzantów, w ruch idą granaty dymne, hukowe, petardy i flary. Po zasadzce jeszcze dwie typowe dla AirSoftu rozgrywki: Capture The Flag, Team Death Match. Cały pokaz był objęty moim komentarzem, tak aby widzowie wiedzieli co robimy, po co, co to jest AirSoft.
Po pokazie przyszedł czas na strzelnice, mieliśmy tak dużo chętnych, że musieliśmy stworzyć oddzielne kategorie wiekowe.

Nagrodami w konkursie były: pamiątkowe naszywki Militariady 2010, czapki, smycze i plakaty Gunfire.
W tym miejscu należą się szczególne podziękowania dla ekipy Gunfire, bo gdyby nie ich zaangażowanie, nasz namiot wyglądał by łyso, a i nagrody były by dużo uboższe.
Za rok nasza grupa na pewno pojawi się ze zdwojonym składem, ciekawszym programem i większą ilością atrakcji.

Kolejny dzień militariady – niedziela 27 czerwca należała do grup rekonstrukcyjnych.
O godz. 16 swój pokaz miała Grupa Rekonstrukcji Współczesnej 42RMC L-Coy „SOUTH”, po której odbyła się inscenizacja bitwy II wojennej: czerwonoarmiści przypuścili atak na okopane pozycje żołnierzy niemieckich, strzałów i wybuchów nie było końca.
Po zażartym boju pozycje niemieckie zostały zdobyte. Po rekonstrukcji cała impreza przeniosła się pod scenę, ponieważ zaczynały się pokazy grup z Suhowoli i koncerty. Militariada 2010 została zamknięta pokazem Grupy Tancerzy Ognia Syriusz.

Więcej o imprezie można dowiedzieć się na oficjalnej stronie Militariady: http://www.militariada.nowadeba.pl

Pokaz Grupy EPSEALON

Wystawa i pokaz ASG

Pokaz 42RMC L-Coy „SOUTH”

Więcej zdjęć tutaj:

http://picasaweb.google.pl/114014865825350688030/MILITARIADA2010NIEDZIELA
http://picasaweb.google.pl/114014865825350688030/MILITARIADA2010
http://www.militariada.nowadeba.pl/gal.php

Pozdrawiam!

Michał Buras
Nowodębska Grupa Uderzeniowa „HUSKY”

Postaram się tu krótko wytłumaczyć dlaczego podjęto takie decyzje i że w świetle amerykańskich regulacji prawnych to całkiem logiczne.
Takiej kwalifikacji replik dokonano po przeprowadzeniu testów mających na celu, najogólniej mówiąc, sprawdzić, czy M’kę WE (tą testowano) da się przerobić na broń palną.
Niestety, takie uogólnienie dość mocno zakrzywia rzeczywistość, gdyż pierwsze co się wszystkim kojarzy, słysząc takie słowa, to proces „jak naszą replikę, przy odrobinie umiejętności, wiedzy, odpowiednich narzędzi i materiałów przerobić na coś, co będzie strzelało wykorzystując ciśnienie spalanych gazów/amunicje prochową itp.” Nie do końca o to chodziło w tym eksperymencie.

Przeróbki samej repliki były bowiem dosyć niewielkie, w zdecydowanej części przełożono elementy palnej wersji, do repliki i tutaj polscy, air softowi specjaliści znowu nie mogli wytrzymać ze śmiechu. „Jaki sens ma przekładanie większości części i zostawianie szkieletu repliki? Przecież to irracjonalne!” Takie głosy dało się słyszeć, a raczej czytać na forach i w komentarzach.
Otóż nie moi drodzy. W USA bowiem, przynajmniej w sztandarowym przykładzie M’ek, numerowane i rejestrowane są tylko lower receivery, natomiast Upper receiver i wszystko co się z nim łączy, czyli cały front set, lufa, suwadło, zamek itp. można kupić bez większego problemu i wymieniać różne wersje do woli, mając tylko jeden Lower receiver (czyli faktycznie jedna sztukę zarejestrowanej broni).
W efekcie test wykonywany w USA nie miał na celu sprawdzenie, czy repliki gazowe da się przerobić na broń palną w prostej linii, ale czy przy pomocy takiej repliki da się stworzyć nierejestrowaną, a co za tym idzie nielegalną broń (w myśl amerykańskiego prawa).
Jak się okazało można, taka sprytnie poskładana hybryda oddała 3 strzały i to wystarczyło, by zakwalifikować repliki gazowe jako broń palną.

Tak wiec po raz kolejny okazuje się, ze nie wszystko jest takie, na jakie wygląda. Okazuje się też (jak zawsze), że nasi kochani Maniacy mają wrodzoną tendencje do panikowania i oceniania czegoś bez głębszego zastanowienia.
A na koniec, mała ciekawostka. Artykuł pisany przez człowieka „z zewnątrz”, na ten sam temat.  Jakość… oceńcie sami.

http://www.sfora.pl/Karabin-zabawka-zabija-jak-prawdziwy-Kazdy-moze-go-miec-a20206

W przedsięwzięciu tym brałem udział, jako obsługa imprezy.  Razem z zaprzyjaźnionymi teamami, zajmowaliśmy się ochroną terenu, obstawą bramy wjazdowej itp.
Mityng można było podzielić na 2 części – zamknięta i oficjalną.  Ta pierwsza odbywała się na wrocławskich Bartoszowicach, brali w niej udział tylko organizatorzy i uczestnicy tego wydarzenia. Miała ona na celu integracje i dobrą zabawę na terenie zlotu, bez dostępu osób trzecich.
Airsoftowcy zajmowali się, jak już wspominałem, zabezpieczeniem terenu (co nie znaczy, żeśmy się nie bawili).  Znamienne jest to, iż z zapisanych na mityng, ponad 60 osób ze środowiska, na miejscu pojawiła się… chyba co najwyżej połowa z nich. „Airsoftowa rzetelność/słowność”, to już chyba związek wyrazowy, który można uznać za stały, o zdecydowanie pejoratywnym znaczeniu. Ja już dawno się przyzwyczaiłem, że ludzie szczególnie z tego środowiska, są bezkonkurencyjny w pustych deklaracjach i rzucaniu słów na wiatr (niektórzy oczywiście).
W niedziele natomiast odbywała się część oficjalna. Rozpoczęła się około 10 rano, przejazdem – paradą pojazdów militarnych z Bartoszowic pod Halę Stulecia, a dokładniej pod Iglicę, gdyż niedzielna część imprezy odbywała się właśnie pod hasłem „Gaziki pod Iglicą”. Zainteresowanie pod Halą było dość duże, pogoda sprzyjała, więc pojawiło się wiele osób, w tym rodziny z dziećmi.

Co do rozmachu imprezy, to ja bym ja określił na razie jako dość kameralną.
Nie mam informacji o dokładnej liczbie pojazdów, jakie brały udział w tym przedsięwzięciu, ale „na oko” było ich około 30-40. W większości, zgodnie z nazwą niedzielnej wystawy pod Iglicą, były to małe pojazdy terenowe, ew. ciężarówki.  Do tego motocykle, ale i nieliczne transportery opancerzone i parę sztuk sprzętu innego typu. Praktycznie wszystkie pojazdy z Wrocławia oraz z regionu.
Pamiętać trzeba jednak, że to pierwsze przedsięwzięcie tego typu, realizowane we Wrocławiu. Zorganizowane (w mojej opinii), bardzo dobrze. Właściwie nie ma elementu, do którego mógłbym się poważnie przyczepić. Organizatorzy naprawdę solidnie się przygotowali i napracowali. Udział w niej był bezpłatny, a zapewnione były 3 posiłki, i to syte .
„Twierdza Wrocław” już wstępnie deklarowała powtórkę imprezy w przyszłym roku, z uwagi na powodzenie edycji tegorocznej.

Więcej zdjęć: http://deathsquad.pl/

ASCU jest elektronicznym układem kontrolującym pracę gearboxa (na razie tylko do wersji v.2).
Składa się z dwóch głównych elementów. Jeden znajduje się w samym GB, w miejscu tradycyjnego układu stykowego, drugi usytuowany jest na kablach wychodzących z GB, mniej więcej tam, gdzie zwykle znajduje się bezpiecznik lub układ MOSFET. Od tego ostatniego ma jednak dużo więcej możliwości.
Zacznijmy jednak od początku.

ASCU - Airsoft Smart Control Unit

Przy podłączeniu baterii, gdy wszystko zostanie wykonane poprawnie, ASCU włączy się samoczynnie oraz sygnałem dźwiękowym poinformuje nas o gotowości do pracy. Jeśli po naciśnięciu spustu ASCU wykryje zbyt niskie napięcie baterii bądź  jakikolwiek ponad normę wzrost oporu, nie doprowadzi prądu do silnika, a sygnałem dźwiękowym (o innej charakterystyce) poinformuje nas o możliwym problemie. Jest to przydatne szczególnie dla airsoftowców nieobytych zbyt dobrze z technicznymi aspektami swojej repliki.
Zapobiegnie to jej uszkodzeniu przez usilne próby wykonania cyklu.

Jeśli jednak wszystko w replice działa jak należy i bateria jest naładowana, to ASCU będzie odpowiadał za pełne wykonanie cyklu pracy tłoka, czy to na trybie semi-auto, czy przede wszystkim full-auto.
W związku z tym nie ma potrzeby obecności w gearboxie antireversala.  Znika ryzyko zacięcia tłoka w tylnym położeniu (ogólnie w jakimkolwiek innym od wyjściowego)a sprężyna będzie zawsze rozprężona, co przedłuża jej żywotność, jak też żywotność innych podzespołów GB.

Mimo, iż regulacja dostarczanego prądu działa na podobnej zasadzie co w typowym MOSFET’cie, to jednak zastąpienie typowych styków nowym rozwiązaniem znacznie zwiększa czułość spustu i jego precyzje. Już lekkie naciśnięcie, o część jego skoku powoduje wykonanie cyklu. Spustu nie musimy oczywiście trzymać do końca przez cały cykl, gdyż my go tylko inicjujemy, resztę robi układ.

Dodatkową funkcją ASCU jest tryb serii trzystrzałowej.
Przez prosty zabieg burst nie zastępuje nam trybu automatycznego, a działa równolegle. Jak? A mianowicie przy ustawieniu selektora na tryb „full-auto” i krótkim naciśnięciu spustu, układ wykona 3 pełne cykle. Tak samo jak na semi-auto, my jedynie inicjujemy cykl, unit robi za nas resztę. Gdy przytrzymamy dłużej spust (tzn. dłużej niż 3 cykle=3 strzały) GB pracuje dalej, czyli mamy typowe full auto. Cała zmiana polega na tym, ze przy jakimkolwiek naciśnięciu spustu w trybie automatycznym, wystrzelone zostaną co najmniej 3 kulki.

System działa z częściami i gearboxami wszystkich producentów, poza ICSem (info producenta).
Ze wszystkimi sprężynami, tłokami i zębatkami.
Działa ze wszystkimi rodzajami baterii, a dodatkowo w przypadku baterii Li-Po zapobiega ich nadmiernemu wyładowaniu.
W/g tego co mówił przedstawiciel firmy, układowi nie szkodzi wilgoć i można go bezpiecznie używać podczas deszczu.

W opracowaniu jest kolejna część systemu, specjalna komora HU do M’ek, połączona z dedykowanym bolt ca tchem.
Komora będzie wykrywać brak kulek i przerywać dopływ prądu, wiec po ostatniej kulce w magazynku AEG nie będzie reagował na naciśniecie spustu.  Dopiero wymiana maga i naciśniecie bolt catacha pozwoli dalej prowadzić ogień.
Jako, że czujnik jest umiejscowiony w komorze HU, to również w przypadku hi-capów system zadziała. Gdy magazynek skończy nam podkręcać kulki, po nakręceniu także będziemy musieli „dobić” bolt catacha. Co do innych konceptów firmy, to w opracowaniu pozostają ASCU do GB v.2 ICSa oraz do GB v.3.

Na czym wobec tego polega innowacja ASCU? W końcu zbierając wszystko do kupy należy stwierdzić, że każdą z funkcji unitu skądś już znamy.
Znamy systemy sterujące pracą akumulatora, znamy systemy zabezpieczające replikę…  Otóż innowacyjne jest to, że nikt nie opracował wcześniej systemu, który łączyłby te wszystkie pomysły (systemy) w jeden produkt, dostępny dla normalnego AEGa. I  właśnie na tym polega innowacja ASCU.
Na pewno w dużym stopniu jest to ulepszenie dla naszej repliki, jednakże chciałoby się rzecz, iż z karabinka elektrycznego, nasza zabawka zamienia się w elektroniczną. Czy to dobrze czy źle? Każdy ma o tym własne zdanie.
Z pewnością jest to kolejny etap unowocześniania airsoftowej technologii i zapewne to dopiero tego etapu początek.
Warto nadmienić, że dzięki ASCU, nasz AEG staje się właściwie repliką odpowiadającą swoimi możliwościami PTW Systemy (przyp. Konrad).

Zapraszam do obejrzenia prezentacji jednostki ASCU:

Mag na stronie producenta:

http://www.gp-web.com/en/productspop.php?pid=2592

FP-45 Liberator

Czy 15000$ to duża kwota? Dla większości z nas jest to trochę grosza, jednak nie ma wielkiego „wow”.
W Chinach wygląda to „odrobinę” inaczej. Przeciętny pracownik takiej fabryki, zarabia ok. 50$ miesięcznie.
Łatwo policzyć, że nagroda 15000$ to około 300 pensji tegoż pracownika, co można przeliczyć na 25 lat pracy!!! To już jest coś.
Pozostaje pytanie, na ile skuteczne będą działania Chińskiego rządu.

Niepokoi fakt, że ostatnimi czasy coraz częściej słyszy się o zamknięciu kolejnej fabryki, o kolejnych utrudnieniach w handlu replikami ASG. Widać też determinację, z jaką Chiński rząd realizuje założony cel – tak wysoka nagroda jest tego najlepszym dowodem…
Ross podesłał nam plakat propagandowy, informujący o konsekwencjach nielegalnego handlu bronią oraz replikami broni.

]]> http://blog.gunfire.pl/2010/05/17/15000-za-wskazanie-fabryki-produkujacej-repliki-asg/feed/ 3