Sporo czasu zajęło nam odzyskanie zaufania w jednej ze szkół podstawowych, gdzie „harcerze” pobili ucznia. Dlatego tak uderza mnie brak rozróżnienia organizacji.

Zgodzę się, że to nie miejsce na dyskusje o różnicach, zaznacze tylko, że nie kończą się one na nazwie – jak ktoś wspomniał w toku dyskusji.

Opisałem moje doświadczenia w kontaktach z drużynami, oczywiście są w nich ludzie inni, kilku z nich jeździło z nami na obozy, jedna osoba z mojego środowiska była tam instruktorem. Ale jeszcze raz zaznaczę – opisuję MOJE doświadczenia z ZHP jako organizacją, los chciał, że nie były one zbyt przyjemne.

Co do nie dostrzegania przezemnie wad mojej organizacji – oczywiście, że są i je widzę; ale spotkałem się z problemami innego rodzaju niż te omawiane w artykule i moim pierwszym komentarzu. Nie zgadzam się np. z metodą wędrowniczą w mojej chorągwi ale to nie miejsce, żeby o tym rozmawiać.

Pozdrawiam i czuwaj!

Ty widziałeś obóz ZHP z prądem i kanadyjkami w namiotach, ja nigdy na takim nie byłem, a jeżdżę praktycznie co rok od 2001 roku.

Co do samego artykułu Wroobla, to niestety harcerstwa nie zrozumie się do końca, nie będąc w nim. Chodzi głównie o obrzędowość, zwyczaje i budowanie klimatu. Wartości i postacie często mitologizuje się wręcz, szczególnie dla młodszych pionów, by wyrobić w nich świadomość obywatelską i wzory harcerskiego zachowania czy postępowania, na kolejnych szczeblach wiekowych jednak poddaje się krytyce niektóre aspekty i zastanawia także nad tym, co i gdzie było źle, czy bohaterskie czyny nie były czasem okupione działaniami nieharcerskimi, chociażby w imię wyższych wartości?

Tak wiec jeszcze raz, skupiajmy się na tym co nas łączy a nie dzieli. Bo rywalizacja miedzy organizacjami jest niedojrzała i raczej nie przystoi harcerzowi…

Co do prądu, ToyToy, bieżącej wody, murowanej kuchni, to są to udogodnienia które niekoniecznie są niezbędne na obozie, ale przeważnie są to bazy harcerskie, które posiadają takie zaplecze. A bazy są jednym z rozwiązań dla drużynowych, którzy chcą zrobić obóz dla drużyny, ale zwyczajnie nie mają czasu by wszystko załatwiać (sanepid, straż pożarna, nadleśnictwo, kuratorium oświaty, po prostu bieg z przeszkodami), bo pracują i maja dużo innych obowiązków. Nie każdy drużynowy to nauczyciel z wolnym w wakacje . A co do jeansów przy warcie, hmm. W regulaminie mundurowym jest napisane, że drużyna powinna posiadać spodnie w tym samym kolorze, najlepiej ciemnym, na pasek. No chyba, że przy wartach są jakieś odstępstwa. A co do latryn to chyba ich posiadanie na obozie jest zabronione prawnie przez sanepid. Stąd wykwit śmierdzących toy toyi .

Szacun dla wszystkich drużynowych, instruktorów i harcerzy, którzy chcą działać i prowadzić drużyny. Jest to nie lada wyzwanie, szczególnie ze wszystko to jest wolontariat.

Ale z kolegą nie do końca mogę się zgodzić, sam bowiem pełnię w jednej z drużyn ZHP funkcję instruktorską i wcale tak to – u mnie – nie wygląda. Tak naprawdę wszystko zależy od danego środowiska. Sam również niejednokrotnie podobne pokazy prowadziłem i z autorem wpisu muszę się zgodzić co do zachowania, nazwijmy to po imieniu, dzieciaków. Ale jak autor stwierdził: to samo robiłyby wszystkie dzieci w tym wieku. Dlatego też sam od owych dzieciaków odszedłem kawałek czasu temu i przerzuciłem się w 100% na pion wędrowniczy (dla niezorientowanych, 16+ – u mnie głównie ludzie w wieku +/- 20 lat). Tu sprawa wygląda inaczej, ze względu na samą dojrzałość ludzi.

Co do patosu, podniosłości itp. to tak – racja. Dlatego mnie niektórzy nie lubią, bo lecę standardem „mniej gadania, więcej działania”. Ale to już zależy od instruktora/prowadzącego.

Zaś co do kwestii ‘gdzie jest lepiej?’ i porównywania ZHP z ZHR, to ja proszę, darujmy to sobie… takich dyskusji były już dziesiątki, setki i tysiące. I nie ma sensu poruszać tematu w gronie ludzi, którzy historii ZHP i ZHR oraz kwestii podziału organizacji nie znają.

Pozdrawiam

Mówie tu przede wszystkim o mentalności ludzi, karności i tym co możnaby nazwać zawrtością dawnego harcerstwa w harcerstwie.

Podcza gdy w odwiedzonym przeze mnie obozie ZHP znajdował się prąd w namiotach, posiłki przygotowywane były w murowanej kuchni, a za namiotami pełnymi od kanadyjek ustawiono toitoi’e – u nas zarówno kuchnia, jadalnia, latryny, prycze zbudować musimy sami.

Podczas uroczystości wrześniowych, obok wystawionej przez nas pod pomnikiem warty w pełnym umundurowaniu, pojawiły się 2 osoby z ZHP ubrane w jeansy, spóźnione, bez znajomości musztry zajmując miejsce.

Czemu o tym wspominam? Żeby pokazać, że gdzie indziej ludzie chcą działać, ale nie rozumiejąc działania jako formę rozrywki czy picie alkoholu na zbiórkach.

Mogę wymienić jeszcze wiele różnic… Ale polecam zapoznać się na własne oczy z innymiorganizacjami.

Proszę o zmiane wyrazu „harcerstwem” w tytule na „ZHP”.